Veron Urdarianu
Op het platte vlak is het mogelijk iets te benadrukken, terwijl dat ruimtelijk haast onmogelijk is en andersom. Zó laat ik een dialoog ontstaan tussen de architectonische sculpturen en de schilderijen. Bij beiden wordt 'het beeld' omgevormd tot een imaginaire wereld.
Veron Urdarianu via Cultuurarchief
Veron Urdarianu (1951, Roemenië) is een meester van de suggestie. Dikwijls maakt hij gebruik van bestaande beelden die hij een nieuwe context geeft. Eenvoudige motieven zoals parende hondjes, een gevallen jockey of een Napoleontische soldaat raken vol van geïnsinueerde betekenissen. Zijn gebruik van perspectief en fletse kleurgradaties trekken de voorstelling uit het hier en nu, alsof ze ‘uit de tijd zijn gevallen’. De melancholieke sfeer die de schilderijen van Urdarianu soms uitstralen vindt een tegenwicht in een vleug humor en zijn gevoel voor het ongerijmde. Hij gaat behoedzaam te werk en zoekt de subtiliteit van gedempte tonen om het mysterie van zijn verhalen niet te verstoren.
