Reflections
beyond the Surface

Op het eerste gezicht lijken de uitbundige kleuren in dit schilderij van Robert Zandvliet (1970, Nederland) niets anders af te beelden dan grillige abstracte vormen. Als je langer kijkt openbaart zich echter toch een beeld dat we lijken te kennen. Untitled (1999) is Zandvliet’s reactie op Vincent van Gogh’s laatste schilderij Boomwortels (1890) – een weelderige verstrengeling van wortels en aarde. Door het werk van deze Hollandse meester – die net als Zandvliet zijn eigen verf maakte - te analyseren en herinterpreteren krijgt hij inzicht in zijn eigen manier van kijken, en schept zo een nieuw meesterwerk. Het is vergelijkbaar met het pionierende werk van wetenschappers, die aan de hand van het herinterpreteren en voortborduren op het werk van anderen, nieuwe ontdekkingen doen.

Al is de uitdrukking ‘tussen de regels lezen’ natuurlijk op het geschreven woord gebaseerd, voegt ze zich bijzonder goed naar het werk van de keramist Eva Crebolder (1968, Nederland). In elk object ligt een zekere tederheid besloten. Vormen worden voorzichtig herhaald, en wanneer ze zich samenvoegen zien we tussen hun zacht golvende oppervlak de ruimte waar de chaos, impliciet aanwezig in elke structuur, gevangen wordt.

In de opstelling die Crebolder voor deze tentoonstelling gemaakt heeft, krijgt haar porselein - met zijn zachte geometrie en langzame rondingen - een architectonisch en monumentaal karakter, waardoor het een dialoog aangaat met de omliggende gebouwen. Functionele tegels en potten creëren samen een stadslandschap, een stratennetwerk en rotondes en de contouren van torens afgezet tegen de lucht in de verte, waardoor de kijker kan blijven schakelen tussen verschillende schalen; van echte stad naar ingebeelde.

Material research is at the heart of Thomas Trum's (1989, the Netherlands) art practice. He approaches paint as his muse and uses his studio as a laboratory to test various painting techniques on paper, canvas and walls. Super-sized felt pens, road marking machines and brushes attached to drills all become means for making his painterly mark. Trum pioneers by trusting in trial-and-error: the results of his actions are never pre-determined, but always vibrant and full of velocity. For this exhibition Trum created a site-specific installation using AkzoNobel paints. These latest works are made up of 4 lines and fill the entire canvas.

Hoewel Paul Beumer (1982, Nederland) is opgeleid als schilder, gebruikt hij bij voorkeur geen kwast of doek om tot zijn composities te komen. Deze abstracte werken zijn gemaakt van gebleekt en gestikt boombastdoek. Dit textiel, gemaakt van de binnenschors van bomen, werd in Azië en Afrika gebruikt vóór de uitvinding van het weven. Beumer haalt zijn inspiratie uit Westerse en Aziatische landschapsschilderkunst en de verschillende manieren waarop natuur daarin wordt afgebeeld. Door Aziatische textieltechnieken te combineren met een beeldtaal die doet denken aan Westerse modernistische schilders, creëert Beumer volstrekt nieuwe hedendaagse composities.

Hoewel Paul Beumer (1982, Nederland) is opgeleid als schilder, gebruikt hij bij voorkeur geen kwast of doek om tot zijn composities te komen. Deze abstracte werken zijn gemaakt van gebleekt en gestikt boombastdoek. Dit textiel, gemaakt van de binnenschors van bomen, werd in Azië en Afrika gebruikt vóór de uitvinding van het weven. Beumer haalt zijn inspiratie uit Westerse en Aziatische landschapsschilderkunst en de verschillende manieren waarop natuur daarin wordt afgebeeld. Door Aziatische textieltechnieken te combineren met een beeldtaal die doet denken aan Westerse modernistische schilders, creëert Beumer volstrekt nieuwe hedendaagse composities.

In de sculpturen van Derk Thijs (1977, Nederland) lijken wormachtige wezens, lichaamsdelen en planten op onnavolgbare wijze met elkaar te zijn versmolten. Door middel van deze speelse versmelting wijst hij de toeschouwer erop dat mens en natuur in de kern gelijk zijn. Voor Untitled (2019) gebruikte Thijs hout van een gekapte boom, gevonden in de duinen vlakbij zijn studio. Het hout bleek vol leven; wormen en kevers kropen vanonder de oppervlakte vandaan. Gesteund door het idee dat de natuur wereldwijd meer en meer zijn ruimte terugeist, eisen de eigenzinnige wormen en planten in Thijs’ sculpturen ook hun onmisbare rol op.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Wie naar het oeuvre van Martijn Schuppers (1967, Nederland) kijkt, laat zich gemakkelijk voor de gek houden. Zijn dit foto’s op doek of schilderijen? Zijn het opnames van maanlandschappen, close-ups van sponzen of een verwaaid strand? Schuppers is een ware meester van de dynamische illusie. Waar we naar kijken zijn schilderijen die ontstaan zijn door transparante lagen olie- en alkydverf op te lossen met terpentine, resulterend in abstracte composities met een uitzonderlijk gevoel van diepte.

Door zand, lak en draad door zijn acrylverf te mengen, geeft Tjebbe Beekman (1971, the Netherlands) zijn schilderijen een sculpturale kwaliteit mee. Beekman beheerst zijn medium als geen ander, en zoekt in elk werk, zo ook in The adulterous liaison between reason and feeling (2019), de grenzen op van wat er fysiek mogelijk is met de verf. Gelaagdheid, materiaalgebruik en referenties zorgen voor complexe schilderijen die zich niet zomaar prijsgeven; de nieuwsgierigheid die gewekt wordt zet de kijker ertoe verder te kijken en zijn/haar gedachten te laten gaan over actuele thema’s binnen onze cultuur en samenleving.

Untitled (Non-radar #3) (2020) van Koen Doodeman (1987, Nederland) is een dynamische compositie van gekleurd canvas, gestikt op een witte canvas drager. Het werk doet denken aan een abstract schilderij, waarbij de verf is vervangen voor het materiaal waarop het doorgaans wordt aangebracht. Door bepaalde ritmes, rasters en vormen eindeloos te herhalen en reorganiseren, probeert Doodeman de associaties die we met deze vormen hebben op te heffen en te vervangen door een geheel nieuwe beeldtaal waarin materiaal en drager samensmelten.

Doorschijnende witte, grijze, gele en roze vlakken gaan in elkaar over en creëren een magisch effect van kleuren en licht. Paula Cooper, 197 Tenth Ave, NYC (2017) van Jan Wattjes (1981, Nederland) maakt deel uit van een reeks schilderijen getiteld The White Cube Concept. Hiermee brengt Wattjes lege muren van bekende kunstgalerijen terug tot hun essentie: kleur en licht. In de woorden van Wattjes staat de witte kubus voor "de kale ruimte in een galerie in de periode tussen twee exposities, wanneer er alleen maar witte muren te zien zijn". Wattjes vergelijkt de witte kubus met een leeg canvas, het startpunt van elk schilderij.

Waar Esther Tielemans (1976, Nederland) in haar eerdere werk het landschap onderwerp maakte van haar schilderijen, is haar werk nu zelf het landschap geworden. Haar installaties hangen in opvallende kleurschakeringen aan de muur, in de lucht of liggen in de ruimte. Het glanzende epoxy oppervlak van A reflection of the image within (horizontal & vertical) (2017) weerspiegelt zowel de omgeving als de toeschouwer. Zo creëert Tielemans landschappen die door hun stralende kleuren zowel de ruimte beïnvloeden, als door de veranderende ruimte waarin ze worden tentoongesteld, worden beïnvloed.

Je kunt het werk van Vera Gulikers (1991,Nederland) herkennen aan de verleidelijke pasteltinten en de ongebruikelijke materialiteit. Gulikers combineert eeuwenoude technieken als ei-temperaverf met eigentijdse materialen als Puff zeefdruk en Flock. Hierdoor ontstaan vibrerende werken die onze ideeën over schilderkunst op zijn kop zetten. Haar experimentele studiopraktijk levert ongeplande en ongedwongen resultaten op en is voor Gulikers dé manier om werk te ontwikkelen dat op niets anders lijkt; het geeft haar het gevoel als een pionier onbekend gebied te betreden.

Stella 1 (2017/2018) beloont de oplettende kijker. Wat van een afstand gemakkelijk kan worden aangezien voor een monochroom vlak, blijkt van dichtbij een ‘stille’ compositie van porseleinen tegels. Dieuwke Spaans (1973, Nederland), die deze tegels goot van mallen van (astronomie) boeken, verwijst naar het tactiele oppervlak dat is ontstaan als een ‘gestold sterrenstelsel’. Het helderwitte bone china porselein waarin blauwe pinnen lijken te zijn versteend, symboliseert een parallelle negatieve ruimte die ons eigen universum spiegelt.

Deze speelse sculptuur uit witte en lichtroze steen, ziet er aaibaar uit. Sculpture (2011/2013) van Hans Hovy (1953, Nederland) is gemaakt van twee zachte, doorschijnende steensoorten: speksteen en albast. Met enorme precisie heeft Hovy de stenen uitgehouwen, geboord, gevijld en geschuurd en hun ruwe oppervlakten getransformeerd tot iets dat zacht en sensueel is als menselijke huid. De kleine stad van letters, die uit de ronde buik lijkt op te reizen, leest als een rebus.

Deze foto is genomen in het Kings County Hospital Center, een psychiatrisch centrum in Brooklyn, New York. De grimmige kamer en gang zijn ontdaan van alle leven en ademen een sfeer van isolement en vervreemding. Die gevoelens worden verder versterkt door Christiaan Bastiaans’ (1951, Nederland) gebruik van fotopapier met een metaalachtige glans. Het oppervlak dat gecreëerd wordt heeft daardoor iets ongrijpbaars en lijkt voor je ogen op te lossen. Op deze manier probeert Bastiaans de kwetsbare mens in zijn afwezigheid aan het voetlicht te brengen: uitgestotenen en ontheemden die worstelen om hun weg in dit leven te vinden, in een samenleving die steeds meer draait om macht en succes.

Veron Urdarianu (1951, Roemenië) is een meester van de suggestie. Vaak maakt hij gebruik van bestaande beelden die hij voorziet van een nieuwe context. Eenvoudige motieven raken door zijn ingrepen vol van geïnsinueerde betekenissen. Zijn gebruik van perspectief en fletse kleurgradaties trekken de voorstelling uit het hier en nu, alsof ze ‘uit de tijd zijn gevallen’. In Water House (2018) zien we een desolaat bouwwerk weerspiegeld in een waterig oppervlak. Door gebruik te maken van iriserende verf verandert het schilderij voortdurend van kleur, waardoor niet alleen het waterige oppervlak in de afbeelding reflecteert, maar ook de oppervlakte van het schilderij zelf.

Veron Urdarianu (1951, Roemenië) is een meester van de suggestie. Vaak maakt hij gebruik van bestaande beelden die hij voorziet van een nieuwe context. Eenvoudige motieven raken door zijn ingrepen vol van geïnsinueerde betekenissen. Zijn gebruik van perspectief en fletse kleurgradaties trekken de voorstelling uit het hier en nu, alsof ze ‘uit de tijd zijn gevallen’. 

In Momentum (2019) staat een figuur, opgezet in grove kwaststreken, op het punt om van een duikplank te springen. De kijker raakt nietsvermoedend in de ban van een dans van besluiteloosheid, versterkt door een sferisch decor dat kenmerkend is voor de kunstenaar. Jacco Olivier (1972, Nederland) laat schilder- en videokunst samenvallen door zijn schilderijen eindeloos aan te passen en elke ontwikkeling te fotograferen. Uit deze gefotografeerde stadia ontstaan animaties die simpele momenten uit het dagelijks leven vastleggen. Toch ervaart de kijker ook een zeker ongemak; er wordt iets geïnsinueerd, iets onverwachts en buiten ons bereik.

In het begin van zijn kunstenaarspraktijk besloot Jacco Olivier (1972, Nederland) de schilderijen die hij maakte om te zetten in gelaagde videoanimaties. Terra Incognita (2019) maakt deel uit van een recente serie waarin Olivier terugkeert naar de schilderkunst an sich en een visuele reis maakt naar een onbekend gebied: naar water, wind, krakende touwen, via vogels en insecten over heuvels en weilanden, tot hij aankomt bij een groep spectaculaire sculpturen, ooit ontdekt door pionier Jacob Roggeveen.

Dit epoxypaneel van multimediakunstenaar Arash Fahkim (1987, Iran) is gemaakt van samengeperste plastic zakken en andere ongewone bestanddelen. Het geheel creëert een wonderlijk en gelaagd oppervlak. Een terugkerend thema in de praktijk van Fakhim is het aan de kaak stellen van heersende regels binnen de schilderkunst. Door af te wijken van het platte (schilders)oppervlak en atypische materialen en toepassingen te kiezen, zoekt hij naar een kunstvorm die alles weg heeft van schilderkunst, maar toch volstrekt eigen is.

Jong talent Bob Eikelboom (1991,Nederland) staat bekend om zijn ‘magneetschilderijen’. Door magnetische collage-elementen aan zijn werk toe te voegen die verplaatsbaar zijn, kan er eindeloos met de compositie worden geschoven. Zo speelt Eikelboom met de beperkingen van het platte schilderoppervlak en bevraagt hij de originaliteit van het werk. Door bij de toeschouwer de suggestie te wekken dat de compositie veranderlijk is en hem/haar uit te nodigen op de stoel van de kunstenaar, heeft Eikelboom een radicale manier gevonden om het statische schilderoppervlak tot leven te wekken.

Jong talent Bob Eikelboom (1991,Nederland) staat bekend om zijn ‘magneetschilderijen’. Door magnetische collage-elementen aan zijn werk toe te voegen die verplaatsbaar zijn, kan er eindeloos met de compositie worden geschoven. Zo speelt Eikelboom met de beperkingen van het platte schilderoppervlak en bevraagt hij de originaliteit van het werk. Door bij de toeschouwer de suggestie te wekken dat de compositie veranderlijk is en hem/haar uit te nodigen op de stoel van de kunstenaar, heeft Eikelboom een radicale manier gevonden om het statische schilderoppervlak tot leven te wekken.

 De figuratieve schilderijen van Ina van Zyl (1971, Zuid-Afrika) roepen een bijna zintuiglijke ervaring op met hun intense kleurgebruik. De hitte van Zuid-Afrika sijpelt door in de onderwerpen van haar vroegere werk; gelakte teennagels in sandalen, zoete vruchten als appels en pruimen. Tegenwoordig ligt het accent meer op de diepe, donkere en intense kleuren van de Zuid-Afrikaanse natuur. Door complexe lagen olieverf over elkaar heen aan te brengen, creëert van Zyl een schilderachtig oppervlak met een hypnotiserende atmosferische diepte. De thema’s die in haar werk voorkomen zijn claustrofobie, schaamte, seksualiteit en menselijk contact of het gebrek daaraan. 

De figuratieve schilderijen van Ina van Zyl (1971, Zuid-Afrika) roepen een bijna zintuiglijke ervaring op met hun intense kleurgebruik. De hitte van Zuid-Afrika sijpelt door in de onderwerpen van haar vroegere werk; gelakte teennagels in sandalen, zoete vruchten als appels en pruimen. Tegenwoordig ligt het accent meer op de diepe, donkere en intense kleuren van de Zuid-Afrikaanse natuur. Door complexe lagen olieverf over elkaar heen aan te brengen, creëert van Zyl een schilderachtig oppervlak met een hypnotiserende atmosferische diepte. De thema’s die in haar werk voorkomen zijn claustrofobie, schaamte, seksualiteit en menselijk contact of het gebrek daaraan. 

Louise Giovanelli’s (1993, Verenigd Koninkrijk) jonge oeuvre is gekenmerkt door fijnbesnaarde, haast lichtgevende werken. Giovanelli probeert in haar schilderijen de tijd stil te zetten, waardoor naar haar werken kijken haast meditatief aanvoelt. In Wager (2020) heeft Giovanelli twee gouden blouses zo uitgesneden dat de kijker niet kan zien of ze gedragen worden, of gewoon naast elkaar in een kast hangen, ongedragen. De stof doet denken aan de glimmende outfits van spelshowpresentators. Door te werken met monochrome pigmenten die op elkaar worden gestapeld, is Gionavelli in staat om daadwerkelijk geschilderd licht te creëren.

Louise Giovanelli’s (1993, Verenigd Koninkrijk) jonge oeuvre is gekenmerkt door fijnbesnaarde, haast lichtgevende werken. Giovanelli probeert in haar schilderijen de tijd stil te zetten, waardoor naar haar werken kijken haast meditatief aanvoelt. Door te werken met monochrome pigmenten die op elkaar worden gestapeld, is Gionavelli in staat om daadwerkelijk geschilderd licht te creëren.

De schilderijen van Caroline Walker (1982, Verenigd Koninkrijk) zoomen in op vrouwen op publieke plekken als hotels en schoonheidssalons. Walker maakt voor het schilderen van deze intieme scenes gebruik van geënsceneerde foto’s, die stuk voor stuk gekenmerkt worden door een voyeuristische blik. In deze geladen, veelal luxueuze ruimtes schept Walker beeldverhalen die het traditionele concept van de vrouw als subject bevragen. Wat betekent vrouwelijkheid in deze moderne beeldbewuste tijd?

Evelyn Taocheng Wang (1981, China)'s werk omvat autobiografische ervaringen gemengd met fictieve uitvindingen, vaak verwijzend naar verhalen uit de Chinese literatuur en filosofie, westerse schrijvers of ervaringen van haar vrienden en kennissen. Seksualiteit, identiteit, gender en culturele stigma’s zijn een veel voorkomend thema in Wangs oeuvre. Deze intieme roze kosmos op rijstpapier, genaaid in een jasje, toont handgeschreven teksten en tekeningen van Wang. Ze liet zich inspireren door een Chinees meesterwerk getiteld ‘The Dream of the Red Chamber’ van Cao Xueqin, waarin reflecties plaatsvinden over identiteit en de kleding die wij kiezen om onszelf in te presenteren. 

Meschac Gaba (1961, Benin) vertolkt in zijn werk de rol van ambassadeur van een hedendaags Afrika dat voor velen aan het oog is onttrokken. In Take Care of Yourself (1999) zien we een buste die versierd is met een merkwaardige ketting. Het materiaal waaruit deze ketting is opgebouwd bestaat uit samengeknepen bankbiljetten die door de papierversnipperaars van De Nederlandsche Bank zijn gehaald. Geld nam een belangrijke plaats in Gaba’s werk in nadat hij op straat een zak verknipte bankbiljetten vond, vlak na een grote inflatie in Benin. Gaba is de eerste kunstenaar die neokoloniale kapitalistische structuren aan de kaak probeert te stellen door gedevalueerd geld in zijn sculpturen en installaties te verwerken.

Al is de uitdrukking ‘tussen de regels lezen’ natuurlijk op het geschreven woord gebaseerd, voegt ze zich bijzonder goed naar het werk van de keramist Eva Crebolder (1968, Nederland). In elk object ligt een zekere tederheid besloten. Vormen worden voorzichtig herhaald, en wanneer ze zich samenvoegen zien we tussen hun zacht golvende oppervlak de ruimte waar de chaos, impliciet aanwezig in elke structuur, gevangen wordt. The Gold Folded Rim (2021) vertegenwoordigt net zo goed een ritme van stadsdaken als een gevouwen vorm, net zo goed architectonisch landschap als decoratief element.

Droomhuis (2002) van Maria Roosen (1957, Nederland) bestaat uit een aantal globale vormen waarop de ruwe contouren van ramen en deuren zijn te zien. Het oppervlak is volledig bedekt met bladgoud, waardoor het archetypische bouwwerk iets kostbaars en puurs krijgt. De sculptuur draagt het idee van het ideale huis in zich: een gelukzalige plek. Het werk van Roosen, dat bekendheid kreeg door haar sensuele glassculpturen, wordt ook wel omschreven als een pleidooi voor verbeelding in een wereld die gedomineerd wordt door feiten en praktisch nut.

Gijs Frieling (1966, Nederland) staat bekend om zijn levendige, decoratieve en overrompelende muurschilderingen geïnspireerd op folkloristische en religieuze motieven en beeldtaal. Zijn werk uit 2021, ‘Common Background Refurbished’ (speciaal gemaakt voor deze tentoonstelling), toont een sublieme en ongerepte schoonheid.

De avond is gevallen. Deze apocalyptische muurschildering is een allegorische voorstelling waarin het beschermen van de kunst centraal staat: de ark van AkzoNobel. Frieling portretteert meerdere iconische werken uit de collectie om zo een geheel te creëren tussen inhoud en vorm. De verschillende technieken, kunstwerken en kunstenaars komen samen om het 25-jarig jubileum van de Art Foundation te vieren: ANAF XXV.

Het werk van Tabor Robak (1986, Verenigde Staten) omvat computerbeelden genegeren om video's van zelf bedachte werelden te maken. Door in programma's zoals Unity, After Effects, Photoshop en Cinema 4D te werken, verkent de kunstenaar een secundaire, digitale realiteit, weergegeven in wat hij een 'Photoshop-tutorial-esthetiek' of een 'desktop-screensaver-esthetiek' noemt. Zijn zorgvuldig geproduceerde en gefilmde omgevingen zijn aan elkaar geplakt uit bronnen die zowel zijn bemonsterd als met de hand gemodelleerd. De werken zijn zowel qua onderwerp als qua esthetiek toereikend, met elementen die zijn gekocht en vervolgens voor zijn doeleinden zijn bewerkt. Ze nemen de visuele vocabulaire van hedendaagse videogames over om de digitale ruimte te isoleren en te becommentariëren als een abstract feit, terwijl ze tegelijkertijd oprukken tegen de steeds moeilijker wordende scheiding tussen percepties van het digitale en het echte.