Tjebbe Beekman
Ik heb ooit gezegd dat ik, als kunstenaar, iets als een luie filosoof ben; ik moet naar de juiste vragen zoeken, het antwoord ligt ergens in de dialoog tussen de toeschouwer en het werk.
De kunstenaar schuwt de vraag “wat betekent het?” niet omdat zij betekenisloos is, maar omdat het helderste antwoord al met het werk gegeven is. De eenduidigheid die een “antwoord” impliceert is in de moderne kunst een zeldzaamheid. Juist de onzekerheid die tussen kunstenaar, concept, kunstwerk en toeschouwer bestaat schept verbanden die – hoewel ze de taal ontwijken – door de ervaring als betekenisvol worden herkend. Tjebbe Beekman (1972, Nederland) weet deze interactie op meesterlijke wijze te benadrukken. De rauwe complexiteit van zijn schilderijen, de veelvoud aan lagen, verwijzingen en materialen confronteert de toeschouwer met een concept, gevormd zoals in de geest – geen afgebakende entiteit, maar een netwerk dat zich diffuus in het denken vertakt en lichamelijk ervaren kan worden.
