Jonathan Callan
Het meeste van mijn werk is afgeleid van een fascinatie voor materialiteit. Ik ben geïnteresseerd in pluis, vuil, stof. Dingen die kapot gaan fascineren mij. Ik ben geïnteresseerd in wat niet gezegd kan worden, maar alleen kan worden getoond. De meeste objecten zijn voor mij niet echt totdat ik kan vinden wat er aan de binnenkant zit.
Uit de zwarte kaft van een boek lijkt iets op te stijgen, als een geest uit een fles. Jonathan Callan (1961, Verenigd Koninkrijk) hamerde uit het boek More Secrets of the Dead van Hugh Miller de kaart van Antarctica. De Engelse ontdekkingsreiziger Robert Scott ligt samen met zijn onfortuinlijke bemanning nog altijd begraven in het ijs. Klimaatverandering zorgt ervoor dat de vorm van Antarctica onherkenbaar verandert. De ijskappen smelten, en hoewel er meer sneeuw valt, kan deze de snelheid van het smelten van de gletsjers niet bijhouden.
Callan speelt in zijn werk met de beperkingen van taal, en zet tekst – boeken, kaarten en foto’s – in als zijn belangrijkste bronmateriaal. Callan groeide op in de sterk literaire Britse cultuur, waarin hij een eigen fascinatie ontwikkelde voor het uitdrukken van de dingen waar geen taal voor bestaat. Zijn soms gewelddadige, vaak obsessieve manier van werken – waarin het bronmateriaal geschuurd, gereconstrueerd en soms bijna uitgewist wordt – benadrukt het fysieke aspect van het object en geeft het werk woordeloos betekenis.
