Beyond These Walls

Op een in brons gegoten boomstam zoeken een opgezet kuikentje, een glazen stolp, een bal en een stuk hout naar evenwicht. Vanitas (voor Folkert V.) (V) (2013) van Gijs Assmann (1966, Nederland) is opgedragen aan Folkert van Hagen, de architect van het hoofdkantoor van AkzoNobel, waar u zich bevindt. Het werk portretteert Folkert van Hagen als optimist die het vermogen heeft mensen te verbinden en het onmogelijke mogelijk te maken door pragmatisch door te zetten en te handelen. Deze zeldzame en wankele kwaliteit ligt besloten in de haast onmogelijke compositie van de balancerende onderdelen.

Een constante in het werk van Gijs Assmann is de serie Vanitas-beelden, waaraan hij sinds 1992 werkt. Elk werk uit deze serie is opgedragen aan een vriend of kennis, en op te vatten als een portret van deze persoon, gemaakt met de middelen van een stilleven. De beelden drukken het idee uit dat alles vergankelijk is, en vormen een gestolde ode aan de vriend of kennis in kwestie.

Gijs Assmann studeerde aan de AKI in Enschede en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Zijn werk is tentoongesteld in gerenommeerde musea zoals Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam (NL); Kunstmuseum Den Haag (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); LAM Museum, Lisse (NL); Teylers Museum, Haarlem (NL); Museum Het Princessehof, Leeuwarden (NL) en Museum Jan Cunen, Oss (NL). Zijn werk maakt deel uit van diverse publieke en private collecties. In 1999 ontving Assmann de Jeanne Oosting Prijs voor aquarelkunst, en in 2021 was hij de eerste ontvanger van de Keramiekprijs De Kei.

New Dutch Views #51, The Netherlands (2021) van Marwan Bassiouni (1985, Zwitserland) plaatst ons met onze voeten op een zachtblauw tapijt. De gehele ruimte baadt in blauw licht. Repetitieve arabesktegels benadrukken de indrukwekkende hoogte van de ruimte en een gebloemd glas-in-lood verbindt binnen met buiten. De cohesie wordt slechts doorbroken door het helwitte lampje van de nooduitgang, waarachter een Hollands landschap wacht. Bassiouni bezocht in een jaar tijd meer dan zeventig van de ruim vierhonderd moskeeën die Nederland telt, en laat in de foto’s die hij daar maakte het interieur samenvallen met het Nederlandse landschap dat vanuit de moskee te zien is.

Bassiouni’s haarscherpe foto’s bevragen de manier waarop de Islam in het Westen wordt gerepresenteerd en laten een samenleving zien waarin verschillende culturen naast en met elkaar bestaan. New Dutch Views is een symbolisch portret van Bassiouni’s dubbele culturele achtergrond en benadrukt het feit dat er een nieuwe westerse identiteit aan het ontstaan is.

Marwan Bassiouni studeerde fotografie aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag en aan de Photography School of Vevey in Zwitserland. Zijn werk is entoongesteld in het Fotomuseum, Den Haag (NL); Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL); Kunsthaus Zürich (CH); The International Center of Photography, New York (VS), Fotostiftung Schweiz, Winterthur (CH), Foam, Amsterdam (NL); Kunstmuseum Den Haag (NL); The Shanghai Center of Photography (CN); The Benaki Museum, Athene (GR) en Cultuurhuis De Warande, Turnhout (BE).

Door grote vellen poreus papier valt het daglicht naar binnen. De kleuren die op het geschepte papierpulp zijn aangebracht, winnen aan intensiteit door het licht dat zijn weg zoekt naar binnen. Lex ter Braak (1950, Nederland) maakte de werken naar aanleiding van zijn natuurwandelingen. Wandelen is, volgens Ter Braak, een vorm van opgaan in de wereld die voorbij het beeld en de taal gaat die we hebben gevormd om de wereld om ons heen te ordenen. Wat overblijft als we ons aan een wandeling overgeven, is de natuur als ervaring.

Onder de overkoepelende noemer The Alphabet of Lost Order brengt Lex ter Braak zijn werk samen. De titel verwijst naar de wereld, de natuur en het landschap die wij door eigen toedoen verloren zijn en naar de taal die ons uit de wereld verdreef, terwijl wij die overmeesterden. Dat verlies zichtbaar maken, beweegt hem in zijn werk.

Lex ter Braak studeerde Nederlands en vergelijkende literatuurwetenschap en ging daarna naar de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Naast kunstenaar is Ter Braak bekend als organisator, curator en voormalig directeur van De Vleeshal, Middelburg (NL); Fonds BKVB (NL) en de Jan van Eyck Academie, Maastricht (NL). Daarnaast was hij docent aan de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut in Amsterdam. Sinds 2015 richt hij zich vooral op zijn leven als kunstenaar en schrijver.

Door grote vellen poreus papier valt het daglicht naar binnen. De kleuren die op het geschepte papierpulp zijn aangebracht, winnen aan intensiteit door het licht dat zijn weg zoekt naar binnen. Lex ter Braak (1950, Nederland) maakte de werken naar aanleiding van zijn natuurwandelingen. Wandelen is, volgens Ter Braak, een vorm van opgaan in de wereld die voorbij het beeld en de taal gaat die we hebben gevormd om de wereld om ons heen te ordenen. Wat overblijft als we ons aan een wandeling overgeven, is de natuur als ervaring.

Onder de overkoepelende noemer The Alphabet of Lost Order brengt Lex ter Braak zijn werk samen. De titel verwijst naar de wereld, de natuur en het landschap die wij door eigen toedoen verloren zijn en naar de taal die ons uit de wereld verdreef, terwijl wij die overmeesterden. Dat verlies zichtbaar maken, beweegt hem in zijn werk.

Lex ter Braak studeerde Nederlands en vergelijkende literatuurwetenschap en ging daarna naar de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Naast kunstenaar is Ter Braak bekend als organisator, curator en voormalig directeur van De Vleeshal, Middelburg (NL); Fonds BKVB (NL) en de Jan van Eyck Academie, Maastricht (NL). Daarnaast was hij docent aan de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut in Amsterdam. Sinds 2015 richt hij zich vooral op zijn leven als kunstenaar en schrijver.

In Tölpel (2010) van Jonas Brandt (1981, Duitsland) is de mens tot zijn essentie teruggebracht. Een fragiel porseleinen portret steunt op een houten sokkel die als een muizentrap in verschillende kleuren uiteenvalt. De sculptuur roept speelse associaties op met de sculpturen van de Roemeense beeldhouwer Constantin Brancusi.

De geschilderde houten sculpturen van Jonas Brandt lijken zo uit een andere werkelijkheid te zijn gestapt. Zowel zijn materiaal als zijn kleurkeuzes doen ons denken aan een wereld van speelgoedfiguren, maar anders dan bij speelgoed lijken deze figuren een doel in zich te hebben. Ze zijn geen leeg vel, maar hebben hun eigen verhaal en geschiedenis. Deze beelden, beïnvloed door de Roemeense cultuur, hebben een stil en poëtisch karakter en laten zich niet op het eerste gezicht doorgronden.

Jonas Brandt studeerde aan de Hochschule für Bildende Künste van Hamburg (DE). Zijn werk werd onder andere bij het Museum für Kunst und Gewerbe Hamburg (DE) tentoongesteld, en maakt deel uit van verscheidene collecties.

De rode draad in het oeuvre van Hans Broek (1965, Nederland) is de verbeelding van het landschap. De kunstenaar schildert naar foto’s die hij tijdens zijn wereldwijde omzwervingen maakt, vaak op locaties waar de geschiedenis haar sporen heeft nagelaten. De eerste landschappen uit begin jaren negentig, waaronder Kronstadt (1993), zijn expressionistische doeken met royaal uitgesmeerde verf en zijn gebaseerd op reisherinneringen. Kracht gecombineerd met een bepaalde nonchalance.

Eigen aan de schilderijen van Broek zijn niet alleen de sobere figuratie en de technische beheersing, maar ook de licht enigmatische aanwezigheid van plaatsen en objecten die niettemin helder en concreet zijn weergegeven. Hierin toont Broek zich een geestverwant van Edward Hopper, wiens verlaten tankstations of eenzame vuurtorens een soortgelijke unheimliche verstilling uitdrukken.

Hans Broek woont en werkt in Muiden (NL). Hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht, was resident op de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (1991-1993) en woonde afwisselend in Los Angeles, New York en Senegal. Zijn werk is tentoongesteld in o.a. De Pont, Tilburg (NL); Gasunie, Groningen (NL); Hermitage, Amsterdam (NL) en de Victoria Miro Gallery in Londen (VK). Broeks schilderijen maken deel uit van de collecties van o.a. Stedelijk Museum Amsterdam (NL); De Pont, Tilburg (NL) en het Dordrechts Museum (NL).

Koos Buster (1991, Nederland) verheft alledaagse objecten tot vrolijke en toegankelijke kunstwerken. De sierborden aan de muur komen uit de serie Sierborden van bijna alles wat ik niet leuk vind. Een doorlopende serie. We zien op deze borden een cruiseschip dat achter het Centraal Station Amsterdam vaart en een trekker, in blauw geschilderd, hintend naar het oude Delfts blauw.

Het zijn veelal alledaagse kant-en-klare fabrieksproducten die door Koos Buster worden opgetild tot eigenzinnige levensgrote kunstwerken van keramiek. Buster combineert in zijn werk een schelms gevoel voor humor en buitengewoon vakmanschap om ons, zoals Warhol en Duchamp vóór hem, af te doen vragen wat kunst tot kunst verheft. Aan de hand van zijn schetsen werkt hij naar een keramische finale toe waarin de rommeligheid en onschuld van die eerste tekeningen bewaard moeten blijven.

Koos Buster woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde in 2018 af aan de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam (NL). Zijn werk werd tentoongesteld bij o.a. Museum MORE, Gorssel (NL); Museum Beelden aan Zee, Den Haag (NL); Stichting Beeldende Kunst, Amsterdam (NL) en het Frans Hals Museum, Haarlem (NL).

Koos Buster (1991, Nederland) verheft alledaagse objecten tot vrolijke en toegankelijke kunstwerken. De sierborden aan de muur komen uit de serie Sierborden van bijna alles wat ik niet leuk vind. Een doorlopende serie. We zien op deze borden een cruiseschip dat achter het Centraal Station Amsterdam vaart en een trekker, in blauw geschilderd, hintend naar het oude Delfts blauw.

Het zijn veelal alledaagse kant-en-klare fabrieksproducten die door Koos Buster worden opgetild tot eigenzinnige levensgrote kunstwerken van keramiek. Buster combineert in zijn werk een schelms gevoel voor humor en buitengewoon vakmanschap om ons, zoals Warhol en Duchamp vóór hem, af te doen vragen wat kunst tot kunst verheft. Aan de hand van zijn schetsen werkt hij naar een keramische finale toe waarin de rommeligheid en onschuld van die eerste tekeningen bewaard moeten blijven.

Koos Buster woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde in 2018 af aan de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam (NL). Zijn werk werd tentoongesteld bij o.a. Museum MORE, Gorssel (NL); Museum Beelden aan Zee, Den Haag (NL); Stichting Beeldende Kunst, Amsterdam (NL) en het Frans Hals Museum, Haarlem (NL).

Koos Buster (1991, Nederland) verheft alledaagse objecten tot vrolijke en toegankelijke kunstwerken. Hier op de muur vinden we een wereldvrede knop. Het is een soort omgekeerde “red button”, wie wereldvrede wil hoeft alleen maar op de knop te drukken.

Het zijn veelal alledaagse kant-en-klare fabrieksproducten die door Koos Buster worden opgetild tot eigenzinnige levensgrote kunstwerken van keramiek. Buster combineert in zijn werk een schelms gevoel voor humor en buitengewoon vakmanschap om ons, zoals Warhol en Duchamp vóór hem, af te doen vragen wat kunst tot kunst verheft. Aan de hand van zijn schetsen werkt hij naar een keramische finale toe waarin de rommeligheid en onschuld van die eerste tekeningen bewaard moeten blijven.

Koos Buster woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde in 2018 af aan de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam (NL). Zijn werk werd tentoongesteld bij o.a. Museum MORE, Gorssel (NL); Museum Beelden aan Zee, Den Haag (NL); Stichting Beeldende Kunst, Amsterdam (NL) en het Frans Hals Museum, Haarlem (NL).

Uit de zwarte kaft van een boek lijkt iets op te stijgen, als een geest uit een fles. Jonathan Callan (1961, Verenigd Koninkrijk) hamerde uit het boek More Secrets of the Dead van Hugh Miller de kaart van Antarctica. De Engelse ontdekkingsreiziger Robert Scott ligt samen met zijn onfortuinlijke bemanning nog altijd begraven in het ijs. Klimaatverandering zorgt ervoor dat de vorm van Antarctica onherkenbaar verandert. De ijskappen smelten, en hoewel er meer sneeuw valt, kan deze de snelheid van het smelten van de gletsjers niet bijhouden.

Callan speelt in zijn werk met de beperkingen van taal, en zet tekst – boeken, kaarten en foto’s – in als zijn belangrijkste bronmateriaal. Callan groeide op in de sterk literaire Britse cultuur, waarin hij een eigen fascinatie ontwikkelde voor het uitdrukken van de dingen waar geen taal voor bestaat. Zijn soms gewelddadige, vaak obsessieve manier van werken – waarin het bronmateriaal geschuurd, gereconstrueerd en soms bijna uitgewist wordt – benadrukt het fysieke aspect van het object en geeft het werk woordeloos betekenis.

Jonathan Callan woont en werkt in Londen (VK). Hij studeerde af aan het Goldsmiths College (1984) en aan de Slade School of Fine Arts (1990). Callans werk is opgenomen in de collecties van The Museum of Modern Art, New York (VS); The British Museum, Londen (VK); The Henry Moore Institute, Leeds (VK); The High Museum Atlanta (VS) en het Leopold-Hoesch-Museum, Düren (DE).

In de tijdloze interieurs van Mathieu Cherkit (1982, Frankrijk) blijft geen hoekje ongezien. Zijn schilderijen transporteren de toeschouwer naar de stillevens van een huis, waarin alleen de moderne details je kunnen vertellen in welke tijd je je begeeft. Er zijn geen mensen aanwezig, maar de prominente objecten die in beeld worden geplaatst, maken hun aanwezigheid voelbaar.

Het onderwerp van de schilderijen van Cherkit is zijn familiehuis buiten Parijs; een herenhuis in een oude school, waar hij samenwoont met zijn vrouw en zoon. Het zijn intieme inkijkjes die het dagelijkse leven overstijgen. In dikke lagen olieverf of aquarel schildert Cherkit de verschillende kamers van zijn huis vol antiek, trappen en een weelderige groene tuin rondom. Gebruikmakend van uiteenlopende perspectieven, abstracte elementen en zijn kenmerkende verzadigde kleurenpalet, nodigt hij ons uit in een wereld die de werkelijkheid net overstijgt.

Mathieu Cherkit woont en werkt in Saint-Cloud (FR). Hij studeerde aan de École Nationale Supérieure des Beaux-Arts, Nantes (FR) en de Hochschule für Grafik und Buchkunst, Leipzig (DE). Zijn werk was te zien in het Palais de Tokyo, Parijs (FR); Centre d’Art Contemporain de Lacoux (FR) en het Musée d’art et d’histoire de Saint-Cloud (FR).

In de tijdloze interieurs van Mathieu Cherkit (1982, Frankrijk) blijft geen hoekje ongezien. Zijn schilderijen transporteren de toeschouwer naar de stillevens van een huis, waarin alleen de moderne details je kunnen vertellen in welke tijd je je begeeft. Er zijn geen mensen aanwezig, maar de prominente objecten die in beeld worden geplaatst, maken hun aanwezigheid voelbaar.

Het onderwerp van de schilderijen van Cherkit is zijn familiehuis buiten Parijs; een herenhuis in een oude school, waar hij samenwoont met zijn vrouw en zoon. Het zijn intieme inkijkjes die het dagelijkse leven overstijgen. In dikke lagen olieverf of aquarel schildert Cherkit de verschillende kamers van zijn huis vol antiek, trappen en een weelderige groene tuin rondom. Gebruikmakend van uiteenlopende perspectieven, abstracte elementen en zijn kenmerkende verzadigde kleurenpalet, nodigt hij ons uit in een wereld die de werkelijkheid net overstijgt.

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

De fotografische afbeeldingen die door de borduursels in het werk van Julie Cockburn (1966, Verenigd Koninkrijk) zijn heen te zien, lijken uit een grijs verleden te komen. Een portret van een schooljongen of een jonge vrouw met prachtig gekapt haar in de mode van de jaren vijftig; Cockburn transformeert gevonden beelden die ze van eBay of uit tweedehandswinkels haalt. Met naald en draad of schaar en lijm, voegt ze lagen en geborduurde ontwerpen toe aan de portretten die ze vindt.

Cockburn projecteert haar eigen ideeën op de gevonden afbeeldingen en brengt zo een dialoog op gang over moderniteit en kunstgeschiedenis, gender en identiteit, natuur en verstedelijking en de relatie tussen maakproces en idee. Het is echter vooral de instinctieve eerste reactie op de gevonden afbeeldingen die bepaalt hoe het uiteindelijke werk eruit zal komen te zien. Door tweedehands of generieke beelden te transformeren tot iets unieks en handgemaakts, voegt Cockburn waarde toe en benadrukt ze de tegenstelling tussen massaproductie en vakmanschap.

Julie Cockburn woont en werkt in Suffolk (VK). Ze studeerde aan de Chelsea School of Art en rondde haar BA in Fine Art (Sculpture) af aan de Central St Martins School of Art and Design, Londen. Ze exposeerde o.a. in The Photographers’ Gallery, Londen (VK); Walker Art Gallery, Liverpool (VK); Museum Arnhem (NL) en het Yale Center for British Art, New Haven (VS).

In de werken van Coumou Popel (1978, Nederland) wordt met minimale middelen de suggestie van een ruimte gewekt. Een raam, een trap of een deuropening verleiden de kijker na te denken over wat erachter schuilgaat. Met slechts papier en licht creëert Popel een gevoel dat tussen ruimte en tijd lijkt in te zweven. De lagen waaruit deze collage is opgebouwd, zijn afbeeldingen van luchten. Ze veroorzaken natuurlijke kleurverlopen en creëren een illusie van diepte, terwijl de textuur in het papier duidelijk zichtbaar blijft.      

Het oeuvre van Popel bestaat uit foto’s, handgemaakte collages, lichtwerken en miniaturen. Haar op foto’s gebaseerde werken bevragen onze perceptie van ruimte. Ze onderzoeken de manier waarop ons brein werkt; hoe weinig informatie er nodig is om de gaten op te vullen en onze eigen realiteit te creëren. Simpele architectonische composities worden door Popel omgezet in intrigerende, dromerige beelden die de kijker dwingen om te twijfelen aan wat we zien.

Popel Coumou woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde af aan de Gerrit Rietveld Academie in 2004. Haar werk wordt wereldwijd geëxposeerd en is opgenomen in de collecties van o.a. Kunstmuseum, Den Haag, Foam en Huis Marseille in Amsterdam, en het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Den Haag. Haar werk is bekroond met verscheidene prijzen, waaronder Foam Talent, de Mercure Cultuurprijs en de Hyères Fotografiecompetitie.

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

In de getekende wereld van Odonchimeg Davaadorj (1990, Mongolië) bestaan er geen grenzen tussen mens, plant en dier. Alles is met elkaar verbonden en elke symbiose laat weer nieuwe organismen ontstaan die onmogelijk te classificeren zijn. Haar werken worden bevolkt door wezens die half mens en half vogel, plant of wortelstelsel zijn. Delicaat geschilderd in aquarel en Chinese inkt, maken ze voelbaar dat elk levend wezen deel uitmaakt van hetzelfde ecosysteem.

In de tekeningen, schilderijen, keramische objecten en ruimtelijke installaties van Davaadorj spelen de natuurlijke wereld, het vrouwelijke lichaam en het bereiken van de ander door het vertellen van universele verhalen een leidende rol. De rode draden die Davaadorj soms letterlijk verwerkt in haar tekeningen hebben een dubbele betekenis. Ze zijn schijnbaar stevig, maar tegelijkertijd kwetsbaar. Ze staan symbool voor de onzichtbare connecties tussen alle levende wezens en het belang om zorg voor die connecties te dragen.

De in Mongolië geboren Odonchimeg Davaadorj woont en werkt in Parijs (FR). Ze studeerde af aan het Bohemen Instituut in Tsjechië en de École nationale supérieur d'art de Paris-Cergy (FR). Ze had solotentoonstellingen in o.a. Museum Folkwang, Essen (DE) Monnaie de Paris, Parijs (FR). Onlangs nam ze deel aan groepstentoonstellingen in MAMAC, Nice (FR); Maison Caillebotte, Yerres (FR); l'Eté des Serpents, Arles (FR) en Âme Nue, Hamburg (DE).

Een potje rugby, een groep dansende kinderen en een goocheltruc met een hoelahoep en een hondje. In de schilderijen van Remco Dikken (1981, Nederland) wordt het alledaagse opmerkelijk. Ontdaan van elke context, zweven zijn figuren op een achtergrond van gelaagde verf. Het is alsof we door een patrijspoort naar de wereld kijken en stilvallen op de details. Door zijn werken in groepsformaties te presenteren ontspint zich vanuit het kleine, persoonlijke narratief vanzelf een groter verhaal waarin heden en verleden samenvallen.

Dikken haalt zijn inspiratie uit oude foto’s en historische beelden. Het is hem hierbij niet te doen om de historische waarde van de foto, maar om het gevoel dat het beeld bij hem oproept. Door eindeloos naar zijn bronmateriaal te kijken, weekt er vanzelf een beeld uit los dat onderwerp wordt van zijn schilderijen. Zijn werk kenmerkt zich door een eenvoudige en doeltreffende lijnvoering, gelaagd kleurgebruik en een zekere intimiteit die uitgaat van de beelden.

Remco Dikken studeerde af aan de Academie voor Art & Design Enschede in 2007. Hij vervolgde zijn opleiding aan de Constantijn Huygens academie voor beeldende kunst en vormgeving in Kampen (NL). Dikken won de Heartfund 2007 en Selectie Aanzet! 2007/2008. Zijn werk is te zien geweest in verschillende groepstentoonstellingen.

Een potje rugby, een groep dansende kinderen en een goocheltruc met een hoelahoep en een hondje. In de schilderijen van Remco Dikken (1981, Nederland) wordt het alledaagse opmerkelijk. Ontdaan van elke context, zweven zijn figuren op een achtergrond van gelaagde verf. Het is alsof we door een patrijspoort naar de wereld kijken en stilvallen op de details. Door zijn werken in groepsformaties te presenteren ontspint zich vanuit het kleine, persoonlijke narratief vanzelf een groter verhaal waarin heden en verleden samenvallen.

Dikken haalt zijn inspiratie uit oude foto’s en historische beelden. Het is hem hierbij niet te doen om de historische waarde van de foto, maar om het gevoel dat het beeld bij hem oproept. Door eindeloos naar zijn bronmateriaal te kijken, weekt er vanzelf een beeld uit los dat onderwerp wordt van zijn schilderijen. Zijn werk kenmerkt zich door een eenvoudige en doeltreffende lijnvoering, gelaagd kleurgebruik en een zekere intimiteit die uitgaat van de beelden.

Remco Dikken studeerde af aan de Academie voor Art & Design Enschede in 2007. Hij vervolgde zijn opleiding aan de Constantijn Huygens academie voor beeldende kunst en vormgeving in Kampen (NL). Dikken won de Heartfund 2007 en Selectie Aanzet! 2007/2008. Zijn werk is te zien geweest in verschillende groepstentoonstellingen.

Een potje rugby, een groep dansende kinderen en een goocheltruc met een hoelahoep en een hondje. In de schilderijen van Remco Dikken (1981, Nederland) wordt het alledaagse opmerkelijk. Ontdaan van elke context, zweven zijn figuren op een achtergrond van gelaagde verf. Het is alsof we door een patrijspoort naar de wereld kijken en stilvallen op de details. Door zijn werken in groepsformaties te presenteren ontspint zich vanuit het kleine, persoonlijke narratief vanzelf een groter verhaal waarin heden en verleden samenvallen.

Dikken haalt zijn inspiratie uit oude foto’s en historische beelden. Het is hem hierbij niet te doen om de historische waarde van de foto, maar om het gevoel dat het beeld bij hem oproept. Door eindeloos naar zijn bronmateriaal te kijken, weekt er vanzelf een beeld uit los dat onderwerp wordt van zijn schilderijen. Zijn werk kenmerkt zich door een eenvoudige en doeltreffende lijnvoering, gelaagd kleurgebruik en een zekere intimiteit die uitgaat van de beelden.

Remco Dikken studeerde af aan de Academie voor Art & Design Enschede in 2007. Hij vervolgde zijn opleiding aan de Constantijn Huygens academie voor beeldende kunst en vormgeving in Kampen (NL). Dikken won de Heartfund 2007 en Selectie Aanzet! 2007/2008. Zijn werk is te zien geweest in verschillende groepstentoonstellingen.

Een potje rugby, een groep dansende kinderen en een goocheltruc met een hoelahoep en een hondje. In de schilderijen van Remco Dikken (1981, Nederland) wordt het alledaagse opmerkelijk. Ontdaan van elke context, zweven zijn figuren op een achtergrond van gelaagde verf. Het is alsof we door een patrijspoort naar de wereld kijken en stilvallen op de details. Door zijn werken in groepsformaties te presenteren ontspint zich vanuit het kleine, persoonlijke narratief vanzelf een groter verhaal waarin heden en verleden samenvallen.

Dikken haalt zijn inspiratie uit oude foto’s en historische beelden. Het is hem hierbij niet te doen om de historische waarde van de foto, maar om het gevoel dat het beeld bij hem oproept. Door eindeloos naar zijn bronmateriaal te kijken, weekt er vanzelf een beeld uit los dat onderwerp wordt van zijn schilderijen. Zijn werk kenmerkt zich door een eenvoudige en doeltreffende lijnvoering, gelaagd kleurgebruik en een zekere intimiteit die uitgaat van de beelden.

Remco Dikken studeerde af aan de Academie voor Art & Design Enschede in 2007. Hij vervolgde zijn opleiding aan de Constantijn Huygens academie voor beeldende kunst en vormgeving in Kampen (NL). Dikken won de Heartfund 2007 en Selectie Aanzet! 2007/2008. Zijn werk is te zien geweest in verschillende groepstentoonstellingen.

Op een woeste bergkam in het Koerdische gebergte van Hani komen kinderen samen om met elkaar te spelen, te dansen en anekdotes te vertellen over koeien die op een dag verdwijnen en vogels die altijd weer terugvliegen. Jiyan Düyü (1995, Nederland) reisde voor de filminstallatie Birds Fly Back (2022) af naar de geboortegronden van haar Koerdische familie in Turkije. De film staat in een lange Koerdische traditie waarin een melancholisch verlangen naar het thuisland en het Koerdische landschap centraal staan; vaak verteld vanuit het perspectief van een kind.

Familiebanden en relaties zijn drijvende thema’s in de films van Jiyan Düyü. Haar werk is een voortdurend onderzoek naar haar wortels en de manier waarop ze de gebeurtenissen die haar leven hebben gevormd, verwerkt en een plek geeft. Door haar intuïtieve manier van filmen laten haar personages zich van hun meest menselijke kant zien, ondanks de aanwezigheid van de camera.

Jiyan Düyü studeerde in 2022 af aan de Gerrit Rietveld Academie (NL). Met haar afstudeerfilm Birds Fly Back (2022) won ze de Lakeside Collection Award en de Wildcard van het Nederlands Filmfonds. Met de combinatie van deze prijzen creëerde ze de filminstallatie Heaven Must Be Like This (2023), die werd tentoongesteld in Depot Boijmans Van Beuningen (NL). Sinds 2023 studeert Düyü aan de Hochschule für Bildende Künste–Städelschule in Frankfurt am Main (DE).

Speciaal voor Beyond These Walls ontwikkelde Josquin van Elburg (2002, Nederland) een werk waarin drie disciplines samenkomen: schilderij, muurschildering en collage. In de muurschildering zien we Van Elburgs blik op het ontstaan van de wereld, waarbij de aanwezigheid van een vrouw centraal staat. In de collages zijn hedendaagse representaties van de vrouw afgebeeld, en ligt de nadruk op hun individualiteit. Het schilderij is een pastiche op zich. De vrouw, wiens blik ergens tussen verlegenheid en melancholie drijft, staat symbool voor de jeugd.

In het werk van Van Elburg wordt een brug geslagen tussen heden en verleden. Van Elburg plaatst elementen uit de klassieke Griekse kunst, Renaissance en modernistische traditie van Cézanne en Matisse naast filmische referenties als Fellini en Antonioni. De versmelting die ontstaat geeft een rijke nieuwe visuele taal die de harmonie en de dissonantie van de menselijke ervaring onderzoekt.

Josquin van Elburg studeerde in 2024 af aan Artez Arnhem in de Beeldende Kunst, waar hij een rigoureuze praktijk omarmde, geïnspireerd door Rodins advies aan Rilke: “Werk, altijd werken.” Van Elburgs artistieke reis tijdens Artez verbreedde zijn horizon naar beeldhouwen en kostuums maken, maar zijn diepe affiniteit met schilderen bleef centraal staan. In datzelfde jaar werd hij geselecteerd voor de jaarlijkse tentoonstelling Best of Graduates bij Galerie Ron Mandos. Zijn werk is inmiddels aangekocht door privé verzamelaars en is onderdeel van de collectie van de AkzoNobel Art Foundation.

In White, white, too much white (2020) van Stijn Elshuis (1991, Nederland) komen werelden samen. De erfenis van de Griekse Oudheid, die algemeen wordt beschouwd als de bakermat van de westerse beschaving, is tegenwoordig verwaterd tot torso’s van gips of plastic die je kunt vinden bij tuincentra of, zoals Elshuis overkwam, in de koelkast van een studentenhuis. In de sculptuur is de verwijzing naar De Stijl onmiskenbaar. Elshuis vult de assemblage aan met een Afrikaans masker, om tegenwicht te bieden aan onze westerse eurocentrische blik op de geschiedenis.

In zijn multimedia werk onderzoekt Elshuis hoe we omgaan met onze geschiedenis. Zijn experimentele assemblages laten de frictie zien die onze blik op de geschiedenis teweegbrengt, met als doel de blik op de tijd waarin we leven te verbreden. Daartoe onderzoekt hij geschiedenis, antropologie, filosofie en beelden die hij vindt in archieven, de media of de openbare ruimte.

Stijn Elshuis studeerde af aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (NL) en aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten en Sint-Lucas Academie, beiden in Antwerpen (BE). Zijn werk werd tentoongesteld bij o.a. Fotomuseum Antwerpen (BE); Museum Het Belfort, Sluis (NL); Felix Meritus, Amsterdam (NL) en is opgenomen in verschillende particuliere- en bedrijfscollecties.

Titia Frieling (1944, Nederland) maakte een verfijnd borduurwerkje naar aanleiding van de gigantische muurschildering die haar zoon, Gijs Frieling, maakte in de AkzoNobel Art Space in 2021. Het borduurwerkje van Frieling is een blijvende herinnering aan deze muurschildering, als een hommage, zorgvuldig en liefdevol opgezet met de hand, steek na steek. Op de voorgrond zien we een sprookjesachtige oever van de Bosporus met sierlijke planten en bloemen. Daarin zien we een lieftallig hertje grazen en een processie van schildpadden die op hun schild een brandende kaars dragen. Links en rechts zien we donkere groepen bomen, als gordijnen van een toneel.

Titia Frieling woont in Amsterdam. Ze heeft rechten gestudeerd in Leiden. Op latere leeftijd ging Frieling naar de avondopleiding van de Rietveld Academie om binnenhuisarchitectuur te studeren. Jarenlang werkte Titia als hoofd organisatie van De Nieuwe Kerk in Amsterdam en organiseerde zij talloze tentoonstellingen. In 2023 werd haar werk samen met het werk van Gijs Frieling tentoongesteld bij No Limits! Art Castle, Amsterdam (NL). In 2017 ontving Frieling de Erepenning van Almere voor haar werk als vrijwilliger voor verschillende projecten.

Op de kaft van een boek is een uitsnede van glanzend haar geschilderd. In dunne lagen olieverf en een kwaststreek die in pixels uiteen lijkt te vallen, is de glooiing van de krultang af te lezen. Het werk maakt deel uit van een miniserie waarin Louise Giovanelli (1993, Verenigd Koninkrijk) inzoomt op onderwerpen vol glamour, zoals theatergordijnen, en de golvende pruiken en glimmende blouses van filmsterren. Elk werk glittert en laat de vergankelijkheid voelen van de filmwereld waaruit ze zijn weggesneden.

De delicate, haast lichtgevende werken van Giovanelli blazen nieuw leven in historische onderwerpen uit de canon van de westerse kunst. Aan de hand van onderling verbonden series weeft Giovanelli een oeuvre samen dat dicht op de huid zit. Haar onderwerpen kiest ze in de eerste plaats om hun formele kwaliteiten – compositie, kleur, textuur – en lossen voor onze ogen op in zorgvuldig opgebouwde structuren en patronen. Schilderen zorgt voor Giovanelli voor een visuele vertraging, en het aanschouwen van haar werken doet haast meditatief aan.

Louise Giovanelli woont en werkt in Manchester (VK). Ze voltooide haar postdoctorale studie aan de Hochschule für Bildende Künste–Städelschule in Frankfurt am Main (DE) in 2020, nadat ze in 2015 haar bachelordiploma haalde aan de Manchester School of Art (VK). Haar werk is te zien geweest in Moon Grove, Manchester (VK); Warrington Museum and Art Gallery, Manchester (VK) en The FLAG Art Foundation, New York (VS).

In Library van de Cubaans-Amerikaanse kunstenaar Anthony Goicolea (1971, Verenigde Staten) doemen twee koplampen op vanonder een dik pak sneeuw. Achter de schoon gewiste voorruit is geen bestuurder te zien, maar een opeenstapeling boeken. Het beeld onttrekt zich aan elke logica en toch blijft onze blik erop hangen.

Goicolea staat bekend om zijn krachtige, bijna weemoedige beeldtaal waarin thema’s als persoonlijke geschiedenis, culturele tradities en onthechting centraal staan. Hij verwierf internationale bekendheid met zijn geënsceneerde foto’s van vervreemdende landschappen: dromerige bossen en meedogenloze stedelijke omgevingen. Landschappen waar geen mens in te bekennen is, maar altijd sporen van diens aanwezigheid te voelen zijn. De beelden zorgen voor een gevoel van ontheemding, waarin de mens zowel vervreemd lijkt te zijn van de ander als van de natuurlijke omgeving waar hij deel van uitmaakt.

Anthony Goicolea woont en werkt in New York (VS). Hij is afgestudeerd aan het Pratt Institute of Art in New York. Zijn werk wordt over de hele wereld tentoongesteld en maakt deel uit van openbare en particuliere collecties, waaronder het Whitney Museum of American Art, New York (VS); het Solomon R. Guggenheim Museum, New York (VS) en The Museum of Modern Art, New York (VS).

Is This Forever (2010) is een combinatie van een schilderij en een sculptuur van Anthony Goicolea (1971, Verenigde Staten). Een portret van een puber (symbool voor de jeugdige nieuwsgierigheid), met zijn handen verstrikt in een web van draden, staat op een wankele stapel boeken die bijeen wordt gehouden met verf en lijm. Die boeken − kanalen waarlangs geschiedenis, kennis en herinneringen tot ons komen − worden van de ene op de andere persoon doorgegeven als een spoor van kennis dat uiteenlopende groepen mensen met elkaar verbindt.

Goicolea staat bekend om zijn krachtige, bijna weemoedige beeldtaal waarin thema’s als persoonlijke geschiedenis, culturele tradities en onthechting centraal staan. Hij verwierf internationale bekendheid met zijn geënsceneerde foto’s van vervreemdende landschappen: dromerige bossen en meedogenloze stedelijke omgevingen. De beelden zorgen voor een gevoel van ontheemding, waarin de mens zowel vervreemd lijkt te zijn van de ander als van de natuurlijke omgeving waar hij deel van uitmaakt.

Anthony Goicolea woont en werkt in New York (VS). Hij tudeerde Teken- en Schilderkunst aan de Universiteit van Georgia (VS) en volgde een Master of Fine Arts aan de Pratt Institute of Art, New York (VS). Zijn werk is breed tentoongesteld, waaronder bij het Museum of Contemporary Photography, Chicago (VS); International Center of Photography, New York (VS); Het Groninger Museum (NL) en het Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, Madrid (ES).

Sophie von Hellermann (Munchen, 1975) schildert alsof ze bevraagt; is dit een filmster of een icoon? Hier stapt jetsetter Bianca Jagger uit het vliegtuig. Klein van stuk, maar groot qua uitstraling en met haar sigaar en cowboyhoed een onmiskenbare icoon uit de jaren zeventig. Het enorme schilderij van Von Hellermann is op onderzoekende en afstandelijke wijze geschilderd.

Dit werk is typerend voor haar oeuvre, waarin iconen uit glamourbladen en het mondaine leven vaak een hoofdrol spelen. Met zachte kleuren en streken zet zij hen op het doek, alsof zij contrast wil bieden aan deze sterke figuren met hun bewogen levens door hen in wollige en vervagende stijl te schilderen. Het is alsof Von Hellermann hiermee duidelijk wil maken dat ook zij gewoon menselijk zijn, en hun roem niet eeuwigdurend is.

Sophie von Hellermann woont en werkt in Londen en Margate (VK). Zij studeerde op de Kunstakademie, Dusseldorf en de Royal College of Art in Londen. Haar werk is oa tentoongesteld in Aacher Kunstverein (DE); Elmhurst Art Museum, Berlin (DE); Bonner Kunstverein (DE); Museum van Hedendaagse Kunst, Antwerpen (BE) en Centre Pompidou, Parijs (FR). In 2006 maakte zij een muurschildering in de Metropolitan Opera in New York (VS).

De serie Fragments of Garden (2021) van Arjan van Helmond (1971, Nederland) dompelt de toeschouwer onder in een nachtelijke tuin. Op een getekend panorama doemen schilderijen op, als snapshots in het donker. Van Helmond bezocht de paradijselijke tuin van zijn schoonouders in Libanon in de winter, wanneer de plek in onbruik is, maar de sinaasappels geurend aan de bomen rijpen. Opgebouwd uit dunne lagen gouache en acryl, fungeren deze schilderijen als tijdscapsules waarin herinneringen zijn vastgelegd.

Van Helmond’s werk nodigt uit om na te denken over de betekenis van de objecten, plekken en ruimtes in onze directe leefomgeving. Hij schildert bij voorkeur onspectaculaire of zelfs banale aspecten van het dagelijkse leven: een zeegezicht, een tuin, het huis waarin we wonen, het tapijt onder onze voeten, souvenirs en snuisterijen in de kast. Beelden die ons, zonder expliciet verhalend te zijn, iets vertellen over onze geschiedenis, cultuur, clichés en alledaagse menselijk gedrag.

Arjan van Helmond studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Zijn werk is o.a. tentoongesteld bij Museum MORE, Gorssel; Museum Kranenburgh en Lucebert Huis, Bergen; Museum Het Domein, Sittard en het Dordrechts Museum. Daarnaast is zijn werk opgenomen in diverse collecties, waaronder de Saatchi Gallery, De Nederlandsche Bank, Chadha Art Collection, Schunck en The Schorr Family Collection. In 2018 ontving hij de Jeanne Oosting Prijs.

De serie Fragments of Garden (2021) van Arjan van Helmond (1971, Nederland)dompelt de toeschouwer onder in een nachtelijke tuin. Op een getekend panorama doemen schilderijen op, als snapshots in het donker. Van Helmond bezocht de paradijselijke tuin van zijn schoonouders in Libanon in de winter, wanneer de plek in onbruik is, maar de sinaasappels geurend aan de bomen rijpen. Opgebouwd uit dunne lagen gouache en acryl, fungeren deze schilderijen als tijdscapsules waarin herinneringen zijn vastgelegd.

Van Helmond’s werk nodigt uit om na te denken over de betekenis van de objecten, plekken en ruimtes in onze directe leefomgeving. Hij schildert bij voorkeur onspectaculaire of zelfs banale aspecten van het dagelijkse leven: een zeegezicht, een tuin, het huis waarin we wonen, het tapijt onder onze voeten, souvenirs en snuisterijen in de kast. Beelden die ons, zonder expliciet verhalend te zijn, iets vertellen over onze geschiedenis, cultuur, clichés en alledaagse menselijk gedrag.

Arjan van Helmond studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Zijn werk is o.a. tentoongesteld bij Museum MORE, Gorssel; Museum Kranenburgh en Lucebert Huis, Bergen; Museum Het Domein, Sittard en het Dordrechts Museum. Daarnaast is zijn werk opgenomen in diverse collecties, waaronder de Saatchi Gallery, De Nederlandsche Bank, Chadha Art Collection, Schunck en The Schorr Family Collection. In 2018 ontving hij de Jeanne Oosting Prijs.

De serie Fragments of Garden (2021) van Arjan van Helmond (1971, Nederland)dompelt de toeschouwer onder in een nachtelijke tuin. Op een getekend panorama doemen schilderijen op, als snapshots in het donker. Van Helmond bezocht de paradijselijke tuin van zijn schoonouders in Libanon in de winter, wanneer de plek in onbruik is, maar de sinaasappels geurend aan de bomen rijpen. Opgebouwd uit dunne lagen gouache en acryl, fungeren deze schilderijen als tijdscapsules waarin herinneringen zijn vastgelegd.

Van Helmond’s werk nodigt uit om na te denken over de betekenis van de objecten, plekken en ruimtes in onze directe leefomgeving. Hij schildert bij voorkeur onspectaculaire of zelfs banale aspecten van het dagelijkse leven: een zeegezicht, een tuin, het huis waarin we wonen, het tapijt onder onze voeten, souvenirs en snuisterijen in de kast. Beelden die ons, zonder expliciet verhalend te zijn, iets vertellen over onze geschiedenis, cultuur, clichés en alledaagse menselijk gedrag.

Arjan van Helmond studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Zijn werk is o.a. tentoongesteld bij Museum MORE, Gorssel; Museum Kranenburgh en Lucebert Huis, Bergen; Museum Het Domein, Sittard en het Dordrechts Museum. Daarnaast is zijn werk opgenomen in diverse collecties, waaronder de Saatchi Gallery, De Nederlandsche Bank, Chadha Art Collection, Schunck en The Schorr Family Collection. In 2018 ontving hij de Jeanne Oosting Prijs.

Interieur No. 188 (2003) nodigt uit om plaats te nemen. In de oranjeroze huiskamer komt alles samen door de lijn van een dikke witte kwast die als een kindertekening alle buitenranden arceert. Anton Henning (1964, Duitsland) staat bekend om zijn ruimtevullende installaties van interieurs waarin handbeschilderde meubels, muurschilderingen en schilderijen een wereld op zich worden. Op de wanden van deze kamer prijken een portret van de negentiende-eeuwse schilder Courbet en De Dans (1909) van Matisse.

Henning maakt schilderijen, tekeningen, installaties, foto’s, collages en objecten. Zijn oeuvre laat een geheel eigen wereld zien; een eclectisch universum waarin uiteenlopende technieken, stromingen en disciplines in elkaar haken. Hij haalt zijn inspiratie uit fotografie, film, theater, popcultuur, kunstgeschiedenis en architectuur. Een veel voorkomend motief in het werk van Henning is de Hennling, een sierlijke lijn die kan opduiken in de vorm van een object, decoratie of als sieraad.

Anton Henning woont en werkt in Berlijn en Manker (DE). He is autodidact. Hennings werk is opgenomen in collecties van onder andere het Kunstmuseum Den Haag (NL); De Pont in Tilburg (NL); National Museum of Art in Osaka (JP); het LACMA in Los Angeles (VS); Museum für Moderne Kunst in Frankfurt am Main (DE) en het Hammer Museum in Los Angeles (VS).

Panchromatic (small proof) (2001) van John Hilliard (1945, Verenigd Koninkrijk) dwingt ons in de hoek van een kleine kamer. In de korrelige fotografische afdruk zijn net een stopcontact en een luchtrooster te onderscheiden. De buitenrand van verzadigde kleuren verandert de donkergrijze kamer in een abstracte compositie. Panchromatic betekent letterlijk ‘alle kleuren’, en refereert aan een sensor die het zichtbare spectrum combineert met niet-zichtbare golflengten, zoals ultraviolet of infrarood.

John Hilliard begon zijn carrière als beeldhouwer, maar stapte al gauw over naar de fotografie. In zijn zorgvuldig opgebouwde scènes wordt het fotografische proces zelf tot onderwerp gemaakt. Hij combineert close-ups, spiegeling, meervoudige verlichting of verandering van focus, allemaal in één enkele afbeelding. Zijn thema’s hebben betrekking op film en maatschappij, en een gevoel van angst en geweld zijn heimelijk maar sterk aanwezig. Hilliard dwingt de toeschouwer in de rol van een detective, die het geheim dat op de achtergrond sluimert moet ontrafelen.

John Hilliard studeerde aan de Saint Martin’s School of Art, Londen (VK). Zijn werk is breed tentoongesteld bij o.a. Tate Modern, Londen (VK); Seoul Museum of Art (KR); Centre Pompidou, Parijs (FR) en The Henry Moore Institute, Leeds (VK). Het werk maakt deel uit van de collecties van het Museum of Modern Art, New York (VS) en het Victoria & Albert Museum, Londen (VK).

De Snæfell, een afgelegen berg in IJsland, is een magische plek. Door de caleidoscopische luchten boven de top en de constant veranderende kleuren van het omringende landschap is de berg een drukbezochte attractie. In Skies over Snæfell, een lichtinstallatie van Allard van Hoorn (1968, Nederland), worden deze veranderende luchten gevisualiseerd. Een computer die continu het internet doorzoekt naar beelden van de Snæfell bestuurt de installatie van 1536 regenboogkleurige LED lampen in vluchtige tinten. Die internetbeelden worden geïndexeerd en de luchten en berg worden met speciale software van elkaar gescheiden. Dit mysterieuze werk van Van Hoorn toont via internet de abstracte realiteit van de luchten boven de Snæfell. Van Hoorn is een geluids -, installatie - en performancekunstenaar. Zijn werken zijn op te vatten als choreografieën voor de stedelijke omgeving en onderzoeken onze relatie tot de (publieke) ruimte en de natuur.

Skies over Snaefell is ontstaan als een samenwerking tussen Allard van Hoorn, de AkzoNobel Art Foundation, de Appel en het Mondriaanfonds.

Allard Van Hoorn was resident bij ISCP in Brooklyn, New York. Zijn werk is geëxposeerd in binnen- en buiten - land, waaronder in het Stedelijk Museum Amsterdam, Pinakothek der Moderne, München, Gasworks, London, Tate St. Ives, Cornwall en het Whitney Museum of American Art in New York.

De werken Tall, Dark & Elegant (2017) en Big Green Shiny Sculpture (2016) van Hans Hovy (1953, Nederland) komen uit de serie Glassobs. De bolle lobbige vormen in flessengroen en diep paars zijn onder Hovy’s leiding geblazen bij Tetterode en zijn zo herkenbaar en persoonlijk dat het lijkt alsof Hovy ze zelf tot leven heeft geblazen: ‘ik denk aan iets levends als ik mijn werken geblazen zie worden.’ En ja, de vazen lijken echt bezielde levende figuren, transparant en stabiel maar met een onmiskenbaar sterk karakter.

Hovy maakt installaties, sculpturen, tekeningen maar ook tapijten en sieraden. Hij schakelt moeiteloos tussen de verschillende disciplines en kiest het medium dat het beste past bij zijn vraag of onderzoek. Het werk van Hovy staat vaak midden in het spanningsveld van tegenstelling; speels en streng tegelijkertijd en harde en zware materialen die zacht en licht overkomen.

Hans Hovy studeerde af aan de Academie voor Beeldende Vorming, Amsterdam en aan de Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk is o.a. tentoongesteld in Kunstmuseum Den Haag (NL); Museum Jan Cunen, Oss (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Saatchi Gallery, Londen (VK).

De werken Tall, Dark & Elegant (2017) en Big Green Shiny Sculpture (2016) van Hans Hovy (1953, Nederland) komen uit de serie Glassobs. De bolle lobbige vormen in flessengroen en diep paars zijn onder Hovy’s leiding geblazen bij Tetterode en zijn zo herkenbaar en persoonlijk dat het lijkt alsof Hovy ze zelf tot leven heeft geblazen: ‘ik denk aan iets levends als ik mijn werken geblazen zie worden.’ En ja, de vazen lijken echt bezielde levende figuren, transparant en stabiel maar met een onmiskenbaar sterk karakter.

Hovy maakt installaties, sculpturen, tekeningen maar ook tapijten en sieraden. Hij schakelt moeiteloos tussen de verschillende disciplines en kiest het medium dat het beste past bij zijn vraag of onderzoek. Het werk van Hovy staat vaak midden in het spanningsveld van tegenstelling; speels en streng tegelijkertijd en harde en zware materialen die zacht en licht overkomen.

Hans Hovy studeerde af aan de Academie voor Beeldende Vorming, Amsterdam en aan de Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk is o.a. tentoongesteld in Kunstmuseum Den Haag (NL); Museum Jan Cunen, Oss (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Saatchi Gallery, Londen (VK).

Het kleed Pink Happy Sausages (2009) van Hans Hovy (1953, Nederland) heeft een speels partroon van uitvergrote worstjes aan touwtjes, die klaarblijkelijk alle kanten opgaan, waardoor het zicht van boven op het kleed wordt versterkt. Door de zachte en kleurrijke kracht geeft dit kleed een extra dimensie aan de salon inrichting van deze kamer.

Hovy maakt installaties, sculpturen, tekeningen maar ook tapijten en sieraden. Hij schakelt moeiteloos tussen de verschillende disciplines en kiest het medium dat het beste past bij zijn vraag of onderzoek. Het werk van Hovy staat vaak midden in het spanningsveld van tegenstelling; speels en streng tegelijkertijd en harde en zware materialen die zacht en licht overkomen.

Hans Hovy studeerde af aan de Academie voor Beeldende Vorming, Amsterdam en aan de Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk is o.a. tentoongesteld in Kunstmuseum Den Haag (NL); Museum Jan Cunen, Oss (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Saatchi Gallery, Londen (VK).

Scherpe lijnen geven de contouren van een ruimte weer, waarvan niet duidelijk is of we ons erin of erbuiten begeven. Het broeit in Model Car Graveyard (2023) van Hettie Inniss (1999, Verenigd Koninkrijk). De gelaagdheid en versplintering van de afbeelding wordt verstrekt door subtiel afwijkende schilderlagen die als geestverschijningen door het beeld heen komen; de aanzet van een hekwerk, de suggestie van struikgewas erachter, een draad die doelbewust maar ondefinieerbaar aan een kozijn hangt.

‘Je iets herinneren – vaak getriggerd door iets wat je ziet, hoort of ruikt – kan heel intens zijn, alsof je naar een andere tijd wordt gekatapulteerd’, zegt Inniss. Haar schilderijen zijn de ervaringen van dit soort onvrijwillige herinneringen, gestold tot verf. Momenten waarop onze zintuigen worden geprikkeld en de geest ons meeneemt naar bekende of onheilspellende plekken. Verf kan wegglippen en vervagen, krachtig of juist fluisterend zijn weg in het werk vinden. Hoe smaakt een herinnering, hoe klinkt hij, hoe kan de verf deze gevoelens vastleggen?

Hettie Inniss woont en werkt in Londen (VK). Ze behaalde in 2023 haar Master in Schilderkunst aan de Royal College of Art, Londen (VK) en ontving in 2022 de Sir Frank Bowling Scholarship. Door Tate Collective werd ze in 2023 gevraagd om een kunstwerk te creëren in reactie op een werk uit hun collectie.

Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt sculpturen waarin ze uiteenlopende materialen met glaskralen combineert. De kralen rijgt ze tot lange draden die ze vervolgens haakt of breit en verweeft met onder andere keramiek, gegoten aluminium of glas. Het organische karakter van de sculpturen doet denken aan de menselijke of dierlijke anatomie, en legt een kwetsbare en imperfecte lichamelijkheid bloot. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. ‘Zij maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan,’ zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Suntrap VIII van Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt deel uit van een grotere serie sculpturen waarmee zij de luminescente schoonheid van zonnestralen wil vangen. Het werk, gehuld in een felgekleurde gele gloed, is kenmerkend voor de werkwijze van Jiskoot, die uit­eenlopende materialen met glaskralen combineert. Die kralen rijgt ze tot lange draden om ze vervolgens in uiteenlopende vormen te haken of te breien. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. Zij “maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan”, zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden. Suntrap VIII vertoont overeenkomsten met een ouderwetse val die jagers gebruikten. De ribben worden gevormd door (of zijn doordrenkt met) zonnestralen. Dit werk belichaamt zowel de aspiratie als de onmogelijkheid om de kracht te beteugelen van een van de meest majestueuze hulpbronnen in de natuur: de zon.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt sculpturen waarin ze uiteenlopende materialen met glaskralen combineert. De kralen rijgt ze tot lange draden die ze vervolgens haakt of breit en verweeft met onder andere keramiek, gegoten aluminium of glas. Het organische karakter van de sculpturen doet denken aan de menselijke of dierlijke anatomie, en legt een kwetsbare en imperfecte lichamelijkheid bloot. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. ‘Zij maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan,’ zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Het idee van een oneindige informatiestroom wordt meestal geassocieerd met de computer en met de opkomst van de online cultuur. Maar staren we ons niet blind op de digitale snelweg, vraagt Job Koelewijn (1962, Nederland) zich af. De overvloedige informatiestroom kwam immers al eeuwen geleden op gang met de introductie van het boek. Binnen het kunstenaarschap van Koelewijn zijn boek, literatuur en taal allesbepalend. Oneindige Boekenkast (2006) staat symbool voor de oneindigheid van kennis en de grenzeloze kracht van boeken.

De veelzijdige kunst van Koelewijn draagt een zekere breekbaarheid in zich. Hij betrekt in zijn werk niet alleen tekst, maar ook zintuigen en materialen die met vluchtigheid in verband worden gebracht: geuren, tastzin, geluid, levensmiddelen. Door het gebruik van deze materialen kan een ervaring worden uitgerekt of versterkt. Zijn werken zijn veelal conceptuele gebaren waarin op intieme wijze tegenstellingen worden opgevoerd en opgeheven.

Job Koelewijn woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij was resident bij PS 1 in New York (VS) en won in 2006 de Dr. A.H. Heinekenprijs voor de Kunst. Zijn werk werd breed tentoongesteld, o.a. bij het Van Abbemuseum, Eindhoven (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Kiasma,Helsinki (FI); CEAC, Xiamen (CN); Kunstmuseum Luzern (CH); M HKA, Antwerpen (BE) en twee edities van de Biënnale van Venetië (IT). Zijn werk is opgenomen in verscheidene prominente kunstcollecties.

Krijn de Koning (1963, Nederland) staat bekend om zijn tijdelijke installaties in musea, galeries en de openbare ruimte, waarbij de ervaring van de ruimte centraal staat. Daarnaast maakt De Koning ook kleinere sculpturen, zoals de werken uit zijn serie Tumbling Works. Het zijn veelkleurige achitectonische ordeningen die je kunt kantelennaar elke gewenste zijde.

Krijn de Koning houdt zich bezig met de vraag hoe we architecturale ruimte beleven. ‘Mijn werk gaat altijd over kijken, over hoe je dingen onder de aandacht brengt. Ik werk vanuit het gegeven dat een ruimte zowel een fysieke als een mentale impact heeft,’ aldus De Koning. Zijn locatie gebonden ingrepen zijn herkenbaar aan hun sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Zijn werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); De Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

Krijn de Koning (1963, Nederland) houdt zich bezig met de vraag hoe we architecturale ruimte beleven. Meestal maakt De Koning locatie-afhankelijke werken in musea, galeries en de openbare ruimte, die de karaktereigenschappen van een bepaalde ruimte bevragen. Daarnaast maakt De Koning sculpturen, zoals Box (2019), een veelkleurige architectonische ordening die als een puzzelkubus in elkaar lijkt te steken.

‘Mijn werk gaat altijd over kijken, over hoe je dingen onder de aandacht brengt. Ik werk vanuit het gegeven dat een ruimte zowel een fysieke als een mentale impact heeft,’ aldus De Koning. Zijn oeuvre is herkenbaar aan de sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Het werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum, Amsterdam (NL); Museum Booijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

Work, (Office Blocks) (2012) van Krijn de Koning (1963, Nederland) bestaat uit ruimtelijke elementen in heldere kleuren die een ruimte lijken te openen en tegelijkertijd te begrenzen. Hoewel de titel anders suggereert, zijn het onbruikbare constructies. De eenvoudige verzameling boxjes toont hoe vorm, volume, kleur en balans zich schikken in een opstelling die al snel architectonisch aandoet. De Koning zei ooit: ‘het organiseren van de ruimte is tevens het kaderen van de aandacht. De sculptuur geeft sturing aan onze blik en laat zien hoe groot de impact is van kleur op onze ruimtebeleving.’

Krijn de Koning staat bekend om zijn tijdelijke installaties in musea, galeries en de openbare ruimte, waarbij de ervaring van de ruimte centraal staat. Zijn locatie gebonden ingrepen zijn herkenbaar aan hun sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Zijn werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); De Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

Je kunt eindeloos dwalen in de kamerschermen van Fiona Lutjenhuis (1991, Nederland). In de duizelingwekkende stapeling van beelden is een familieportret van de kunstenaar af te lezen. Met caseïne en ruwe pigmenten schilderde Lutjenhuis een droom waarin haar zussen figureren en een scène met haar ouders die naar de eclips kijken in hun achtertuin. De kamer waarin ze met haar zussen zit, is tot de nok gevuld met bonsai bomen die, terwijl hun blikken zijn gericht op de Mudra’s op tafel, lijken door te groeien.

Lutjenhuis maakt illustraties, publicaties, schilderijen en animaties waarin ze het religieuze erfgoed van haar jeugd zichtbaar maakt: van installaties tot kunstenaarsboeken en van werken in opdracht tot zelf geïnitieerde projecten. Haar speculatieve beeldtaal past perfect in het hedendaagse discours over een post-positivistische samenleving. In elk beeld is de humor en moed af te lezen die nodig is om je zonder vooringenomenheid in andere werelden te verliezen.

Fiona Lutjenhuis woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten, Arnhem en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk was o.a. te zien bij SCHUNCK, Heerlen (NL); Marres, Maastricht (NL) en het Dordrechts Museum (NL). Daarnaast gaf ze in eigen beheer een reeks graphic novels en boeken uit. In 2024 werd ze genomineerd voor de Scheffer Kunst Prijs.

De textielwerken van Marie-Claire Messouma Manlanbien (1990, Frankrijk/Guadeloupe/Ivoorkust) zijn werelden op zich die langzaam aan de toeschouwer worden geopenbaard. Amuletten, schelpen, koper, draad en lijntekeningen vormen een kosmisch geheel waarin steeds meer details zijn te ontdekken. De amuletten die Messouma Manlanbien uit keramiek goot en op het textiel bevestigde, zijn geïnspireerd op de iconografische dja yobuè, metalen stenen uit de Creoolse Akan-cultuur in de vorm van munten.

Messouma Manlanbien ziet zichzelf als een verhalenverteller met materialen; ze werkt met textiel, tekeningen, sculptuur, fotografie, video en installatie. In haar werken brengt ze verschillende culturen samen door traditioneel handwerk te combineren met meer geïndustrialiseerde processen. Door een verscheidenheid aan media, technieken en materialen samen te voegen, ontstaan er ‘landschappen’ waarin verschillende verhalen elkaar ontmoeten en nieuwe vormen doen ontstaan. Zowel de matriarchale Creoolse Akan-cultuur van haar vader, als de creatieve ambachtscultuur van het Guadeloupe van haar moeder en grootmoeder zijn van grote invloed.

Marie-Claire Messouma Manlanbien woont en werkt in Parijs. Ze studeerde aan de École nationale supérieure d’art, Paris- Cergy (2011-2016), nadat ze in 2010 afstudeerde als grafisch ontwerpster. Haar werk is breed tentoongesteld, waaronder bij Palais de Tokyo, Parijs (FR); het Franse Instituut, Berlijn (DE); L’Orangerie, Parijs (FR); Wereldmuseum, Leiden (NL); Manifesta in Barcelona (ES) en de Biënnale van Venetië (IT), beide in 2024.

Monika Michalko (1982, Tsjechië) maakt ons in The tiny place (2019) onderdeel van een piepkleine kamer die tot haar essentie is teruggebracht: een tafel en een stoel, een plant, boeken, een klok en een kunstwerk aan de muur. Op de tafel ligt een blad. Het werk nodigt uit om plaats te nemen en de ruimte en het onbeschreven blad met onze aanwezigheid te vullen.

In de schilderijen van Monika Michalko beweegt de toeschouwer zich door een wereld die ergens tussen realisme en abstractie in ligt; een wereld vol decoratieve ritmes, plantachtige motieven en een uitbundige gelaagdheid. Haar droomlandschappen zijn geïnspireerd op de reizen die ze maakte naar landen als Egypte, India, Turkije en Sri Lanka. Ook aspecten uit de volkskunst van haar geboorteland Tsjechië schemeren er onmiskenbaar in door. Wanneer je de tijd neemt om in Michalko’s composities rond te dwalen, betreed je een wereld van ongewone tederheid en een schijnbaar zorgeloze speelsheid.

Monika Michalko woont en werkt in Berlijn (DE). Ze studeerde aan de Hochschule für Bildende Künste Hamburg onder Norbert Schwontkowski af. Haar werk is tentoongesteld in diverse galeries en kunstinstellingen, waaronder bij Kunsthalle Nurnberg; Städtisches Museum, Engen (DE); Kühlhaus, Berlin (DE); Kunsthaus, Hamburg (DE); Kunsthaus, Jesteburg; Kunsthalle Schlieren (CH) en de United Art Museum in Wuhan (CN).

Jurriaan Molenaar (1968, Nederland) schildert architectuur: woonboulevards, industrieterreinen, banken en kantoren. Veelal lege ruimtes die een doorzicht bieden naar nog meer leegte. Hierin valt een duidelijke fascinatie te herkennen voor het werk van architecten als Le Corbusier, Mies van der Rohe en hun omgang met de relatie tussen binnen en buiten.

Kenmerkend voor het werk van Jurriaan Molenaar zijn schilderijen van lege locaties in combinatie met een uiterst geconcentreerde en precieze uitvoering. De beelden waar hij mee werkt, zo vertelde Molenaar ooit, zijn vaak afkomstig van luchtfoto’s. Soms haalt hij die uit boeken, maar het liefst maakt hij ze zelf vanuit een luchtballon of een sportvliegtuigje. Hij kiest daarbij bewust voor concentratie en de eenmaligheid van een schilderij. Het gaat Molenaar niet om snelle, shockerende beelden, maar om trage, indirecte en reflectieve sensaties – de weerslag van een innerlijk beeld.

Jurriaan Molenaar studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam en won de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. Zijn werk werd veelvuldig tentoongesteld en is opgenomen in diverse publieke en rivécollecties, waaronder het Stedelijk Museum Amsterdam (NL) en Stedelijk Museum Schiedam (NL).

De geschilderde interieurs van Lara de Moor (1969, Nederland) zijn op het eerste oog herkenbaar, maar spelen met ons voorstellingsvermogen. Boven een beslapen bed hangt een ballon waarin een laagje water de horizon bepaalt. De menselijke neiging om het evenwicht in Lullaby (2012) door te prikken en het serene beeld te verstoren, wordt verstrekt door de vervaarlijk scherpe puntjes van een vishaak, waaraan de ballon is opgehangen.

De Moor ziet haar verstilde interieurs als ‘containers’ van de levens die erin zijn geleefd. Hoewel de mens er goeddeels afwezig is, zijn de sporen die achter zijn gelaten zichtbaar en voelbaar, en bepalen ze de atmosfeer. De Moor werkt aan de hand van werkelijke ruimtes die ze fotografeert, ensceneert en vervolgens manipuleert tijdens het schilderen. Elk schilderij voelt alsof we tot iemands binnenwereld zijn toegetreden. Door te werken met de kracht van suggestie laat De Moor alle ruimte voor de belevingswereld van de toeschouwer.

Lara de Moor woont en werkt in Rotterdam (NL). Ze studeerde in 1993 af aan de Gerrit Rietveld Akademie en volgde daarna het tweejarige internationale residentieprogramma aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk werd tentoongesteld bij o.a. Museum MORE, Gorssel (NL); Emsdettener Kunstverein (DE); Stedelijk Museum Schiedam (NL) en de vijfde editie van Le Latitudini dell’Arte, Genua (IT).

Lara de Moor (1969, Nederland) schildert interieurs die spelen met ons voorstellingsvermogen. Het zijn plekken die we herkennen, maar een tweede blik onthult altijd iets dat aan de realiteit ontsnapt. Softlock (2022) toont de hoek van een statige kamer die baadt in roze licht. Zwevend in de ruimte hangen drie transparante panelen. Als echo’s van de deuropening ernaast – waarachter een tweede, in het donker gehulde, ruimte te zien is – hangen ze daar, gestold in de tijd.

De Moor ziet haar verstilde interieurs als ‘containers’ van de levens die erin zijn geleefd. Hoewel de mens er goeddeels afwezig is, zijn de sporen die achter zijn gelaten zichtbaar en voelbaar, en bepalen ze de atmosfeer. De Moor werkt aan de hand van werkelijke ruimtes die ze fotografeert, ensceneert en vervolgens manipuleert tijdens het schilderen. Elk schilderij voelt alsof we tot iemands binnenwereld zijn toegetreden. Door te werken met de kracht van suggestie laat De Moor alle ruimte voor de belevingswereld van de toeschouwer.

Lara de Moor woont en werkt in Rotterdam (NL). Ze studeerde in 1993 af aan de Gerrit Rietveld Academie en volgde daarna het tweejarige internationale residentieprogramma aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk werd tentoongesteld bij o.a. Museum MORE, Gorssel (NL); Emsdettener Kunstverein, Emsdetten (DE); Stedelijk Museum Schiedam (NL) en de vijfde editie van Le Latitudini dell’Arte, Genua (IT).

Mosquitas de Luz (2019) van Ana Navas (1984, Equador/Venezuela) is een klein juweel. Het werk maakt deel uit van een serie waarin Navas miniatuurobjecten, bijouterie en andere kleine (waardeloze) accessoires op een sieradenkussentje samenbrengt om de betekenis en waarde van deze objecten te bevragen. De schoonheidsspiegel is vervangen voor een autospiegel waarop een klein huiselijk tafereel is vastgelegd. In de kamer zijn iconische design meubels, een generieke modernistische sculptuur en een schilderij van Navas zelf te zien en wordt de vraag opgeworpen wat de plek van modern design in ons dagelijks leven is.

In het multimediawerk van Navas spelen onderwerpen als transformatie, assimilatie en toe-eigening een belangrijke rol. Haar installaties maken aan de hand van schilderijen, sculpturen, assemblages en videowerk de transformaties zichtbaar die de objecten in onze directe leefomgeving ondergaan. In het werk zitten hele werelden besloten en wordt de vraag gesteld wat het verband is tussen de vorm en de functie van een object en de relatie tussen origineel en kopie.

Ana Navas heeft gestudeerd aan De Ateliers, Amsterdam (NL); Kunstakademie Düsseldorf (DE) en Staatliche Akademie der Künste Karlsruhe (DE). Haar werk is oa tentoongesteld in SCHUNCK, Heerlen (NL); Nest, Den Haag (NL); Garage, Rotterdam (NL); Cobra Museum, Amstelveen (NL); Kunstverein Göttingen (DE); Staatliche Kunsthalle Baden Baden (DE); Pequod Co., Mexico City (MX) en Sagrada Mercancía, Santiago de Chile (CL).

In Perpetuum volgen we het hypnotiserende beeld van een figuur die als een trampolinespringer door een almaar veranderend land ­ schap stuitert. Lucht, water, aarde, vuur, het universum; de figuur springt het onbekende vol bravoure tegemoet. Perpetuum van Jacco Olivier (1972, Nederland) is een ode aan lichtheid en vrijheid. In al zijn aantrekkingskracht nodigt het werk uit om na te denken over ons eigen gevoel van vrijheid en de beperkingen ervan.

Door schilderijen eindeloos te bewerken en de tussenstadia systematisch vast te leggen, versmelten schilderkunst en film in het oeuvre van Olivier. De gefotografeerde stadia worden samengebracht tot raadselachtige animaties – bewegend tussen figuratie en abstractie ont ­ hullen ze sporen en beslissingen die tijdens het schilderproces genomen worden. Oliviers films zijn vensters op ogenschijnlijk simpele momenten, waarin niettemin een ongemakkelijke spanning besloten ligt, een gevoel dat er iets staat te gebeuren of al is gebeurd dat buiten onze macht ligt.

Jacco Olivier was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is wereldwijd tentoongesteld, waaronder in Kunstmuseum in Den Haag, Frans Hals Museum in Haarlem, Dordrechts Museum, ZKM in Karlsruhe, Sammlung Goetz in Munchen en de 56e Biennale van Venetië. In 2019 won Olivier de Jeanne Oosting Prijs voor figuratieve schilderkunst.

Zonder titel (1995) van Jan van de Pavert (1960, Nederland) doet denken aan de schaalmodellen die door architecten worden gebruikt. De sculptuur roept associaties op met architecten als Gerrit Rietveld, Frank Lloyd Wright en Le Corbusier, die binnen- en buitenruimte sterk met elkaar verbinden. Als het oog de gangen volgt door en rondom de sculptuur stuit het keer op keer op ondoordringbare muren en obstakels. Van de Pavert neemt ons spelenderwijs mee, zodat de fysieke ruimte langzaam samenvalt met een mentale ruimte om doorheen te dwalen.

Van de Pavert begon zijn carrière met ruimtelijke werken die zijn opgebouwd uit architectonische elementen, geïsoleerd van hun omgeving. Een terugkerend thema in dat werk is het theater: de tribune en het publiek. Vanaf 1994 begint hij computer-geanimeerde films te maken van deze architectonische ruimtes. Een laatste vertaalslag is de muurschildering, die initiaal in zijn computer-gemanipuleerde ruimtes zouden worden ingebed, maar inmiddels op zichzelf staan.

Jan van de Pavert woont en werkt in Rotterdam (NL). Hij studeerde aan de kunstacademie St. Joost en was resident aan Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk was te zien in Centraal Museum, Utrecht (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Roterdam (NL) en het Kröller-Müller Museum, Otterloo (NL). In 1988 won Van de Pavert de Prix de Rome.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Zonnestralen breken door het bladerdak van een dichtbebost veld. In een gewemel van gebladerte zijn slangenkruid, koffieplanten en olifantenbladeren te herkennen. De foto-installatie van Michelle Piergoelam (1997, Nederland) brengt ons naar Brownsberg, Suriname. Een sjamaan snijdt stukjes bast af en onderzoekt de flora in het overwoekerde land waar ooit de plantages stonden. De tot slaaf gemaakten beschikten over uitgebreide kennis van flora. Door de kennis als machtsmiddel in te zetten, wisten sommige van hen hun onderdrukkers te vergiftigen. Het is deze diepgewortelde plantenkennis die de tot slaaf gemaakten in staat stelden te ontsnappen aan de wrede omstandigheden op de plantages en te overleven in het dicht beboste regenwoud van Suriname.

Piergoelam vertelt beeldverhalen aan de hand van mythes, dromen en herinneringen. In haar foto’s vermengt ze culturele tradities, verhalen en landschappen. Ze maakt bewust gebruik van inheemse verhalen om het culturele belang ervan te benadrukken en als getuigenis van onderbelichte cultuur en geschiedenis. Haar werk prikkelt de verbeelding en houdt de overdrachtelijke cultuur van het verhalen vertellen levend.

Michelle Piergoelam woont en werkt in Rotterdam. Ze is afgestudeerd aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is onder andere tentoongesteld bij Noorderlicht Fotofestival, Groningen (NL) en het Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL). Ze ontving de Zilveren Camera Prijs voor Storystelling.

Michael Raedecker (1963, Nederland) laat ons in dit meeslepende werk opgaan in een trip. De kamer die is afgebeeld houdt het midden tussen een werkelijke en een mentale ruimte, en de titel suggereert dat de verstuivende borduursels die in de kamer zweven, onderdeel zijn van een hallucinante ervaring. Als stille getuigen van een dagelijks leven – de ontelbare uren die we vergeten zijn, de kortstondige momenten die we voor altijd willen onthouden – vertonen de werken van Raedecker het karakter van rekwisieten in een onophoudelijk huiselijk verhaal.

Raedecker geeft in zijn oeuvre een nieuwe draai aan traditionele onderwerpen door methodes en processen toe te passen die gewoonlijk niet met het schilderen worden geassocieerd. Zijn werk wordt gekenmerkt door leegte en minimaal kleurgebruik. Vanaf het begin van zijn arrière als schilder verwerkt Raedecker borduursels in zijn schilderijen. Draad en verf vormen een visueel contrast en geven het werk een sculpturale kwaliteit.

Michael Raedecker studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam en Goldsmith College in het Verenigd Koninkrijk. Zijn werk werd veelvuldig tentoongesteld, onder andere bij het Kunstmuseum in Den Haag (NL); het Sprengel Museum, Hannover (DE), Tate Britain, Londen (VK) en Galeria Nazionale d’Arte Modern (IT). Raedecker ontving de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst (1993), de Prix de Rome (1994) en de prestigieuze Britse John Moore Painting Prize (1999).

In The Family (2023) is een lappendeken aan beelden samengebracht. Het wandtapijt van Klaas Rommelaere (1986, België) is geïnspireerd op de documentaireserie Can’t Get You Out Of My Head (2021) van Adam Curtis en de film Naked (1993) van Mike Leigh, waarin thema’s als individualisme, collectivisme, complottheorieën, nationale mythen en kunstmatige intelligentie worden onderzocht. De Johnny-serie, waar dit werk deel van uitmaakt, combineert indrukken uit deze films met persoonlijke foto’s, waardoor er een nieuw visueel verhaal ontstaat dat ogenschijnlijk verschillende werelden met elkaar verbindt.

Rommelaere maakt geborduurde wandtapijten en sculpturen die een brug slaan tussen het persoonlijke en het collectieve. Persoonlijke ervaringen raken verweven met visuele referenties uit de cultfilms die de kunstenaar hebben gevormd. Het werk staat bol van iconische beelden en symbolen die gaan over echte en gefantaseerde menselijke verbindingen. Elk werk kost tijd en liefde om te produceren en benadrukt het belang van de menselijke connectie tijdens het creëren en consumeren van kunst.

Klaas Rommelaere woont en werkt in Antwerpen (BE). In 2013 studeerde hij af aan het Koninklijk Conservatorium voor Schone Kunsten (KASK) in Gent (BE), waar hij mode studeerde. Sindsdien is zijn werk opgenomen in de collecties van onder andere Klaas Design Museum Gent (BE); Museum M in Leuven (BE); Museum Sint-Janshospitaal in Brugge (BE) en Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam (NL).

Dion Rosina (1991, Nederland) tart in zijn schilderijen de regels van de klassieke schilderkunst. Regeneration (2024) voegt verschillende beelden als een collage samen. Ook de textuur van de verf verschilt sterk in de afzonderlijke delen van het doek. Door lijntekening, airbrush en klassieke olieverftechnieken te combineren, ontstaat er een cryptische assemblage. De lotusbloem onderin het doek staat voor groei en hergeboorte.

Rosina’s schilderpraktijk begint met uitgebreid onderzoek. Hij richt zijn blik op vreemde verhalen, mythologieën en mysteries die zich op het randje van het paranormale begeven. Ook belangrijke historische figuren en momenten in de geschiedenis vinden hun weg in zijn werk. De verscheidenheid aan beelden die hun essentie wel of niet prijsgeven, worden eerst samengevoegd tot fysieke collages, daarna digitaal bewerkt en tot slot analoog met olieverf op doek geschilderd. In het schilderij transformeren de originele verhalen zich tot een nog wilder narratief.

Dion Rosina maakte na het afronden van zijn studie aan de Breitner Academie in Amsterdam in 2021 een vliegende start. In 2022 exposeerde The Black Archives zijn werk bij Documenta 15 en had hij zijn eerste museale solotentoonstelling in de Kunsthal Rotterdam (NL). Zijn werk is opgenomen in diverse particuliere en bedrijfscollecties, waaronder Museum Catharijneconvent, Utrecht (NL); Drents Museum, Assen (NL) en Isala, Zwolle (NL). Rosina werd meermaals genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst en behoorde in 2024 tot de genomineerden voor de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs.

In de abstracte schilderijen van Adrian Schiess (1959, Zwitserland) is veel ruimte voor de verbeelding. Dit tweeluik speelt een spel met de kijker, waarin oppervlakte en diepte elkaar afwisselen. Elke lichtinval verandert de beeltenis van het werk. Full Moon (2004) biedt een doorgang naar een andere wereld, en een glimp naar het oneindige, in zijn afspiegeling van de maan.

Schiess staat bekend om zijn Flache Arbeiten: beschilderde stukken karton, hout of aluminium die hij plat op de vloer plaatst. In zijn werk onderzoekt hij modernistische principes waarmee hij het schilderij naar eigen zeggen kan ‘bevrijden’. Hij scheidt het schilderij van de muur, haalt de hand van de maker uit het werk weg of laat de kleur van het schilderij veranderen door de verf op een spiegelend oppervlak aan te brengen dat mee verandert met de ruimte.

Adrian Schiess volgde van 1976 tot 1980 een opleiding tot grafisch ontwerper en ontving als jonge kunstenaar talrijke prijzen en beurzen. Schiess had solotentoonstellingen in onder andere het Bündner Kunstmuseum, Chur (CH); Musée d’Art Moderne, St. Etienne (FR); Indianapolis Museum of Art, Indiana (VS); Kunstmuseum Solothurn (CH); FRAC Bourgogne, Dijon (FR); Kunsthalle Zürich (CH) en Kunstmuseum St. Gallen (CH).

In de abstracte schilderijen van Adrian Schiess (1959, Zwitserland) is veel ruimte voor de verbeelding. Dit tweeluik speelt een spel met de kijker, waarin oppervlakte en diepte elkaar afwisselen. Elke lichtinval verandert de beeltenis van het werk. Full Moon (2004) biedt een doorgang naar een andere wereld, en een glimp naar het oneindige, in zijn afspiegeling van de maan.

Schiess staat bekend om zijn Flache Arbeiten: beschilderde stukken karton, hout of aluminium die hij plat op de vloer plaatst. In zijn werk onderzoekt hij modernistische principes waarmee hij het schilderij naar eigen zeggen kan ‘bevrijden’. Hij scheidt het schilderij van de muur, haalt de hand van de maker uit het werk weg of laat de kleur van het schilderij veranderen door de verf op een spiegelend oppervlak aan te brengen dat mee verandert met de ruimte.

Adrian Schiess volgde van 1976 tot 1980 een opleiding tot grafisch ontwerper en ontving als jonge kunstenaar talrijke prijzen en beurzen. Schiess had solotentoonstellingen in onder andere het Bündner Kunstmuseum, Chur (CH); Musée d’Art Moderne, St. Etienne (FR); Indianapolis Museum of Art, Indiana (VS); Kunstmuseum Solothurn (CH); FRAC Bourgogne, Dijon (FR); Kunsthalle Zürich (CH) en Kunstmuseum St. Gallen (CH).

De werken van Hinke Schreuders (1969, Nederland) komen intuïtief tot stand. Naald en draad worden daarbij niet zelden als gum ingezet om delen van de foto die de kunstenaar niet bevallen te bedekken. Door gevonden foto’s grondig te bewerken en elementen toe te voegen, laat Schreuders een nieuw verhaal de boventoon voeren. Er gaat een grote aantrekkingskracht uit van de fijnmazige werken waar met engelengeduld aan is gewerkt. Een tweede blik verraadt echter ook duistere onderstromen die de toeschouwer licht verontrust achterlaten.

Hinke Schreuders woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde aan de Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven en de AKI in Enschede. Haar werk is breed tentoongesteld in binnen- en buitenland, waaronder bij het Nederlands Textielmuseum, Tilburg, Kunsthal KadE, Amersfoort en de Robert Mann Gallery, New York (VS). Haar werk is opgenomen in verschillende openbare en particuliere collecties.

Ondanks zijn kleine afmetingen eist Day is Done (let the morning rain) (2022) de aandacht op. Over een afbeelding van een vrouw en een man die samen de verte in kijken, zijn nauwgezette borduursteken aangebracht, waardoor het beeld er evengoed wel als niet is. Het werk maakt deel uit van Hinke Schreuders’ (1969, Nederland) Works on Paper, een serie geborduurde werken op bladzijden van damesbladen uit de jaren ’50 en ‘60. De losse bladzijden worden door Schreuders op linnen bevestigd en met garen zorgvuldig bewerkt tot nieuwe composities.

De werken van Schreuders komen intuïtief tot stand. Naald en draad worden daarbij niet zelden als gum ingezet om delen van de foto die de kunstenaar niet bevallen te bedekken. Door de foto grondig te bewerken en elementen toe te voegen, laat Schreuders een nieuw verhaal de boventoon voeren. Er gaat een grote aantrekkingskracht uit van de fijnmazige werken waar met engelengeduld aan is gewerkt. Een tweede blik verraadt echter ook duistere onderstromen die de toeschouwer licht verontrust achterlaten.

Hinke Schreuders woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde aan de Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven en de AKI in Enschede. Haar werk is breed tentoongesteld in binnen- en buitenland, waaronder bij het Nederlands Textielmuseum, Tilburg, Kunsthal KadE, Amersfoort en de Robert Mann Gallery, New York (VS). Haar werk is opgenomen in verschillende openbare en particuliere collecties.

Ondanks zijn kleine afmetingen eist Into the woods (cadmium yellow) (2023) de aandacht op. Over een zwart-witte landschapsfoto is geel garen aangebracht, alsof er een veld vol bloemen verstuift. Het werk maakt deel uit van Hinke Schreuders’ (1969, Nederland) Works on Paper, een serie geborduurde werken op bladzijden van damesbladen uit de jaren ’50 en ‘60. De losse bladzijden worden door Schreuders op linnen bevestigd en met garen zorgvuldig bewerkt tot nieuwe composities.

De werken van Schreuders komen intuïtief tot stand. Naald en draad worden daarbij niet zelden als gum ingezet om delen van de foto die de kunstenaar niet bevallen te bedekken. Door de foto grondig te bewerken en elementen toe te voegen, laat Schreuders een nieuw verhaal de boventoon voeren. Er gaat een grote aantrekkingskracht uit van de fijnmazige werken waar met engelengeduld aan is gewerkt. Een tweede blik verraadt echter ook duistere onderstromen die de toeschouwer licht verontrust achterlaten.

Hinke Schreuders woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde aan de Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven en de AKI in Enschede. Haar werk is breed tentoongesteld in binnen- en buitenland, waaronder bij het Nederlands Textielmuseum, Tilburg, Kunsthal KadE, Amersfoort en de Robert Mann Gallery, New York (VS). Haar werk is opgenomen in verschillende openbare en particuliere collecties.

Hoewel de modefoto van deze jonge bruid vol belofte is, schetsen de aangebrachte bewerkingen van Hinke Schreuders (1969, Nederland) een tweede laag die wringt. Het gezicht van de bruid gaat schuil achter grove tule en uit haar ooghoek meandert een witte sliert garen die het midden houdt tussen de plooien van haar voile en een rollende traan. Schreuders bewerkte een bladzijde van een damesblad uit de jaren 50’ met garen en stof om tot deze compositie te komen.

De werken van Schreuders komen intuïtief tot stand. Naald en draad worden daarbij niet zelden als gum ingezet om delen van de foto die de kunstenaar niet bevallen te bedekken. Door de foto grondig te bewerken en elementen toe te voegen, laat Schreuders een nieuw verhaal de boventoon voeren. Er gaat een grote aantrekkingskracht uit van de fijnmazige werken waar met engelengeduld aan is gewerkt. Een tweede blik verraadt echter ook duistere onderstromen die de toeschouwer licht verontrust achterlaten.

Hinke Schreuders woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde aan de Akademie voor Industriële Vormgeving in Eindhoven en de AKI in Enschede. Haar werk is breed tentoongesteld in binnen- en buitenland, waaronder bij het Nederlands Textielmuseum, Tilburg, Kunsthal KadE, Amersfoort en de Robert Mann Gallery, New York (VS). Haar werk is opgenomen in verschillende openbare en particuliere collecties.

De architecturale vormen in de tekeningen van Sandro Setola (1976, Nederland) bestaan ergens tussen verlangen en realiteit in, waarmee hun doel en betekenis ter discussie wordt gesteld. In zachte pastelkleuren is een ruimte weergegeven waar binnen en buiten slechts gescheiden worden door vier glazen wanden en ragfijne vitrage. Het huis als een plek waar we ons in kunnen terugtrekken, krijgt hier een twijfelachtige betekenis.

Setola onderzoekt hoe natuurlijke fenomenen als groei, verval en transformatie de menselijke psychologie weerspiegelen. Het resultaat is een reeks ruimtelijke structuren die minder aanvoelen als fysieke ruimtes en meer als manifestaties van gedachten: vol poëzie, voortbouwend op een taal en een behoefte die iedereen in zich draagt.

Sandro Setola woont en werkt in Rotterdam (NL). Hij studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 2009 won Setola de Charlotte van Pallandt Prijs. Zijn werk werd in binnen- en buitenland getoond, onder andere in Museum Beelden aan Zee in Scheveningen (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en KM21 in Den Haag (NL). Setola heeft deelgenomen aan verschillende residenties, waaronder een belangrijke bij het Camden Arts Centre in Londen (VK), 2005.

Who allowed you to live beautifully? (2024) van Anton Shebetko (1990, Oekraïne) lijkt de toeschouwer persoonlijk aan te spreken. Het werk heeft echter een complexe betekenis. De zin werd aanvankelijk toegeschreven aan Russische bezetters die het op een verwoest gebouw in Kiev zouden hebben achtergelaten. Pas later werd duidelijk dat de graffiti al in 2016 in Rusland werd aangebracht en vastgelegd. De vergissing heeft ervoor gezorgd dat de zin symbool is komen te staan voor de impact van nepnieuws en de rol van informatieoorlogvoering in moderne conflicten.

Shebetko’s kunstpraktijk bestaat uit fotografie, video, installatie, neon, drukwerk, performances en interventies. Zijn werk is een voortdurend onderzoek naar de vergeten queergeschiedenis van Oekraïne. Door het opdiepen van archiefmateriaal en fotografie, hoopt hij verhalen te onthullen die anders verborgen zouden blijven, en de LGBTQIA+ gemeenschap een historische identiteit terug te geven. Een deel van deze geschiedenis is gepubliceerd in zijn boek A Very Brief and Subjective Queer History of Ukraine (2022).

Anton Shebetko woont momenteel in Amsterdam, waar hij zijn bachelor behaalde aan de Gerrit Rietveld Academie. Shebetko ontving de RM Residency Award en de Where Love Is Illegal Fellowship. Zijn werk is o.a. geëxposeerd bij FOAM Museum en Stedelijk Museum, Amsterdam; Frei_raum Q21, Wenen (AT); Photo Elysée, Lausanne (CH); CENTQUATRE-PARIS (FR); BWA Studio, Wroclaw (PL); Württembergischer Kunstverein, Stuttgart (DE) en Mystetskyi Arsenal, Kiev (UA).

Het werk van Elisa Sighicelli (1968, Italië) onderzoekt het alledaagse en is een poging het alledaagse intens normaal te maken. Licht onthult, duisternis verhult. De werkelijkheid wordt herschapen en het beeld blijft open, suggestief, altijd balancerend tussen zien en verbergen. In dit werk lijkt het licht achteloos de ruimte binnen te vallen, een natuurlijk moment waarin de tijd even stilstaat. De houten tafel en stoel vangen de warmte van de stralen, terwijl de rest van de kamer in schaduw verdwijnt. Dit subtiele contrast tussen licht en donker, zichtbaarheid en verborgenheid, is kenmerkend voor Sighicelli’s werk.

Hoewel haar foto’s in oplage worden geproduceerd, draagt elk exemplaar een unieke aanwezigheid. Door strategisch met licht te werken, laat Sighicelli bepaalde delen van het beeld vervagen tot illusie of juist kristalliseren tot realisme, hierdoor wordt haar werk meer dan alleen een weergave van de afbeelding; Het is een autonoom object, waarin materie en beeld versmelten.

Elisa Sighicelli studeerde textielontwerp aan Polimoda in Florence (IT) en vervolgde haar opleiding in beeldende kunst aan Chelsea College of Art, Kingston University en de Slade School of Fine Art in Londen (VK). Haar werk werd veelvuldig tentoongesteld, waaronder op de Biënnale van Venetië (IT) in 2009 en bij instellingen als Galleria d’Arte Moderna, Milaan (IT); GAM, Turijn (IT); MAMbo, Bologna (IT) en het Centro d’Arte Contemporanea, Sienna (IT).

Ze heeft iets heldhaftigs, dit verstilde wezen van Johan Tahon (1965, België). De mythische Sedna, Moeder van de Zee in de Inuit-mythologie, voedt onze fascinatie voor de diepzee, en smeekt ons om wat we amper kennen nog minder kunnen vatten te beschermen. Niet geheel mens, niet geheel wonder, toont ze grote wilskracht en een sterke geest, eenstemmig met de natuur. Tahon verbeeldt in Sedna de kracht van het verborge en de waarde van de diepte waarin een kans ligt om de oppervlakkigheid te overstijgen.

Alleen, en in de stilte van zijn eigen atelier, bewerkt Tahon de materialen waaruit zijn sculpturen zijn opgebouwd. Hij giet klei af en maakt met de mallen van deze gietsels weer nieuwe werken. De gietmallen zijn in het eindresultaat terug te vinden als de dikke naden die over het beeld lopen. Het glazuur dat hij uitgiet over zijn verstilde figuren, creëert een raadselachtig spel van druipers en poelen.

Johan Tahon woont en werkt in Sint-Denijs-Boekel (BE). Hij studeerde aan de KASK, Gent (BE) Zijn werk is veelvuldig en internationaal tentoongesteld, waaronder tijdens de Biënnale van Istanbul (TR), in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten, Brussel (BE); Bonnefantenmuseum, Maastricht (NL); en in het Stedelijk Museum Amsterdam (NL). Zijn werk maakt onderdeel uit van uiteenlopende nationale en internationale collecties.

Wanneer je naar de foto kijkt, zie je een ruimte opgebouwd uit witgrijs plaatmateriaal. De platen zijn gesneden in een patroon van onregelmatige vormen en gestapeld tot kolommen. Het is een rafelige constructie die zowel bekend als vreemd aanvoelt. Het lijkt een gebouw, maar tegelijkertijd ook niet, want in dit beeld is niets meer wat het ooit was.

Grootschalige architectonische installaties in vervallen gebouwen die rijp zijn voor de sloop, vormen de kern van het werk van Marjan Teeuwen (1953, Nederland). Teeuwen breekt eerst de plafonds, muren en vloeren af; daarna maakt ze van het puin een architectonisch beeldhouwwerk, waarmee ze nieuwe perspectieven en ritmes binnen de bestaande structuren creëert. Het enige spoor van de artistieke activiteiten van Teeuwen nadat de sloophamer zijn werk heeft verricht, zijn series afzonderlijke foto’s. Ze fungeren als een soort gedenktekens, verwijzend naar de dialectische krachten van bouwen, afbreken, orde en chaos die volgens Teeuwen intrinsiek bij het ‘mens-zijn’ horen.

Marjan Teeuwen is afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Vorming, Tilburg en de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost, Breda (NL). Haar vrije fotowerk is tentoongesteld op talrijke locaties, waaronder Museum De Lakenhal, Leiden (NL); Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL); Cobra Museum, Amstelveen (NL) en verscheidene nationale en internationale kunstevenementen. Teeuwens werk is opgenomen in particuliere en openbare collecties, waaronder Centraal Museum, Utrecht (NL) en Stedelijk Museum Amsterdam (NL).

In veel culturen is de lente het seizoen van vernieuwing en wedergeboorte. In An angel, kissing spring (2022) krijgt die betekenis een melancholische ondertoon. Dirk van Saene (1959, België) kijkt in de sculptuur terug naar de lente van zijn eigen leven: zijn jeugd. Thema’s als angst voor de toekomst en vrees voor veroudering en vervreemding van de wereld staan centraal in zijn intieme portretten. De gedachte dat niets voor eeuwig is, werkt op Van Saene zowel verlammend als bevrijdend. In zijn werk is de tijd vriend en vijand.

Van Saene is modeontwerper, schilder en beeldhouwer. Zijn sculpturen kunnen gezien worden als dragers van menselijke emoties. Elke sculptuur heeft een eigen karakter, aura en boodschap die wordt meegedragen. Het menselijk lichaam wordt in zijn werk niet in letterlijke zin afgebeeld, maar fungeert als een ‘container’ waarin emoties samenkomen en een vaste vorm krijgen.

Dirk van Saene woont en werkt in Zandhoven (BE). Hij studeerde af aan de Koninklijke Acadenie voor Schone Kunsten in Antwerpen (BE) en verkreeg als modeontwerper bekendheid als een van de Antwerpse Zes. Zijn werk als kunstenaar bevindt zich in de collectie van Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL) en MoMU - Modemuseum Antwerpen (BE).

In The Raquet Club (2016) vangen we een glimp op van een gast in een luxe resort in Palm Springs, Los Angeles. De titel van het werk is ontleend aan een populair resort dat in 1934 werd geopend, vervolgens in de vergetelheid raakte en eind 20e eeuw, door sterk verval, werd afgebroken. Caroline Walker (1982, Verenigd Koninkrijk) zoomt in op de luxueuze levens van de inwoners van deze woestijnstad, waar het ‘goede leven’ kunstmatig in stand wordt gehouden met weelderige tuinen, turquoise zwembaden en verkoelende waternevel op de straten.

De voyeuristische scenes in de schilderijen van Walker bouwen voort op de taal van het stadse bestaan. In geladen en vaak luxueuze ruimtes schept Walker beeldverhalen die het traditionele idee van de vrouw als subject vertroebelen. Het werk onderzoekt vrouwelijkheid in deze moderne, beeldbewuste tijd.

Caroline Walker woont en werkt in Londen (VK). Ze studeerde in 2004 af aan de Glasgow School of Art en volgde daarna een opleiding aan de Royal College of Art, Londen (VK). Haar werk is tentoongesteld in o.a. het Victoria en Albert Museum (VK); Scottish National Gallery (VK); K11, Shanghai (CH) en het Kunstmuseum Den Haag (NL). In 2023 ontving ze de Contemporary Art Society Award.

en vrouw kijkt de toeschouwer over haar schouder onderzoekend aan. Haar jurk en gestalte lichten op in de lentezon, maar achter haar kruipt de duisternis het schilderij in. Jonathan Wateridge (1972, Zambia) schildert haar in een staat van flux, ergens tussen verschijnen en verdwijnen in, alsof ze gevangen zit in een verontrustende droom. Het onbestemde karakter van de ruimte waarin ze zich begeeft, draagt bij aan het onheilspellende gevoel van de scène.

De mens in isolement is onderwerp in de schilderijen van Wateridge. Zijn figuren lijken geestverschijningen, geladen met gevoelens van verontrusting en onzekerheid. Ze raken verstrikt in hun omgeving; lichamen worden platgedrukt of nemen een haast sculpturale vorm aan. De existentiële eenzaamheid die uitgaat van zijn figuren, roept vragen op over de manier waarop we ons tot de wereld om ons heen kunnen verhouden.

Jonathan Wateridge studeerde schilderkunst aan de Glasgow School of Art (VK). Hij woont en werkt momenteel in Norfolk (VK). Zijn werk werd getoond o.a. in de Boghossian Foundation, Brussels (BE); Palazzo Grassi, Venetië (IT); Saatchi Gallery, Adelaide (AU) en Hermitage, St. Petersburg (RU). Zijn werk maakt deel uit van prestigieuze collecties, waaronder de Aïshti Foundation (LB), Pinault Collection (FR/IT) en Saatchi Collection (VK).

The Society Architect Ponders the Golden Gate Bridge (1997) verwijst naar een opera waarvoor kunstenaar Lawrence Weiner (1942-2021, Verenigde Staten) het stage design en libretto verzorgde. De plot van de opera is gebaseerd op een waargebeurde rechtszaak: op de Golden Gate Bridge wordt een kunstenaar aangereden door een auto die wordt bestuurd door een dronken architect. De rechtszaak krijgt echter een paradoxale wending: de kunstenaar wordt de gedaagde tijdens het verhoor van een reactionaire rechter. Het resultaat is een doodgewoon ongeluk dat verandert in een politiek debat over de rol en waarde van de kunstenaar in de maatschappij.

Hoewel Lawrence Weiner zichzelf eerder als beeldhouwer dan als conceptueel kunstenaar zag, behoorde hij tot de pioniers van de jaren zestig die kunst als taal begonnen te presenteren. Zijn oeuvre bestaat uit taal en de materialen waarnaar de taal verwijst, met de taal zelf als een sculpturaal gegeven. Naast zijn sculpturen produceerde Weiner muziek, films en video’s, maar ook kunstenaarsboeken en edities.

Lawrence Weiner werkte grotendeels in New York (VS) en sinds de vroege jaren ’70 ook veelvuldig in Amsterdam (NL). Vanaf de jaren ’60 werd hij een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de conceptuele kunst. Weiner had solotentoonstellingen in o.a. Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museu d’Art Contemporani de Barcelona (ES); Whitney Museum, New York (VS) en MoCA, Los Angeles (VS). Zijn werk was onderdeel van documenta 5, 6, 7, en 13 evenals de 36e, 41e, 50e en 55e editie van de Biënnale van Venetië. Weiner won talloze internationale prijzen, waaronder de Roswitha Haftmann Foundation Prize (2015) en postuum de Oskar Kokoschka Award (2022).

Een rekenmachine, een nietmachine, een wekker en een leeslamp; het kost weinig moeite om deze aangeklede objecten te herkennen. Op een klein bureautje waar iemand net van lijkt te zijn weggelopen, zijn objecten verzameld die een opmerkelijke transformatie hebben ondergaan. Ook de stoel, handtas en een paar schoenen zijn als een perfect sluitend kledingstuk bedekt met textiel.

Na jaren borduurwerk in kruissteek te hebben verzameld, begon Ulla-Stina Wikander (1957, Zweden) haar vondsten toe te passen op geheel nieuwe wijze. Nauwgezet bedekt ze het oppervlak van huishoudelijke objecten uit de jaren 70 met handwerk waardoor opper- en ondervlak elkaar zo doen veranderen dat de alledaagse opvattingen over kitsch en cultuur vervormd raken. Van de holle ironie die zo vaak heerst, blijft het werk echter geheel vrij; haar handwerk spreekt van oprechtheid, en met eloquentie, over schoonheid.

Ulla-Stina Wikander woont en werkt in Kullavik/ Stockholm (SE). Ze studeerde aan de Hovedskous Målarskola, Göteborg (SE). Haar werk is o.a. tentoongesteld in Göteborgs Konstförening, Göteborg (SE); Virserums Konsthall, Virserum (SE); Liljevalchs Konsthall Stockholm (SE); Invisible Dog Art Center, New York (VS) en Design Museum Holon, Tel Aviv (IL).

In zijn werk verkent Måns Wrange (1961, Zweden) de grenzen van kennis en nieuwsgierigheid, waarbij hij speelt met de manier waarop we met informatie omgaan. The Unfinished Book (1998) biedt een antwoord op al uw prangende vragen. Roept u maar! Het boek reageert op geluidsgolven die via een hoorn binnenkomen, waarbij een verfijnd mechanisme het boek doet draaien en willekeurig opent op een tekst van een bekende filosoof. Dit onverwachte moment brengt de kijker in contact met nieuwe ideeën en concepten. De interactie fungeert als metafoor voor de eindeloze beweging van vragen en antwoorden in de filosofie, waarbij elke ontdekking altijd nieuwe vragen oproept. The Unfinished Book (1998) herinnert ons eraan dat kennis nooit volledig is, maar voortdurend in ontwikkeling blijft: een continu proces van reflectie en verwondering.

Måns Wrange woont en werkt in Stockholm (SE). Wrange studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Stockholm en aan het Berghs School of Communication in Stockholm. Zijn werk is internationaal geëxposeerd, onder andere bij MoMA PS1, New York (VS); Moderna Museet, Stockholm (SE); het Santa Monica Museum of Art (VS); Manifesta, in De Kunsthalle Wien, Wenen (AT) en The Museum of Contemporary Art, Chicago (VS). Zijn werk is opgenomen in Malmö Konstmuseum en het Moderna Museet, beiden in Zweden.

Robert Zandvliet (1970, Nederland) plaatst de kijker in dit schilderij midden in de natuur. Tussen het gras en bloemen door kijken we omhoog naar een verzengende zonsopkomst. Aurora (2023) komt uit de serie Paradaidha, dat afgeleid is van het oude Perzische woord voor ‘omheinde tuin’. Het woord ‘Paradijs’ zoals wij het kennen komt daar ook vandaan. Voor Zandvliet is het kader van zijn schilderij de denkbeeldige omheining. Met een all-over compositie van vegetatie roept hij een beeld op dat iedereen herkent. Een kleurveld dat trilt en opdoemt als een Fata Morgana.

Zandvliet staat bekend om zijn onderzoek naar de grenzen tussen abstractie en figuratie. In zijn schilderijen smelten compositie en toeval, abstractie en figuratie, ruimte en oppervlak samen. Hij maakt vaak gebruik van het landschap als uitgangspunt, maar kiest in plaats van een realistische weergave voor een speels spel van lijnen, kleuren en oppervlakken. Hierdoor verschuift en versmelt de voor- en achtergrond, en ervaart de kijker een nieuw gevoel van diepte.

Robert Zandvliet was resident aan De Ateliers in Amsterdam. Zijn werk wordt internationaal tentoongesteld en is opgenomen in verscheidene collecties, zoals Kunstmuseum Bonn (CH); Musée d’Art Moderne et Contemporain, Strasbourg (DE); M HKA, Antwerpen (BE); De Pont, Tilburg (NL); Kunstmuseum Den Haag (NL) en het Stedelijk Museum Amsterdam.