Common Ground

De Snæfell, een afgelegen berg op IJsland, is een magische en unieke plek. Door de caleidoscopische luchten boven de top en de constant veranderende kleuren van het omringende landschap is de berg een populaire en fotogenieke attractie. In 'Skies over Snaefell', een lichtinstallatie van Allard van Hoorn (1968, Nederland), worden deze veranderende luchten gevisualiseerd. Een computer die continu het internet doorzoekt naar beelden van de Snæfell bestuurt de installatie van 2500 regenboogkleurige ledlampen in vluchtige tinten. Die internetbeelden worden geïndexeerd en de luchten en berg worden met speciale software van elkaar gescheiden. Dit prachtige, mysterieuze werk van Van Hoorn toont via internet de abstracte realiteit van de luchten boven de Snæfell. Als wij er niet in slagen om onze natuurlijke omgeving voor het nageslacht te bewaren, is die lucht misschien het enige wat er straks overblijft. 

'Skies over Snaefell' is ontstaan als een samenwerking van drie partijen: de Appel, het Mondriaan Fonds en Van Hoorn.

In de studio voor Architectural Art, Design and Urban Space van Frank Havermans (1967, Nederland) worden strategische interventies voor specifieke locaties gemaakt waarmee het menselijk lichaam vanuit zijn eigen veilige omgeving interactief contact kan maken met de buitenwereld. In een wereld die uitsluitend draait om efficiëntie, snelheid en standaardisatie creëert Havermans innovatieve oplossingen die inspelen op zowel individuele als collectieve behoeften. In ‘KAPKAR/ WS1P- AN’, gemaakt voor de Art Space in opdracht van AkzoNobel, wordt dit gemeenschappelijk domein opnieuw gedefinieerd, waardoor het ook een nieuwe betekenis krijgt. De installatie van Havermans is gemaakt van onze producten en vormt daarmee een unieke combinatie van de 'common ground' met een persoonlijke invalshoek. Tussen twee pilaren hangt een eenpersoons werkplek: een plek om je terug te trekken en veilig te voelen, maar wel voor iedereen zichtbaar en toegankelijk. ‘KAPKAR/ WS1P- AN’ is met recht een zwevende werkplek te noemen.

Frank Havermans is een kunstenaar met een zeer diverse kunstpraktijk. Hij combineert de realisatie van grootschalige, architectonische kunstwerken in de openbare ruimte. Hij noemt deze Kapcar, met studieprojecten en reflecties op de stedelijke ruimte, genaamd TOFUD (Tijdelijke Bureau voor Urban Space). Volgens Havermans de stad is niet uitsluitend het product van architecten, stedenbouwkundigen, ontwikkelaars of politici. Havermans' stad is een onafhankelijk wezen dat zichzelf vormt en transformeert. In de loop der jaren heeft hij onderzoek gedaan naar de geheimen en de complexiteit van de stedelijke structuur in een reeks tekeningen en objecten. Dit vormt een doorlopend project over de stad.

‘Ponte de Villa du Gamek, Luanda, Angola’ van Lard Buurman (1969, Nederland) maakt deel uit van de serie ‘Africa Junctions’, waarvoor Buurman gedurende zes jaar (2008-2014) veertien steden in twaalf Afrikaanse landen heeft bezocht. Zijn doel is het in kaart brengen en vastleggen van de veranderende ritmes en de informele, vaak chaotische netwerken van Afrikaanse steden: plaatsen die voor de meeste westerlingen grotendeels 'onzichtbaar' blijven. De beelden van Buurman zijn een kruising tussen documentaire en geënsceneerde fotografie: de definitieve afbeelding wordt achteraf in de studio gecreëerd door een aantal opnames vanuit hetzelfde perspectief te combineren. In een tijd van toenemende globalisering en verstedelijking hoopt Buurman dat zijn werk ons "een idee kan geven over de mogelijke toekomst van onze eigen steden."

Gijs Frieling (1966, Nederland) staat bekend om zijn levendige, decoratieve en overrompelende muurschilderingen. Zijn meest recente werk, ‘Common Background’ (speciaal gemaakt voor ‘Common Ground’), toont een sublieme en ongerepte schoonheid. Vanuit de beschutting van een koel, groen bos met uitsluitend Gods schepselen als gezelschap, dwaalt de blik van de kijker over een wijds wateroppervlak om uiteindelijk bij de besneeuwde bergtoppen in de verte tot rust te komen. Roze omrande wolken drijven loom boven de bergtoppen, als wollige mutsjes die vroeg of laat zullen dalen om die rotsige hoofden te bedekken. Voordat wij leren lezen en schrijven en ons kunnen bewapenen met woorden om onze weg in de werkelijkheid te vinden, "beschouwen wij de natuur niet als een kracht die wezenlijk van onszelf verschilt", zegt Frieling. Deze oerrelatie tussen natuur en mens vormt onze gemeenschappelijke achtergrond. Die relatie verdient het opnieuw te worden aangewakkerd en gekoesterd. De Arcadische visie van Frieling appelleert aan het diepe verlangen van de mens om opnieuw en op harmonieuze wijze één te worden met de onschuldige natuur. Zo kunnen we ontsnappen aan de harde realiteit, die steeds sterker wordt bepaald door digitalisering, verstedelijking, globalisering en de bijbehorende gevoelens van onthechting.

‘Suntrap VIII’ van Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt deel uit van een grotere serie sculpturen waarmee zij de luminescente schoonheid van zonnestralen wil vangen. Het werk, gehuld in een felgekleurde gele gloed, is kenmerkend voor de werkwijze van Jiskoot, die uiteenlopende materialen met glaskralen combineert. Die kralen rijgt ze tot lange draden om ze vervolgens in uiteenlopende vormen te haken of te breien. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. Zij "maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan", zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden. ‘Suntrap VIII’ vertoont overeenkomsten met een ouderwetse val die jagers gebruikten. De ribben worden gevormd door (of zijn doordrenkt met) zonnestralen. Dit werk belichaamt zowel de aspiratie als de onmogelijkheid om de kracht te beteugelen van een van de meest majestueuze hulpbronnen in de natuur: de zon.

‘Tatiana (Butterfly)’ van Hans Op de Beeck (1969, België) maakt deel uit van een serie levensgrote sculpturen met een matgrijze, betonachtige 'huid'. Dit werk, genoemd naar het meisje dat ervoor model heeft gestaan, straalt een gevoel van betovering uit. Tatiana zit muisstil met haar ogen dicht. Op haar uitgestoken wijsvinger is een vlinder neergestreken. Op de Beeck probeert altijd om de zintuigen van de toeschouwer te stimuleren. Dit beeldhouwwerk reflecteert onze blik dan ook niet, maar houdt die vast en dwingt ons om ons een voorstelling te maken van wat het meisje voelt. Dit rustige, meditatieve kunstwerk is een eerbetoon aan de poëzie van de kleine gebaren; aan de kleine dingen in het leven die voor kinderen zo belangrijk zijn, maar door volwassenen vaak over het hoofd worden gezien. ‘Tatiana (Butterfly)’ voert ons weer terug naar de dromen uit onze kindertijd.

‘In de kamer’ van Helen Frik (1960, Goot-Brittannië) is gemaakt van albast. Deze doorschijnende, witte en zachte steensoort is gemakkelijk te bewerken en is dan ook al eeuwenlang een populair uitgangsmateriaal voor decoratieve sculpturen. Doordat albast in water oplost, is het echter ongeschikt voor toepassingen in de buitenlucht. Via een intrigerende omkering van toepassingen, heeft Frik een steen die voor interieurdecoratie wordt gebruikt in een knus toevluchtsoord getransformeerd. In het behaaglijke albasten interieur zijn een minuscule tafel en een vaas met één bloem waarneembaar. Wanneer de lichtinval verandert, baadt de kamer met tussenpozen in licht dat door de albasten muren heen schijnt. Het werk van Frik viert de schoonheid van natuurlijke materialen, maar verwijst tevens naar de behoefte van ons allen aan een plek om te schuilen voor de harde werkelijkheid.

Twee schoentjes liggen ingebed in een paar ouderwetse herenschoenen met veters. De veters van de keramische schoenen in verschillende maten zijn verknoopt en dus onlosmakelijk met elkaar verbonden. Of, in de woorden van Ulrike Rehm (1976, Duitsland): "Ze staan model voor het mannelijk equivalent van de navelstreng". De titel van dit kunstwerk is een onmiskenbare verwijzing naar de schoenmaat van een vader en die van zijn kind. Dit tastbare en intieme werk verwijst naar de universele, wederzijdse liefde tussen ouders en hun kinderen; naar een gevoel van veiligheid en verbondenheid en naar de kringloop van het leven. Het roept herinneringen op aan onze eigen kindertijd, aan gedeelde herinneringen: je ziet jezelf weer op de voeten van je vader stappen om daarna samen door de kamer te dansen.

Sinds 2004 werkt Charles Avery (1973, Verenigd Koninkrijk) aan ‘The Islanders’: zijn epische project over een fictief eiland. Avery brengt zijn fantasiewereld met uiteenlopende media in kaart en voorziet haar van een geschiedenis, cultuur, religie en samenleving. Midden op het eiland ligt de stad Onomatopee. ‘Untitled (Tree No. 1 for the Jadingadendar)’, rijkbeladen met wassen vruchten aan metalen takken, is afkomstig uit Jadingadendar, het stadspark van Onomatopee waarin geen plant meer leeft omdat de eilandbewoners zich van de natuur hebben afgekeerd. De vreemde en tegelijkertijd vertrouwde wereld van ‘The Islanders’ is geen utopie, maar houdt onze eigen samenleving een spiegel voor.

Sinds 2004 werkt Charles Avery (1973, Verenigd Koninkrijk) aan ‘The Islanders’: zijn epische project over een fictief eiland. Avery brengt zijn fantasiewereld met uiteenlopende media in kaart en voorziet haar van een geschiedenis, cultuur, religie en samenleving. Midden op het eiland ligt de stad Onomatopee. ‘Untitled (Tree No. 1 for the Jadingadendar)’, rijkbeladen met wassen vruchten aan metalen takken, is afkomstig uit Jadingadendar, het stadspark van Onomatopee waarin geen plant meer leeft omdat de eilandbewoners zich van de natuur hebben afgekeerd. De vreemde en tegelijkertijd vertrouwde wereld van ‘The Islanders’ is geen utopie, maar houdt onze eigen samenleving een spiegel voor.

Otobong Nkanga's tekeningen, installaties, foto's, sculpturen en performances onderzoeken de sociale en topografische relatie met onze dagelijkse omgeving. Door de notie van land als een plaats van niet-behoren te onderzoeken, geeft Nkanga een alternatieve betekenis aan de sociale ideeën van identiteit. Paradoxaal genoeg brengt ze de herinneringen en historische invloeden van mens en natuur aan het licht. Ze legt de inherente complexiteit van hulpbronnen zoals bodem en aarde en hun potentiële waarden uit om verhalen en verhalen die verband houden met land uit te lokken.

Gebruikmakend van beeldhouwkunst, tekenen en performance, maar ook van schrijven, publiceren en pedagogische formats, kijkt Nkanga naar het begrip 'land' als een geologische en discursieve formatie, waarbij ze vaak als uitgangspunt de systemen en procedures neemt waarmee grondstoffen lokaal worden opgegraven, technologisch verwerkt en wereldwijd verspreid. Van daaruit volgt ze de draden die ertsen, materiële cultuur en de constructie van verlangen verstrengelen met de herverdeling van macht en kennis.

Nkanga stelt vragen over de historische structuur van een plek, zowel fysiek als metafysisch. Ze verwijst vaak naar de verschillende objecten en elementen in haar werk als sterrenbeelden. Constellaties zijn denkbeeldige patronen of diagrammen waarmee ze de kruispunten van natuur, politiek, kolonialistische economieën en verschillende geografische gebieden en geschiedenissen in kaart kan brengen.

Een verlaten kolensilo, aangetroffen tijdens een autoreis door Amerika, vormde de inspiratie voor 'Obsidian', een video-installatie van Agniet Snoep (1968, Nederland). Snoep is gefascineerd door steenkool: het tastbare bewijs van miljoenen jaren leven, samengeperst in steen. In plaats van echte steenkool nam Snoep glanzend zwarte obsidiaan, waaruit zij “herinneringen delft”. Honderdvijftig gecomprimeerde foto's van de drie zijden van de steen leverden haarscherpe beelden op, waarop Snoep haar voorstelling van het innerlijk leven van de steen projecteerde. Het resultaat: een opeenvolging van dromerige beelden die gevoelens van verlies, eenzaamheid, vervreemding en verwaarloosde schoonheid oproepen. Als inspiratie dienden de woorden van Eva in de slotscène van John Miltons Paradise Lost, wanneer ze wordt verdreven uit het paradijs: “Hierbuiten lijkt alles verlaten en onherbergzaam, onvertrouwd en onverschillig”.

Als een diamant in een gewatteerd juwelenkistje ligt deze ijsklomp in de kom van twee handen. Een passende analogie, gezien het project waaruit dit werk is voortgekomen: de video-installatie 'Stones Against Diamonds' van filmmaker-fotograaf Isaac Julien (1960, Verenigd Koninkrijk). 'Stones Against Diamonds', gefilmd in een afgelegen gletsjergrot in IJsland, is geïnspireerd op een brief van de Braziliaanse architect Lina Bo Bardi aan haar echtgenoot. 
Bo Bardi zette conventionele ideeën over schoonheid op hun kop door te stellen dat zij de schoonheid van natuurlijke elementen prefereerde boven die van diamanten. Gefotografeerd terwijl de ijsgrot afbrokkelde en smolt als gevolg van de opwarming van de aarde, herinnert dit werk ons aan de grote waarde alsook aan de kwetsbaarheid van de natuur.

Een plas gesmolten goud op de grond. De standaard goudstaaf vormt het uitgangspunt voor dit werk van Sarah van Sonsbeeck (1976, Nederland). Zij wil hiermee in de geest van Duchamp de negatieve associaties uit de weg ruimen die meestal aan verspilling zijn verbonden. Het onderzoek naar de formele en conceptuele eigenschappen van goud vormt een vast motief in het werk van Van Sonsbeeck. Door anderhalve goudstaaf te 'ontdoen' van de universele afmetingen en vorm, geeft Van Sonsbeeck goud zijn natuurlijke aard terug: goud als erts. Tegelijkertijd presenteert ze het goud als een kunstwerk, een handelsproduct waarvan de marktprijs uitsluitend bepaald wordt door zijn symbolische waarde.

Dit werk bestaat uit fotografische afbeeldingen van matte stenen tegen een glanzende, zalmroze achtergrond. Het staat in schril contrast met de beruchte haaien en andere griezelige, in formaldehyde zwevende, objecten waarmee Damien Hirst (1964, Verenigd Koninkrijk), het 'enfant terrible' van de Britse kunst, internationale faam heeft verworven. Het getoonde werk is een van zijn eerste zeefdrukken. Hij vond de stenen op King’s Road in Londen en legde ze op een vel roze papier in een vorm die hem aan een illustratie in een aardrijkskundeboek op school deed denken. Het rooster, als middel om beelden te structureren en te organiseren, is een belangrijk terugkerend motief geworden in het latere werk van Hirst.

In afwijking van veel van haar eerdere werk, waarin menselijke relaties en eigenaardigheden centraal stonden, wijdt Karin Bos (1966, Nederland) haar recentere werk aan de natuur en het buitenleven. In 2015 maakte ze een reis naar IJsland; de serie ‘Back to Base Camp’ is geïnspireerd op de adembenemende landschappen die ze daar aantrof. Bos vond het echter niet genoeg om deze onbedorven omgeving te documenteren, maar wilde de kijker er ook 'deelgenoot van maken'. De namen en GPS-coördinaten van de locaties die ze heeft bezocht, zijn op de lijnen geprint die de kunstwerken met elkaar verbinden. Daardoor kan de toeschouwer in de voetsporen van de kunstenaar treden. De kunstwerken vormen als het ware de artistieke reisgids van Bos voor de 'common ground' van de natuur.

Het werk van Ad Gerritsen (1940-2015, Nederland) verwijst naar vooroordelen over 'de ander'. Die vooroordelen zijn vaak gekleurd door externe kenmerken als ras of geloof, zijn veelal subjectief en vaak ongefundeerd. Gerritsen schildert portretten. De beelden die hij creëert, laten een onverkorte, vaak confronterende versie van de werkelijkheid zien. Maar zijn werk straalt ook hoop uit. ‘Bonn Petersburg Kabul’ is gebaseerd op foto's van mensen uit de steden in de titel. Slechts een paar van die mensen zijn in kleur afgebeeld. Dat maakt het moeilijk de afkomst vast te stellen van de overige silhouetten, die anoniem opgaan in de geschilderde menigte. Het werk van Gerritsen wijst ons erop dat wij niet zoveel van elkaar verschillen als we soms denken en dat het mens-zijn de 'common ground' is die ons allemaal bindt.

‘Untitled (Orange Moon)’ is de psychedelische hommage van William Monk (1977, Verenigd Koninkrijk) aan de landschapsschilderkunst, de natuur, de hemel en aan de kracht van kleuren op zich (die hij met magistraal effect gebruikt). Het oog van de kijker wordt via een veelkleurig veld (een korenveld wellicht?) getrokken naar een - niet louter oranje gekleurde - maan, die ook wel iets weg heeft van een ondergaande zon. De pointillistisch aandoende stijl waarin het veld is weergegeven en het gebruik van contrasterende, versterkende kleuren doen denken aan de avantgardistische traditie waarvan onder andere Van Gogh en Les Nabis deel uitmaakten. Monk is echter niet zo makkelijk in een artistiek hokje te plaatsen. "Ik camoufleer de inhoud van mijn schilderijen", zegt hij. "Ik wil cryptisch zijn." Dat cryptische mag dan misschien wel kloppen, maar het werk van Monk is ook fascinerend mooi en mateloos vervreemdend.

Het kleine formaat van dit doek van Shibu Natesan (1966, India) is omgekeerd evenredig aan de betekenis van de man die erop is afgebeeld. ‘Gandhi’ maakt deel uit van een serie met de titel Missing, gemaakt tijdens de periode dat Natesan artist in residence was aan de Rijksakademie in Amsterdam. In die tijd is hij zich op het fotorealisme gaan toeleggen. Natesan zoekt weliswaar vaak inspiratie voor zijn werk in de fotografie, maar het gaat hem er niet om foto's gewoon "na te schilderen". Het schilderproces zelf staat voor hem centraal, in combinatie met de bewerking en subtiele manipulatie van de bronafbeelding. Ook de ideeën die tijdens dat proces bij hem opkomen, zijn voor hem van belang. Zijn schilderijen zijn tegelijkertijd direct en afstandelijk, en zeker niet alleen bedoeld om een stukje historie vast te leggen. Ze trekken de kijker als het ware de afbeelding in en dwingen ons om na te denken – in dit geval over de waarden waar Mahatma Gandhi zich sterk voor maakte en die nog steeds relevant zijn: geweldloosheid, respect en onafhankelijkheid.

Pieter Paul Pothoven (1981, Nederland) gebruikt historische locaties, materialen en voorwerpen om hun relatie te onderzoeken met de westerse visuele cultuur. Hier zien we fotografische prints van flinterdunne doorsnedes van lapis lazuli: een kostbaar blauw mineraal uit de afgelegen mijnen van Sar-i-Sang in Noord-Afghanistan. Dit natuurlijke materiaal werd in de Europese schilderkunst gebruikt als grondstof voor het exquise ultramarijn. Pothoven is zelf naar Afghanistan gegaan om de bron van dit pigment in kaart te brengen. De resulterende werken, met titels ontleend aan de namen die de mijnwerkers aan de stenen gaven, zijn een eerbetoon aan de oorsprong van kleurstoffen die in de westerse beeldende kunsten werden gebruikt. Daarnaast weerspiegelen ze het geologische karakter van de regio waaruit dit blauwe gesteente afkomstig is. 

‘Lost in Paradise’ van Renske van Enckevort (1985, Nederland) is een lust voor het oog. Vleeskleurig roze, eidooiergeel, mauve, turquoise en diverse oranje, groene en blauwe tinten vormen een lyrisch contrast met de donkere kleuren die bepalend zijn voor het kwadrant rechtsonder op het doek. Het geheel wekt de indruk van een raam dat uitkijkt op een prachtige tuin. In dit werk gebruikt Van Enckevort de middeleeuwse compositietechniek van de boog, om de blik van de kijker te sturen. Het beeld verwijst niet naar een christelijk concept, maar moet veeleer gezien worden als de manier waarop Van Enckevort zich een veranderlijk, gedigitaliseerd landschap voorstelt. Het gewelfde raam staat symbool voor de stortvloed aan internetwindows die wij elke dag weer openen en waardoor wij ons gedachteloos onderdompelen in paradijselijke, virtuele werelden. ‘Lost in Paradise’ is een waarschuwing dat wij de 'common ground' van de realiteit niet te veel uit het oog moeten verliezen.

Maria Roosen's (1957, Nederland) 'Droomhuis' bestaat uit een aantal vrije mondiale vormen waarop de ruwe contouren van ramen en deuren zijn toegepast. Gevat in bladgoud, kostbaar en puur, en zoals gesuggereerd in de titel, draagt ​​deze sculptuur het idee van het ideale huis: het teken van gelukzaligheid. Roosen's oeuvre, dat grotendeels opkwam voor haar sensuele glazen sculpturen, wordt soms omschreven als een pleidooi voor de verbeelding in onze wereld, gedomineerd door feiten en praktische bruikbaarheid.

De titel van dit werk van Esiri Erheriene-Essi (1982, Verenigd Koninkrijk), All Purpose Smile, is even raadselachtig als de gezichtsuitdrukkingen van de afgebeelde personen. Erheriene-Essi verzamelt afbeeldingen, voorwerpen en documenten waarmee ze persoonlijke en gedeelde herinneringen onderzoekt. Als bronmateriaal voor haar schilderijen gebruikt ze foto's van mensen die in de jaren 60, 70 en 80 vanuit Afrika, Haïti en de Caraïben naar het Westen zijn gemigreerd, op zoek naar een beter leven. Een foto van een Nigeriaans-Britse familie in Oost-Londen vormde de basis voor All Purpose Smile. Door toevoeging van de foto, bovenop de tv, van haar eigen moeder en ooms die in de jaren 70 vanuit Nigeria naar Londen kwamen en krantenknipsels uit dezelfde tijd, weeft Erheriene-Essi een complex web van verhalen uit het verleden en verborgen herinneringen.

Erheriene-Essi studeerde aan de Universiteit van Oost-Londen en voltooide een residency voor afgestudeerde kunstenaars aan De Ateliers in Amsterdam. Haar werk is op diverse locaties tentoongesteld, zoals Museum Arnhem en Museum het Dolhuys, Haarlem. Erheriene-Essi’s werk is opgenomen in diverse openbare collecties, zoals het Fries Museum, Leeuwarden en in talrijke particuliere collecties in de Verenigde Staten, Afrika en Europa.

De beschutting die het kleurige tentje in het midden van dit werk van Maria Roosen (1957, Nederland) belooft, is een illusie. Roosen bracht haar oude kampeertent terug tot zulke kleine proporties dat je er niet meer in kunt slapen. De tent is alleen bereikbaar via een verzameling glazen kannen, die dienstdoen als tentharingen. Met hun bolronde vorm zijn ze typerend voor Roosens werk. Roosen, die haar installaties en glazen sculpturen "Tools for feelings" noemt – gebruiksvoorwerpen, bedoeld om gevoelens weer te geven die thema’s als bloei, groei, vruchtbaarheid, liefde en dood oproepen – lijkt met dit werk te verwijzen naar de obstakels die je vaak moet overwinnen voordat de belofte van beschutting werkelijkheid wordt.

Het schilderij is weliswaar voltooid nadat hij de eerste Amerikaanse president van Afro-Amerikaanse afkomst werd, maar met 'Politician' toont Ina van Zyl (1971, Zuid-Afrika) de innerlijke kracht van Obama voordat hij zijn intrek in het Witte Huis nam. Hij heeft de oogleden gesloten, terwij de onvoorstelbare omvang van de taak die hij zichzelf gesteld heeft aan zijn geestesoog voorbij lijkt te trekken. niettemin straalt Obama een serene vastberadenheid uit. Het doek is dik aangezet met donkere tinten en krachtige gezichtscontouren, waardoor het monumentale en charismatische karakter van het potret verder wordt verstrekt. Dit werk vertoont veel overeenkomsten met de "Hope" - poster die Obama voor de presidentsverkiezingen in 2008 gebruikte. Het weerspiegelt de kracht van het geloof in je eigen dromen en het nimmer aflatende streven naar vooruitgang en veranderingen. 

Jennifer Tee (1973, Nederland) is een Nederlndse kunstenares van Chinees-Indonesische afkomst. Het thema 'culturele identiteit' staat centraal in haar werk, een wereld waarin culturen elkaar overlappen en op elkaar inspelen, waardoor een nieuwe 'common ground' ontstaat. De potten met de spiraalvormige, keramische kegels getiteld 'Heart Ferment' roepen uiteenlopende beelden op, waaronder Egyptische urnen waarin organen naar het hiernamaals werden verzonden. 

'Tampan' bestaat uit gedroogde tulpenblaadjes en is geïnspireerd op de scheepskledij in Tampan (Sumatra): geweven kledij voor rituelen die de vluchtigheid van het leven markeren. Met het gebruik van tulpen, kenmerkend voor Nederland, oorspronkelijk uit Perzië, in combinatie met de Indonesische voorstellingswereld verbeeldt Tee de hedendaagse problematiek op het gebied van migratie en culturele identiteit.

Jennifer Tee (1973, Nederland) is een Nederlandse kunstenares van Chinees-Indonesische afkomst. Het thema 'culturele identiteit' staat centraal in haar werk, een wereld waarin ongelijksoortige culturen elkaar constant overlappen en op elkaar inspelen, waardoor een nieuwe en nog oningevulde 'common ground' ontstaat. De potten met de spiraalvormige, keramische kegels getiteld ‘Heart Ferment’ roepen uiteenlopende beelden op, variërend van ijshoorntjes tot Egyptische urnen waarin organen naar het hiernamaals werden verzonden. ‘Tampan’ bestaat uit gedroogde en samengeperste tulpenblaadjes, is geïnspireerd op de scheepskledij in Tampan (Sumatra): geweven kledij voor rituelen die de vluchtigheid van het leven markeren. Met het gebruik van tulpen, kenmerkend voor Nederland maar oorspronkelijk afkomstig uit Perzië, in combinatie met de Indonesische voorstellingswereld verbeeldt Tee de hedendaagse problematiek op het gebied van migratie en culturele identiteit.

Xiaoxiao Xu (1981, China) emigreerde naar Nederland op haar veertiende. Xu beschrijft haar fotografie als het “tegengif voor het isolement waarin zij terechtkwam en een manier om zichzelf intuïtief te kunnen uitdrukken zonder gebruik van taal." De inspiratie voor haar serie ‘Aeronautics in the Backyard’ was een artikel in een Nederlandse krant over bewoners van afgelegen landbouwgebieden in China die hun eigen vliegtuig bouwen. Xu ging naar China om dit merkwaardige, maar ook uiterst fascinerende fenomeen vast te leggen. Uit haar beelden spreekt de schoonheid en humor van het alledaagse. Tegelijkertijd bieden zij de kijker de ruimte om te dromen, net zoals de geportretteerde Chinese 'luchtvaarders' dat doen. 

Xiaoxiao Xu (1981, China) emigreerde naar Nederland op haar veertiende. Xu beschrijft haar fotografie als het “tegengif voor het isolement waarin zij terechtkwam en een manier om zichzelf intuïtief te kunnen uitdrukken zonder gebruik van taal." De inspiratie voor haar serie ‘Aeronautics in the Backyard’ was een artikel in een Nederlandse krant over bewoners van afgelegen landbouwgebieden in China die hun eigen vliegtuig bouwen. Xu ging naar China om dit merkwaardige, maar ook uiterst fascinerende fenomeen vast te leggen. Uit haar beelden spreekt de schoonheid en humor van het alledaagse. Tegelijkertijd bieden zij de kijker de ruimte om te dromen, net zoals de geportretteerde Chinese 'luchtvaarders' dat doen. 

Xiaoxiao Xu (1981, China) emigreerde naar Nederland op haar veertiende. Xu beschrijft haar fotografie als het “tegengif voor het isolement waarin zij terechtkwam en een manier om zichzelf intuïtief te kunnen uitdrukken zonder gebruik van taal." De inspiratie voor haar serie ‘Aeronautics in the Backyard’ was een artikel in een Nederlandse krant over bewoners van afgelegen landbouwgebieden in China die hun eigen vliegtuig bouwen. Xu ging naar China om dit merkwaardige, maar ook uiterst fascinerende fenomeen vast te leggen. Uit haar beelden spreekt de schoonheid en humor van het alledaagse. Tegelijkertijd bieden zij de kijker de ruimte om te dromen, net zoals de geportretteerde Chinese 'luchtvaarders' dat doen. 

Xiaoxiao Xu (1981, China) emigreerde naar Nederland op haar veertiende. Xu beschrijft haar fotografie als het “tegengif voor het isolement waarin zij terechtkwam en een manier om zichzelf intuïtief te kunnen uitdrukken zonder gebruik van taal." De inspiratie voor haar serie ‘Aeronautics in the Backyard’ was een artikel in een Nederlandse krant over bewoners van afgelegen landbouwgebieden in China die hun eigen vliegtuig bouwen. Xu ging naar China om dit merkwaardige, maar ook uiterst fascinerende fenomeen vast te leggen. Uit haar beelden spreekt de schoonheid en humor van het alledaagse. Tegelijkertijd bieden zij de kijker de ruimte om te dromen, net zoals de geportretteerde Chinese 'luchtvaarders' dat doen. 

Uit de verte lijken de foto's die Michael Wolf (1954-2019, Duitsland) maakte voor zijn langlopende project ‘Architectures of Density’ op abstracte geometrische rasters. Wie dichterbij komt, ziet echter gigantische torenflats oprijzen waarvan de context en schaal, door de techniek waarmee Wolf zijn foto's bijsnijdt, onduidelijk blijven. Kleine enclaves van menselijk ingrijpen – door Wolf "informele oplossingen" genoemd – doemen op in de betonnen metropolen die als zijn muze fungeren. Roze, rubberen handschoenen die te drogen hangen en labyrinten van afvoerbuizen en ventilatorschachten weerspiegelen het vermogen, en de behoefte, van mensen om binnen de stadsstructuren vorm te geven aan hun individualiteit.

‘The Sky River’ en ‘A Piece of the Sky’ van de in Amsterdam wonende kunstenaar Sam Salehi Samiee (1988, Iran) zijn een ode aan de ongrijpbare schoonheid van de natuur. Daarnaast zijn ze typerend voor de zoektocht van Samiee naar de eindeloos veranderende, fragmentarische relatie tussen dingen: in dit geval de lucht, een rivier en de weerspiegeling van die lucht in de rivier. Samiee werd op een dag getroffen door het spel van zomers licht in het water van de gracht bij zijn atelier, een beeld dat “voor zijn ogen leek weg te vluchten”, en vroeg zich af hoe hij die vergankelijke, abstracte schoonheid zou kunnen reproduceren. Het resultaat: een synthese van kleur, lucht, water en de complexe interactie tussen licht en water; een tastbare samensmelting van vluchtige verschijnselen tot een rivier van lucht, en een stukje hemel dat je mee kunt nemen.

De titels van deze werken van Lennart Lahuis (1986, Nederland) zorgen voor verwarring als je naar de bijbehorende afbeeldingen kijkt. Lahuis gebruikt als uitgangspunt vaak clichématige reproducties in standaardfotolijsten. Nadat hij dat stereotiepe beeld op een nieuwe drager heeft aangebracht, bedekt hij het geheel met glas en papier die door het gebruik van bijenwas semitransparant zijn gemaakt. Door de toegang van de kijker tot de originele foto te vertragen en door het 'filter' als de afbeelding te presenteren, vestigt Lahuis de aandacht op de transparantie van de gebruikte media en op de onderlinge inwisselbaarheid van afbeeldingen in de westerse visuele cultuur.

De titels van deze werken van Lennart Lahuis (1986, Nederland) zorgen voor verwarring als je naar de bijbehorende afbeeldingen kijkt. Lahuis gebruikt als uitgangspunt vaak clichématige reproducties in standaardfotolijsten. Nadat hij dat stereotiepe beeld op een nieuwe drager heeft aangebracht, bedekt hij het geheel met glas en papier die door het gebruik van bijenwas semitransparant zijn gemaakt. Door de toegang van de kijker tot de originele foto te vertragen en door het 'filter' als de afbeelding te presenteren, vestigt Lahuis de aandacht op de transparantie van de gebruikte media en op de onderlinge inwisselbaarheid van afbeeldingen in de westerse visuele cultuur.

Wie ‘What Goes Up’ van Sylvie Zijlmans (1964, Nederland) leest, maakt het spreekwoord waaraan de titel van dit werk is ontleend ongetwijfeld meteen af met 'must come down'. Maar de afbeelding die bij deze titel hoort, is minder vanzelfsprekend. De tot in details geënsceneerde foto van Zijlmans toont een interieur waarin verticale zuilen roze verf in (of uit?) een reeks emmers en bloempotten stromen die op de vloer zijn uitgestald. Het heeft wel wat weg van een kamer met een ernstige lekkage in het plafond. Dat plafond blijft echter onzichtbaar door de verbloemtechniek die Zijlmans gebruikt en die een eenduidige interpretatie van het tafereel bemoeilijkt. Met dit speelse en mysterieuze werk construeert Zijlmans een wereld die desalniettemin sterk lijkt op die waarin wij leven: kleurrijk, intrigerend en vaak ook heel verwarrend.

Nothing in this video artwork by conceptual artist Marcos Chaves (1961, Brazil) is as it appears to be, and that is entirely the point. What at first seems to be a weeping face, especially when considered in conjunction with the title – ‘Cry me a River’ - is in fact the outlet valve of a swimming pool. This work is typical of Chaves’ creative process in which banal objects that would normally go unnoticed are combined with semantically confusing titles and given new meaning involving irony and humor. “I don’t need to represent reality in images,” says Chaves, “reality is there and all I do is appropriate it and bring it into the arts.” Chaves’ work reminds us that there is beauty and humor in the commonplace. We need only to remember to look.

'Oculus' van Michael Jacklin (1956, Nederland) lijkt op een oog, maar doet ook denken aan planeten in ons zonnestelsel. Jacklin werkt vrijwel uitsluitend met industrieel ijzeren staven die hij afsnijdt, buigt en tot abstracte sculpturen last. Zijn voorkeur voor dit materiaal vloeit voort uit zijn fascinatie voor ijzeren structuren in de architectuur en de ritmes die hij daarin ziet. Ondanks het harde en starre materiaal ogen de sculpturen van Jacklin luchtig en transparant, alsof ze in de ruimte "getekend" zijn. Wie om Jacklin’s werk heen loopt, wordt een subtiel spel van lijnen en tussenruimten gewaar.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

“Met mijn werk wil ik vooral duidelijk maken hoe belangrijk het is de grootsheid van onze omgeving waar te nemen,” zegt de in Amsterdam gevestigde kunstenaar Elspeth Diederix (1971, Kenia). Diederix probeert de unieke essentie en schoonheid van natuurverschijnselen aan het licht te brengen. Planten en bloemen uit de tuin bij haar studio ('The Studio Garden'), de tuin in het Erasmuspark in Amsterdam ('The Miracle Garden'), organismen uit de diepten van het Grevelingenmeer ('Still Life Submerged'), onderwaterlandschappen ('Ultramarine') en een breed scala aan alledaagse objecten komen voor de lens van Diederix tot leven. Met hun subtiele spel van licht, kleur en textuur herinneren haar stillevens ons, als flonkerende juwelen, aan de schoonheid van de natuur die ons weer op adem doet komen – een welkome oase van rust in de hectiek van het stadsleven.

In deze werken uit Joris Geurts (1958, Nederland) zijn fascinatie voor de natuur. Hij combineert kleurrijke abstracties van de grootsheid van die natuur met composities die doen denken aan de knoesten en de jaarringen van een boom. De structuur van hout is een terugkerend thema in veel van de schilderijen van Geurts uit deze periode. Zij laten het resultaat zien van zijn experimenten met houtprints op papier, en benadrukken de techniek waarmee de vorm en textuur van het hout op de drager worden overgebracht. Vanuit een rustige basistint gebruikt Geurts voor de bovenste lagen meer uitgesproken kleuren om met bepaalde vormen diepte, structuur en de schijn van een dwarsdoorsnede van een boom te creëren. Het resultaat: een harmonieus samenspel van kleur, licht en textuur. Deze schilderijen zijn het poëtisch eerbetoon van Geurts aan de schoonheid van de natuur, een common ground waar we ook zelf vorm aan geven.

Pieter Paul Pothoven (1981, Nederland) gebruikt historische locaties, materialen en voorwerpen om hun relatie te onderzoeken met de westerse visuele cultuur. Hier zien we fotografische prints van flinterdunne doorsnedes van lapis lazuli: een ksotbaar blauw mineraal uit de afgelegen mijnen van Sar-i-Sang in Noord-Afghanistan. Dit natuurlijke materiaal werd in de Europese schilderkunst gebruikt als grondstof voor het exuise ultramarijn. Pothoven is zelf naar Afghanistan gegaan om de bron van dit pigment in kaart te brengen. De resulterende werken, met titels ontleend aan de namen die de mijnwerkers aan de stenen gaven, zijn eerste eerbetoon aan de oorsprong van kleurstoffen die in de westerse beeldende kunsten werden gebruikt. Daarnaast weerspiegelen ze het geologische karakter van de regio waaruit dit blauwe gesteente afkomstig is.