Christel Vandegehuchte

"De centrale figuur in dit schilderij is Aletta. Ze zit breeduit met gekruiste benen in de stoel en kijkt opstandig naar iemand buiten het beeldvlak. Wat mij fascineert in dit werk is dat Ina van Zijl het spontane, oncontroleerbare karakter van het medium aquarel gebruikt om deze tiener op een schijnbaar nonchalante manier te visualiseren. Het lijkt een spontane schets van een onbewaakt moment. Maar wanneer je langer naar het werk kijkt, dan zie je dat de compositie goed is doordacht. Alle lijnen in het werk vestigen de aandacht op de weerbarstige blik en kijkrichting van Aletta: De positie van de rechtervoet, de nadrukkelijke plooi in de broek, de uitstekende knie en de scherpe contouren van het rode truitje leiden onze blik naar haar gezicht en de rechterarm op de stoelleuning versterkt de kijkrichting.

Ook de keuze voor een rood truitje tegen een groene achtergrond en de blanke hals in scherp contrast tot de expressieve kleur van het gezicht zijn evocatief en kunnen worden geassocieerd met de recalcitrantie van de tiener. De losheid van het medium tenslotte symboliseert misschien wel de vluchtigheid van de boosheid, die een puber typeert. Inspirerend om te zien hoe Ina van zijl de fysieke eigenschappen van het medium inzet om de compositorische elementen en de losse schildertoets te versmelten tot een portret, waarin je als kijker de emotie waarneemt en voelt, maar ook relativeert."

"In deze tekening neemt Erik Mattijssen je mee in een zomerkraam op de markt, op de boulevard of misschien wel op het strand. De afbeelding geeft namelijk niet prijs waar het kraam zich bevindt. Alleen de ventilatoren verraden dat het warm is, en dus zomer. We zien tientallen sandalen en badlakens in zinderende kleuren. Zijn ze achtergelaten, verloren en gevonden op het strand of nieuw en te koop? Als kijker wordt je overweldigd door een kakofonie aan felle, verzadigde kleuren die allemaal tegelijk om aandacht schreeuwen, schijnbaar ongeordend en zonder doel. En het is precies datgene wat mij boeit in dit werk. Want het is enkel de eerste aanblik die overdondert, je kijkt en kijkt, en weet niet waar eerst kijken. Je ondergaat een soort onbevangen sensatie van verrukking over het enorme aanbod.

Dat gevoel wordt versterkt door gebruik van het medium, pastel en gouache, dat een kinderlijke associatie oproept. Maar wanneer je dit werk beter bestudeert, zie je dat de kleurvlakken en patronen bewust zijn uitgekozen en gepositioneerd. De azuurblauwe slipper met wit kruis in het midden trekt je het zomerkraam in. Dezelfde kleurcombinatie komt terug op de tweede rij, en stuurt je oog via de licht roze ballerina naar de tijger op het middelste badlaken. Door het kiezen van complementaire kleuren naast elkaar, de plaatsing van schoenen of de richting van patronen dirigeert hij het oog doorheen het zomerkraam. Hierdoor onstaat in het levendige kleurenspel toch rust en evenwicht, waardoor de kijker blijft kijken en wordt een ogenschijnlijk onbelangrijk onderwerp toch bijzonder."

"In dit werk kijken we vanuit een ongebruikelijke hoek naar een leeg strand met een terugtrekkende zee die verdwijnt in een diepe horizon. De donkere schaduwen en de onverzadigde, grauwe kleuren doen vermoeden dat het hier gaat om een Nederlands zeelandschap bij zonsondergang. Wat mij aanspreekt in dit werk is dat hij bewust kiest voor een onderscheidende invalshoek, waardoor het zeelandschap een veel dynamischer perspectief krijgt. Door de zee vanaf de zijkant weer te geven komt het verdwijnpunt buiten het werk te liggen, waardoor je als kijker het verlaten landschap inwandelt, en het uitzicht je als het ware overweldigt.

De grijzige, aardse kleuren en donkere schaduwen in schril contrast tot het koude ijsblauw van de zee en de transparante lucht, geven je bovendien een onbestemd gevoel, alsof de tijd even stilstaat en wat je ziet misschien toch niet echt is. Ervaar je dit als beklemmend of bevrijdend ? Het antwoord is denk ik voor iedereen en misschien wel per moment verschillend. Je weet alleen zeker dat het je niet loslaat. Intrigerend hoe Koen Vermeule op een schijnbare simpele manier met een paar perspectivische lijnen, scherpe licht/donker contrast, variatie in kwaststreken en complementaire kleurvlakken zo een fascinerend landschap kan weergeven."

"In dit monochrome schilderij zien we droe volwassen personen op een ouderwetse fietsmolen. Het is onduidelijk of het mannen of vrouwen zijn, of ze jong zijn of oud, of ze een lichte of donkere huidskleur hebben.... Ze fietsen achter elkaar aan, maar zullen elkaar nooit bereiken. Ze draaien in een kringetje om elkaar heen. Zoals uit de titel blijkt, is dit werk gebaseerd op een foto die Pere Llobera ergens is tegengekomen. Het bijzondere van dit werk is dat hij door zijn keuze voor een monochroom pallet met sterk licht/donker contrast in combinatie met zijn grove, snelle toets een wazig, intrigerend beeld creëert aan de hand waarvan de kijker zijn eigen verhaal kan componeren.

Voor hemzelf staat dit werk symbool voor politiek. Of misschien wel zijn gebrek aan vertrouwen in de politiek? Ikzelf lees hierin het onvermogen van de mens om dichter tot elkaar te komen, het converseren zonder tecommuniceren, het grenzeloos najagen van meer."

"In dit schilderij kijken we van bovenaf en in close up naar een roodharig jongetje met Batman masker en cape. Hij staat voor een groen gordijn of een groene muur. De rode diagonale lijn leidt de kijker naar het gemaskerde gezicht van het jongetje. Het zwarte masker contrasteert met het rode haar, een effect dat nog wordt versterkt door de briljant gecreëerde groene achtergrond kleur. Het oplichtende groen-gele vlak versterkt de vuilblauwe kleur van het truitje, zorgt voor balans in de compositie en dirigeert het oog naar het jongetje. 

Ik zag dit werk voor het eerst in de Akzonobel Art Foundation kalender van 2011 “Children our shared future!” Het was mijn eerste, misschien wel enige Akzonobel Art Foundation kalender, en ik kreeg hem tijdens een bezoek aan het hoofdkantoor toen we nog in Warschau woonden. Ik de kalender met deze afbeelding voorop in mijn atelier gehangen, en zo is hij blijven hangen. Op dat moment was kunst nog een hobby, en van Chantal Joffe had ik nog nooit gehoord. Inmiddels 10 jaar later zijn haar vuile, warme kleuren, de afwijkende vorm en invalshoek en de directe, naïeve manier van schilderen en haar oneindige hoeveelheid pasteltekeningen een belangrijke inspiratiebron voor mijn eigen werk."

"In dit werk zie ik een vrouw aan de rand van de weg, op een brug langs een rivierbedding met in de verte een dorp of stad in de bergen. Naast haar ligt een kleedje of plastic met daarop spullen om te verkopen. Het is niet duidelijk wat ze probeert te verkopen, maar dat is denk ik niet belangrijk. Ze leunt met haar rechterarm tegen de railing, schilt een sinaasappel en tuurt in de verte. Haar houding verraadt een zekere gelatenheid. Is het berusting in wat is of vertrouwen in wat komen gaat? Kijkt ze iemand na of wacht ze iemand op?

Berend Strik verankert en verandert met naald en draad de realiteit van een fotografische weergave en laat ruimte voor eigen verbeeldingskracht. Door middel van stiksel verbeeldt hij zijn eigen interpretatie, de foto krijgt een andere dimensie en een diepere zeggingskracht. In dit werk heeft hij haar rechterzijde door middel van stiksels verweven met de spullen en de railing, als een soort web waarin hij haar heeft verstrikt. Door middel van het web van stiksels benadrukt hij volgens mij de uitzichtloosheid van haar bestaan, de kant van haar die vast zit in wat is en is geweest. Maar er is hoop. Ze kijkt de andere kant uit. Die kant wordt benadrukt door het licht op haar schouder. Die kant is open met uitzicht op een andere toekomst en aanvaarding van nieuwe kansen?"

"In dit werk kijken we naar het dak van een hangaar of een station. Het is een spannende verzameling van lijnen en vlakken in een monochroom pallet, waartegen de blauwe lucht helder afsteekt als een lichtend gat waar uiteindelijk alle aandacht naar toe gaat. Dit werk is van Jim Harris, een bekende Plein Air kunstenaar en voor mij een inspirerend voorbeeld. Hij schildert echt wat hij ziet, en is in staat het meest banale onderwerp te transformeren in een spannend schilderij. Hij kijkt, kijkt en kijkt nog eens tot hij de hoek heeft gevonden die een onderwerp net dat beetje extra geeft.  In zijn werk geeft Harris het alledaagse leven, de boom op een pleintje, de straat waar je loopt, het bankje waarop je rust of zoals hier het dak van het station een andere dimensie. En dat is precies hetgeen wat mij aanspreekt en persoonlijk inspireert.

De afgelopen jaren heeft hij mij en mijn mede Wackers studenten geleerd te kijken. We brachten uren door in het Vondelpark, op de kade aan het ij, op het Staringplein achter de academie en zelfs in de tuin. Daar tekenden en schilderden we uren wat we zagen. En als we het niet meer zagen, dan was zijn antwoord steevast, ga terug en kijk. En daar lag uiteindelijk altijd het antwoord, want hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet."