Carolien Smit

Je bent samen met Michiel Hogenboom eigenaar en oprichter van We Like Art! Hoe is jouw affiniteit met kunst begonnen?

Inderdaad, in 2010 zetten Michiel en ik de eerste blogpost op welikeart.nl online, inmiddels zijn we 10 jaar verder en is We Like Art geen onbekende meer in de kunstwereld. Ik ben trots op onze samenwerking en de mooie projecten die we hebben neergezet. Van kleine tot best heel grote pop-up tentoonstellingen. Videoportretten van kunstenaars, fantastische atelierbezoeken en natuurlijk al die mooie speciale edities. We hebben in de afgelopen jaren vele honderden mensen blij gemaakt met werk in oplage van toonaangevende kunstenaars. Inmiddels zijn we uitgegroeid tot een onlinekunstplatform en uitgever van kunstenaarsedities. Zo'n 12.000 liefhebbers volgen ons trouw en intensief. Van first time buyers tot ervaren verzamelaars. Tijd voor een feestje eigenlijk - voor dit 10-jarig bestaan! 

Moeilijk om te zeggen hoe mijn affiniteit met kunst precies is begonnen. Ik hield er als kind van om te tekenen en te schilderen. Ik herinner me dat ik graag mee ging met mijn vader naar kunstveilingen. Hij kocht er nooit echt iets, maar de speciale interesse van mijn vader ging uit naar schilderijen van de Drentse kunstenaar Von Dulmen Krumpelman. Op de middelbare school was mijn teken-docent een kleinzoon van de schilder, grappig.

Een van de eerste tentoonstellingen die in ieder geval veel indruk maakte, was in het Gemeentemuseum in Den Haag; ‘Van Monet tot Matisse’. Tijdens mijn studie Kunst & Kunstbeleid in Groningen werd mijn passie voor hedendaagse kunst aangewakkerd. Enorm verwend ben ik om in die tijd (vanaf 1995) in Groningen te zijn geweest. Met bijvoorbeeld een gastcollege door Marina Abramovic, haar werk was toen te zien in het Groninger Museum. En wat zag je daar nog meer? Andres Serrano, Inez van Lamsweerde, Larry Clark, Peter Struycken, Jeff Koons. De inrichting van de tentoonstelling (al die gekleurde muren!) speelde voor mij daarbij ook een grote rol. Ik vond de tentoonstelling van mode-ontwerper Alaïa in 1997 geweldig, dat weet ik nog heel goed.

Na mijn studie deed ik een onderzoek bij AkzoNobel over hoe een bedrijfscollectie functioneert voor medewerkers. Mijn eerste baan was vervolgens bij de AkzoNobel Art Foundation. Samen met Hester heb ik de hele ‘(kunst)wereld’ gezien en zoveel geleerd. Twintig jaar later sta ik dan op de AkzoNobel website in deze Highlights, hoe leuk!

Wat zijn volgens jou de grootste veranderingen in de kunstwereld geweest de afgelopen tijd?

Ik denk dat er laatste 10 jaar een verschuiving heeft plaatsgevonden in het kijken naar kunst. De digitale en online wereld is steeds groter, interessanter en belangrijker geworden. Dit heeft niet alleen invloed op hoe liefhebbers en beschouwers kunst tot zich nemen, maar ook op kunstenaars en de kunstenaarspraktijk.

De wereld van digital en video art, met de ‘Ed Atkinsen’ als voorbeeld voor vele kunststudenten lijkt het, creëert nieuwe werelden zoals in een game. En aanstormende kunstenaars kunnen meer dan ooit - bij wijze van spreken alle tentoonstellingen en kunstwerken ter wereld via Instagram en Youtube tot zich nemen.

Online informatie is heel belangrijk. Kijk naar deze prachtige website, waarin de collectie van AkzoNobel op allerlei manieren ontsloten wordt. Uiteraard wil iedere online bezoeker ook zelf live de Art Space bezoeken, maar een first impression en je beeldvorming gebeurt online.

Beeldende kunst kan natuurlijk niet bestaan zonder een directe ervaring, dat staat voorop. Maar heb je de kunstwerken eenmaal ontmoet, dan kan er online makkelijk aanvullende informatie worden gezocht, meer beelden van de werken van een bepaalde kunstenaar, tentoonstellingsbeelden, een interview met die kunstenaar, een virtueel binnenkijkje in de studio van een kunstenaar. Dat is toch geweldig?

Wat staat er nog op je wensenlijst? 

Wat betreft We Like Art kijk ik uit naar de edities die we dit jaar met kunstenaars gaan ontwikkelen, naar de ontmoetingen, gesprekken en studio bezoeken die daar aan vooraf gaan.

We zijn begonnen met het project Collect the Collection voor de AkzoNobel Art Foundation. Ter ere van het jubileum (25 jaar kunst verzamelen binnen AkzoNobel) gaan we voor de medewerkers van AkzoNobel, samen met een aantal kunstenaars, werk in oplage ontwikkelen.

Deze speciale edities zijn gebaseerd op kunstwerken uit de collectie die bestempeld zijn als lievelingen. Een heel mooie opdracht met een persoonlijk tintje, omdat een deel van die 25 jaar kunst verzamelen natuurlijk samenvalt met een deel van mijn leven en carrière. Zoiets bedenk je niet zelf, maar had op mijn wensenlijstje kunnen staan.

Natuurlijk staan er kunstenaars op mijn wensenlijstje om een speciale We Like Art editie mee te maken. Binnenkort kunnen we bijvoorbeeld 2 bijzondere speciale edities van Katinka Lampe aankondigen #wishlist!

Persoonlijk staat op mijn wensenlijst om weer eens naar het MoMA en de TATE te gaan, is alweer even geleden. En ik ‘moet’ nog naar de nieuwe ruimte van Tim van Laere Gallery en naar het LAM.

Wat zijn je meest dierbare kunst gerelateerde herinneringen van de afgelopen jaren?

Privé is dat elke keer dat ik viel voor een kunstwerk, soms op slag of soms nadat het nog weken of maanden door mijn hoofd (en in mijn hart) spookte. Dat je besluit dat je het echt wilt hebben. En dan het moment dat je thuis met dat kunstwerk rondloopt om het de perfecte plek te geven. Eenmaal in je huis blijft zo’n kunstwerk je dan boeien, waarbij andere kunstwerken eromheen ook weer een nieuw perspectief bieden op dat ene kunstwerk en onderling natuurlijk.

Een weekendje Antwerpen waarbij we zoveel toffe kunst zagen. Het was Museumnacht, dat maakt het ook extra leuk. We zagen het werk van Paul Kooiker in zijn solo in FoMu, in MUHKA was ook een mooie tentoonstelling, ik herinner me een prachtig schilderijtje van Borremans, en er was Antwerp Photo met onder andere werken van Michael Wolf en Dirk Braeckman. Opgeladen weer naar huis.

Herinneringen aan bepaalde tentoonstellingen die ik heb gezien. Om er één te noemen, tijdens de Biennale van Venetië (waar we met de Akzo Nobel Art Foundation het bestuur rondleidden) was ik eens echt onder de indruk door een tentoonstelling van Kiki Smith – Homespun Tales in Fondazione Querini Stampalia, dat was in 2005.

Wat betreft We Like Art is dat de herinnering aan de momenten waarop een tentoonstelling af is. Soms na dagen wanden schilderen of ploeteren en voorbereidingen. Als alles perfect hangt, de prijsbordjes geplakt zijn en bezoekers kunnen komen kijken. Met toch wel een extra special gevoel bij de ‘Shows’ die we hebben gemaakt in het Machinegebouw op het Westergasterrein in Amsterdam.