Beyond These Walls 2

In The labyrinth that you are (2026) dansen twee geliefden samen. De intimiteit van het moment ligt besloten in hun zachte blikken die elkaar kruisen. De titel is ontleend aan een gedicht van de Libanese schrijver en kunstenaar Etel Adnan, en lijkt te verwijzen naar een zoektocht naar elkaars binnenwereld. Maar het labyrint staat ook voor het menselijk zoeken naar waar we thuishoren – naar onze plek in het grotere geheel. Het schilderij is een gezamenlijk werk van Raafat Ballan (1990, Syrië) en Sophie Steengracht (1991, Nederland), die sinds 2019 hun leven delen.

In gezamenlijke leessessies van Adnans magisch-realistische poëzie vonden Ballan en Steengracht een gedeeld uitgangspunt. Adnan maakt in haar werk geen onderscheid tussen een seconde en de eeuwigheid, natuur en mens, droom en mythe. Die blik herkennen ze in elkaars werk. Ballan schildert mensen op een manier die tijd en cultuur overstijgt; Steengracht verkent in haar werk de cycli van groei en verval. Wat hen verbindt is een perspectief voorbij het hier en nu – een zoektocht naar het universele in het persoonlijke.

Raafat Ballan en Sophie Steengracht wonen en werken in Utrecht (NL). Ballan studeerde aan de Faculteit voor Schone Kunsten van de Universiteit van Damascus (SY) en Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (NL). Zijn werk werd geëxposeerd in het Centraal Museum Utrecht, Noordbrabants Museum en Museum Arnhem (NL). Steengracht studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag (NL) en exposeerde onder andere in het Singer Laren; Museum Arnhem en het Stedelijk Museum Schiedam (NL).

New Dutch Views #51, The Netherlands (2021) van Marwan Bassiouni (1985, Zwitserland) plaatst ons met onze voeten op een zachtblauw tapijt. De gehele ruimte baadt in blauw licht. Repetitieve arabesktegels benadrukken de indrukwekkende hoogte van de ruimte en een gebloemd glas-in-lood verbindt binnen met buiten. De cohesie wordt slechts doorbroken door het helwitte lampje van de nooduitgang, waarachter een Hollands landschap wacht. Bassiouni bezocht in een jaar tijd meer dan zeventig van de ruim vierhonderd moskeeën die Nederland telt, en laat in de foto’s die hij daar maakte het interieur samenvallen met het Nederlandse landschap dat vanuit de moskee te zien is.

Bassiouni’s haarscherpe foto’s bevragen de manier waarop de Islam in het Westen wordt gerepresenteerd en laten een samenleving zien waarin verschillende culturen naast en met elkaar bestaan. New Dutch Views is een symbolisch portret van Bassiouni’s dubbele culturele achtergrond en benadrukt het feit dat er een nieuwe westerse identiteit aan het ontstaan is.

Marwan Bassiouni studeerde fotografie aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag en aan de Photography School of Vevey in Zwitserland. Zijn werk is entoongesteld in het Fotomuseum, Den Haag (NL); Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL); Kunsthaus Zürich (CH); The International Center of Photography, New York (VS), Fotostiftung Schweiz, Winterthur (CH), Foam, Amsterdam (NL); Kunstmuseum Den Haag (NL); The Shanghai Center of Photography (CN); The Benaki Museum, Athene (GR) en Cultuurhuis De Warande, Turnhout (BE).

Het hotel is een plek waar je komt en vertrekt als al je sporen weer zijn uitgewist. Florence di Benedetto (1975, Italië) benadrukt met haar doorlopende fotografische serie Tre Stelle (2025) juist de onzichtbare aanwezigheid van de hotelgast. De gefotografeerde ruimtes en objecten fungeren als de stille getuigen van menselijke aanwezigheid. Herinneringen nestelen zich erin als stof in een kamer. Elke kamer slaat iets op van de levens die elkaar daar rakelings passeren zonder elkaar te ontmoeten.

Het werk van mode- en stilleven fotograaf Di Benedetto is gebaseerd op een zeer persoonlijke benadering, vol van symboliek. Elk werk vertelt een verhaal, waarin Di Benedetto’s eigen herinneringen en tradities subtiel verweven zitten. In een stijl die ogenschijnlijk lichtvoetig is – geïnspireerd op het aangeboren vermogen om de kleine en grote stormen van het leven te doorstaan – zoekt ze naar beelden die diepe empathische verbindingen weten te maken.

Florence di Benedetto woont en werkt in Milaan (IT). Ze studeerde af aan het Italiaanse Instituut voor Fotografie in Milaan (IT). Haar werk is tentoongesteld in de Spazio Arte Contemporanea, Livorno; Palazzo Boglietti, Biella; Grand Ducal Palace van Foiano, Arezzo; Piccolo Teatro, Milaan (IT) en Paris Photo (FR). In 2023 werd ze genomineerd voor de Meijburg Art Commission.

Een eeuwenoude olijfboom is door een grote brand zwartgeblakerd. Van zijn kruin en imposante stam zijn niets meer over dan een zwartgrijs karkas. Olijfbomen zijn hol en branden dagenlang van binnenuit. Ondanks de verminking die deze boom is toegedaan door menselijk handelen, rijst hij als een feniks uit de as. Vanuit de wortels zijn drie jonge bomen gegroeid die, als kinderen rond hun moeder, verstrengeld zijn met de zwartgeblakerde stam. De foto van Florence di Benedetto (1975, Italië) maakt deel uit van de serie La Natura Umana, een fotografisch verslag van de relatie tussen mens en natuur.

Mode- en stilleven fotograaf Di Benedetto bewerkt in La Natura Umana haar foto’s zorgvuldig met bladgoud. Deze werkwijze is geïnspireerd op de Japanse kunstvorm kintsugi, waarin gebroken objecten gerepareerd worden door de breuken te lijmen met een lak gemixt met goud, zilver of platina. Kintsugi omarmt het idee van de zichtbare geschiedenis van een object, en benadrukt en viert imperfecties.

Florence di Benedetto woont en werkt in Milaan (IT) en studeerde daar af aan het Italiaanse Instituut voor Fotografie. Haar werk is tentoongesteld in de Spazio Arte Contemporanea, Livorno; Palazzo Boglietti, Biella; Grand Ducal Palace van Foiano, Arezzo en Piccolo Teatro, Milaan (IT). In 2023 werd ze genomineerd voor de Meijburg Art Commission.

In de schilderijen van Pim Blokker (1972, Nederland) schiet de verf over het doek als opstuivende bladeren in een zomerstorm. Snel en trefzeker, haast gewichtloos. Tegen een achtergrond van verzadigde kleuren zet hij onderwerpen neer die zo alledaags zijn, dat ze bijna vervreemden. Hoewel het penseel elke scène licht en lucht geeft, bezitten Blokkers schilderijen onmiskenbaar een melancholische ondertoon.  

Blokker benadert het doek als een bordspel. In zijn schilderijen verschuift of rekt het perspectief zich voortdurend uit, en botsen en vervloeien formele aspecten met de fysieke handeling van het schilderen zelf. Blokker is er niet op uit om een illusie te creëren, maar zoekt aan de hand van persoonlijke associaties naar nieuwe voorstellingen van de werkelijkheid. De slapstickachtige humor die inherent is aan het werk laat ruimte voor het licht en het donker en stelt hem in staat sombere kwesties op een speelse manier te onderzoeken.

Pim Blokker woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam (NL). Zijn werk was te zien in solo- en groepstentoonstellingen bij o.a. Foire International Contemporary Art Fair, Paris (FR); W139, Amsterdam (NL); Villa de Bank, Enschede; Valois, Parijs (FR); American Academy Rome (IT) en Edel Assanti in Londen (VK).

In de schilderijen van Pim Blokker (1972, Nederland) schiet de verf over het doek als opstuivende bladeren in een zomerstorm. Snel en trefzeker, haast gewichtloos. Tegen een achtergrond van verzadigde kleuren zet hij onderwerpen neer die zo alledaags zijn, dat ze bijna vervreemden. Hoewel het penseel elke scène licht en lucht geeft, bezitten Blokkers schilderijen onmiskenbaar een melancholische ondertoon.  

Blokker benadert het doek als een bordspel. In zijn schilderijen verschuift of rekt het perspectief zich voortdurend uit, en botsen en vervloeien formele aspecten met de fysieke handeling van het schilderen zelf. Blokker is er niet op uit om een illusie te creëren, maar zoekt aan de hand van persoonlijke associaties naar nieuwe voorstellingen van de werkelijkheid. De slapstickachtige humor die inherent is aan het werk laat ruimte voor het licht en het donker en stelt hem in staat sombere kwesties op een speelse manier te onderzoeken.

Pim Blokker woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam (NL). Zijn werk was te zien in solo- en groepstentoonstellingen bij o.a. Foire International Contemporary Art Fair, Paris (FR); W139, Amsterdam (NL); Villa de Bank, Enschede; Valois, Parijs (FR); American Academy Rome (IT) en Edel Assanti in Londen (VK).

In de schilderijen van Pim Blokker (1972, Nederland) schiet de verf over het doek als opstuivende bladeren in een zomerstorm. Snel en trefzeker, haast gewichtloos. Tegen een achtergrond van verzadigde kleuren zet hij onderwerpen neer die zo alledaags zijn, dat ze bijna vervreemden. Hoewel het penseel elke scène licht en lucht geeft, bezitten Blokkers schilderijen onmiskenbaar een melancholische ondertoon.  

Blokker benadert het doek als een bordspel. In zijn schilderijen verschuift of rekt het perspectief zich voortdurend uit, en botsen en vervloeien formele aspecten met de fysieke handeling van het schilderen zelf. Blokker is er niet op uit om een illusie te creëren, maar zoekt aan de hand van persoonlijke associaties naar nieuwe voorstellingen van de werkelijkheid. De slapstickachtige humor die inherent is aan het werk laat ruimte voor het licht en het donker en stelt hem in staat sombere kwesties op een speelse manier te onderzoeken.

Pim Blokker woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten, Den Haag en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam (NL). Zijn werk was te zien in solo- en groepstentoonstellingen bij o.a. Foire International Contemporary Art Fair, Paris (FR); W139, Amsterdam (NL); Villa de Bank, Enschede; Valois, Parijs (FR); American Academy Rome (IT) en Edel Assanti in Londen (VK).

In de schilderijen van Udona Boerema (1982, Nederland) doemen landschappen langzaam op en vervagen weer – palmbomen in een lichte nevel, een tak die zich spiegelt in donker water. Boerema werkt op ongeprepareerd grof linnen, dat de verf deels absorbeert. Door het linnen te behandelen met een transparant bindmiddel en sterk verdunde acrylverf kan ze bepalen hoeveel van het beeld zichtbaar wordt. In dit delicate proces vloeien drager, verf en gebaar samen. Zo ontstaan lagen van transparantie waarin figuratie en abstractie in elkaar overvloeien.

Vergankelijkheid en transformatie staan centraal in het werk van Boerema. Wat je ziet kan altijd iets anders zijn: verf die oplost in een wolk, een vorm die terugkeert naar wat het is – pigment op doek. Boerema noemt dit transfiguratie: het moment waarop het materiaal omslaat in betekenis. Het schilderij is er al, zegt ze, het moet alleen langzaam ontdekt worden. Wat omhoog komt uit de lagen verf is geen vaststaand beeld, maar een suggestie die de kijker zelf invult.

Udona Boerema woont en werkt in Borne en Hengelo (NL). Ze studeerde aan AKI/ArtEZ in Enschede en Academie Minerva in Groningen (NL). Haar werk is tentoongesteld in galeries en musea, waaronder Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Gray Contemporary, Houston (VS).

In de schilderijen van Udona Boerema (1982, Nederland) doemen landschappen langzaam op en vervagen weer – palmbomen in een lichte nevel, een tak die zich spiegelt in donker water. Boerema werkt op ongeprepareerd grof linnen, dat de verf deels absorbeert. Door het linnen te behandelen met een transparant bindmiddel en sterk verdunde acrylverf kan ze bepalen hoeveel van het beeld zichtbaar wordt. In dit delicate proces vloeien drager, verf en gebaar samen. Zo ontstaan lagen van transparantie waarin figuratie en abstractie in elkaar overvloeien.

Vergankelijkheid en transformatie staan centraal in het werk van Boerema. Wat je ziet kan altijd iets anders zijn: verf die oplost in een wolk, een vorm die terugkeert naar wat het is – pigment op doek. Boerema noemt dit transfiguratie: het moment waarop het materiaal omslaat in betekenis. Het schilderij is er al, zegt ze, het moet alleen langzaam ontdekt worden. Wat omhoog komt uit de lagen verf is geen vaststaand beeld, maar een suggestie die de kijker zelf invult.

Udona Boerema woont en werkt in Borne en Hengelo (NL). Ze studeerde aan AKI/ArtEZ in Enschede en Academie Minerva in Groningen (NL). Haar werk is tentoongesteld in galeries en musea, waaronder Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Gray Contemporary, Houston (VS).

Bo Bosk (1992, Nederland) vindt zijn onderwerpen dichtbij huis. De alledaagse scènes waar hij op inzoomt, worden in zijn handen opgetild tot filmische momentopnames. In zijn meest recente werk legt hij de relatie met zijn vriendin vast en vormen de schilderijen een testament van hun gedeelde ervaringen. Geneva (2025) en Geneva 6 (2025) zijn balansoefeningen in het vangen van de textuur en materialiteit van de kleding die zijn geliefde draagt en het grasveld waarin haar voeten lijken te zijn verdwenen. Thema’s als intimiteit, volwassenwording en persoonlijke ontwikkeling lopen als een rode draad door de serie.

Bosk probeert in zijn werk de complexe natuur van ons bestaan te ontrafelen en ons te verbinden met meer universele aspecten van het mens-zijn. Met zijn intieme zelfportretten, portretten van vrienden en momenten uit het dagelijks leven, creëert hij filmische scènes op doek waarin onvoltooide verhalen worden verteld die de toeschouwer zelf kan afmaken. Het werk nodigt uit om na te denken over onze eigen ervaringen, emoties en gedeelde menselijke realiteit, en weet culturele verschillen te overbruggen.

Bo Bosk woont en werkt in Amsterdam (NL). Bosk is autodidact en nam van 2023-2025 als resident deel aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is tentoongesteld bij instituten zoals CBK Zuidoost en OSCAM, Amsterdam, Kunsthal Kade, Amersfoort en Museum MORE, Gorssel (NL). In 2022 ontving hij een nominatie voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.

Bo Bosk (1992, Nederland) vindt zijn onderwerpen dichtbij huis. De alledaagse scènes waar hij op inzoomt, worden in zijn handen opgetild tot filmische momentopnames. In zijn meest recente werk legt hij de relatie met zijn vriendin vast en vormen de schilderijen een testament van hun gedeelde ervaringen. Geneva (2025) en Geneva 6 (2025) zijn balansoefeningen in het vangen van de textuur en materialiteit van de kleding die zijn geliefde draagt en het grasveld waarin haar voeten lijken te zijn verdwenen. Thema’s als intimiteit, volwassenwording en persoonlijke ontwikkeling lopen als een rode draad door de serie.

Bosk probeert in zijn werk de complexe natuur van ons bestaan te ontrafelen en ons te verbinden met meer universele aspecten van het mens-zijn. Met zijn intieme zelfportretten, portretten van vrienden en momenten uit het dagelijks leven, creëert hij filmische scènes op doek waarin onvoltooide verhalen worden verteld die de toeschouwer zelf kan afmaken. Het werk nodigt uit om na te denken over onze eigen ervaringen, emoties en gedeelde menselijke realiteit, en weet culturele verschillen te overbruggen.

Bo Bosk woont en werkt in Amsterdam (NL). Bosk is autodidact en nam van 2023-2025 als resident deel aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is tentoongesteld bij instituten zoals CBK Zuidoost en OSCAM, Amsterdam, Kunsthal Kade, Amersfoort en Museum MORE, Gorssel (NL). In 2022 ontving hij een nominatie voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.

Door grote vellen poreus papier valt het daglicht naar binnen. De kleuren die op het geschepte papierpulp zijn aangebracht, winnen aan intensiteit door het licht dat zijn weg zoekt naar binnen. Lex ter Braak (1950, Nederland) maakte de werken naar aanleiding van zijn natuurwandelingen. Wandelen is, volgens Ter Braak, een vorm van opgaan in de wereld die voorbij het beeld en de taal gaat die we hebben gevormd om de wereld om ons heen te ordenen. Wat overblijft als we ons aan een wandeling overgeven, is de natuur als ervaring.

Onder de overkoepelende noemer The Alphabet of Lost Order brengt Lex ter Braak zijn werk samen. De titel verwijst naar de wereld, de natuur en het landschap die wij door eigen toedoen verloren zijn en naar de taal die ons uit de wereld verdreef, terwijl wij die overmeesterden. Dat verlies zichtbaar maken, beweegt hem in zijn werk.

Lex ter Braak studeerde Nederlands en vergelijkende literatuurwetenschap en ging daarna naar de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Naast kunstenaar is Ter Braak bekend als organisator, curator en voormalig directeur van De Vleeshal, Middelburg (NL); Fonds BKVB (NL) en de Jan van Eyck Academie, Maastricht (NL). Daarnaast was hij docent aan de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut in Amsterdam. Sinds 2015 richt hij zich vooral op zijn leven als kunstenaar en schrijver.

Door grote vellen poreus papier valt het daglicht naar binnen. De kleuren die op het geschepte papierpulp zijn aangebracht, winnen aan intensiteit door het licht dat zijn weg zoekt naar binnen. Lex ter Braak (1950, Nederland) maakte de werken naar aanleiding van zijn natuurwandelingen. Wandelen is, volgens Ter Braak, een vorm van opgaan in de wereld die voorbij het beeld en de taal gaat die we hebben gevormd om de wereld om ons heen te ordenen. Wat overblijft als we ons aan een wandeling overgeven, is de natuur als ervaring.

Onder de overkoepelende noemer The Alphabet of Lost Order brengt Lex ter Braak zijn werk samen. De titel verwijst naar de wereld, de natuur en het landschap die wij door eigen toedoen verloren zijn en naar de taal die ons uit de wereld verdreef, terwijl wij die overmeesterden. Dat verlies zichtbaar maken, beweegt hem in zijn werk.

Lex ter Braak studeerde Nederlands en vergelijkende literatuurwetenschap en ging daarna naar de Gerrit Rietveld Academie, Amsterdam. Naast kunstenaar is Ter Braak bekend als organisator, curator en voormalig directeur van De Vleeshal, Middelburg (NL); Fonds BKVB (NL) en de Jan van Eyck Academie, Maastricht (NL). Daarnaast was hij docent aan de Rietveld Academie en het Sandberg Instituut in Amsterdam. Sinds 2015 richt hij zich vooral op zijn leven als kunstenaar en schrijver.

De rode draad in het oeuvre van Hans Broek (1965, Nederland) is de verbeelding van het landschap. De kunstenaar schildert naar foto’s die hij tijdens zijn wereldwijde omzwervingen maakt, vaak op locaties waar de geschiedenis haar sporen heeft nagelaten. De eerste landschappen uit begin jaren negentig, waaronder Kronstadt (1993), zijn expressionistische doeken met royaal uitgesmeerde verf en zijn gebaseerd op reisherinneringen. Kracht gecombineerd met een bepaalde nonchalance.

Eigen aan de schilderijen van Broek zijn niet alleen de sobere figuratie en de technische beheersing, maar ook de licht enigmatische aanwezigheid van plaatsen en objecten die niettemin helder en concreet zijn weergegeven. Hierin toont Broek zich een geestverwant van Edward Hopper, wiens verlaten tankstations of eenzame vuurtorens een soortgelijke unheimliche verstilling uitdrukken.

Hans Broek woont en werkt in Muiden (NL). Hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht, was resident op de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (1991-1993) en woonde afwisselend in Los Angeles, New York en Senegal. Zijn werk is tentoongesteld in o.a. De Pont, Tilburg (NL); Gasunie, Groningen (NL); Hermitage, Amsterdam (NL) en de Victoria Miro Gallery in Londen (VK). Broeks schilderijen maken deel uit van de collecties van o.a. Stedelijk Museum Amsterdam (NL); De Pont, Tilburg (NL) en het Dordrechts Museum (NL).

In de werken van Coumou Popel (1978, Nederland) wordt met minimale middelen de suggestie van een ruimte gewekt. Een raam, een trap of een deuropening verleiden de kijker na te denken over wat erachter schuilgaat. Met slechts papier en licht creëert Popel een gevoel dat tussen ruimte en tijd lijkt in te zweven. De lagen waaruit deze collage is opgebouwd, zijn afbeeldingen van luchten. Ze veroorzaken natuurlijke kleurverlopen en creëren een illusie van diepte, terwijl de textuur in het papier duidelijk zichtbaar blijft.      

Het oeuvre van Popel bestaat uit foto’s, handgemaakte collages, lichtwerken en miniaturen. Haar op foto’s gebaseerde werken bevragen onze perceptie van ruimte. Ze onderzoeken de manier waarop ons brein werkt; hoe weinig informatie er nodig is om de gaten op te vullen en onze eigen realiteit te creëren. Simpele architectonische composities worden door Popel omgezet in intrigerende, dromerige beelden die de kijker dwingen om te twijfelen aan wat we zien.

Popel Coumou woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde af aan de Gerrit Rietveld Academie in 2004. Haar werk wordt wereldwijd geëxposeerd en is opgenomen in de collecties van o.a. Kunstmuseum, Den Haag, Foam en Huis Marseille in Amsterdam, en het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Den Haag. Haar werk is bekroond met verscheidene prijzen, waaronder Foam Talent, de Mercure Cultuurprijs en de Hyères Fotografiecompetitie.

Speciaal voor Beyond These Walls ontwikkelde Josquin van Elburg (2002, Nederland) een werk waarin drie disciplines samenkomen: schilderij, muurschildering en collage. In de muurschildering zien we Van Elburgs blik op het ontstaan van de wereld, waarbij de aanwezigheid van een vrouw centraal staat. In de collages zijn hedendaagse representaties van de vrouw afgebeeld, en ligt de nadruk op hun individualiteit. Het schilderij is een pastiche op zich. De vrouw, wiens blik ergens tussen verlegenheid en melancholie drijft, staat symbool voor de jeugd.

In het werk van Van Elburg wordt een brug geslagen tussen heden en verleden. Van Elburg plaatst elementen uit de klassieke Griekse kunst, Renaissance en modernistische traditie van Cézanne en Matisse naast filmische referenties als Fellini en Antonioni. De versmelting die ontstaat geeft een rijke nieuwe visuele taal die de harmonie en de dissonantie van de menselijke ervaring onderzoekt.

Josquin van Elburg studeerde in 2024 af aan Artez Arnhem in de Beeldende Kunst, waar hij een rigoureuze praktijk omarmde, geïnspireerd door Rodins advies aan Rilke: “Werk, altijd werken.” Van Elburgs artistieke reis tijdens Artez verbreedde zijn horizon naar beeldhouwen en kostuums maken, maar zijn diepe affiniteit met schilderen bleef centraal staan. In datzelfde jaar werd hij geselecteerd voor de jaarlijkse tentoonstelling Best of Graduates bij Galerie Ron Mandos. Zijn werk is inmiddels aangekocht door privé verzamelaars en is onderdeel van de collectie van de AkzoNobel Art Foundation.

De titel van dit werk van Esiri Erheriene-Essi (1982, Verenigd Koninkrijk), “All Purpose Smile”, is even raadselachtig als de gezichtsuitdrukkingen van de afgebeelde personen. Een foto van een Nigeriaans-Britse familie in Oost-Londen vormde de basis voor All Purpose Smile (2017). Door toevoeging van de foto van haar eigen moeder en ooms die in de jaren ‘70 vanuit Nigeria naar Londen kwamen en krantenknipsels uit dezelfde tijd, weeft Erheriene-Essi een complex web van verhalen uit het verleden en verborgen herinneringen.

Erheriene-Essi verzamelt afbeeldingen, voorwerpen en documenten waarmee ze persoonlijke en gedeelde herinneringen onderzoekt. Als bronmateriaal voor haar schilderijen gebruikt ze foto’s van mensen die in de jaren ‘60, ‘70 en ‘80 vanuit Afrika, Haïti en de Caraïben naar het Westen zijn gemigreerd, op zoek naar een beter leven.

Esiri Erheriene-Essi studeerde aan de University of East London (VK) en was resident bij De Ateliers in Amsterdam (NL). Haar werk is veelvuldig tentoongesteld en opgenomen in uiteenlopende openbare collecties, zoals het Fries Museum, Leeuwarden; Stedelijk Museum Schiedam; Museum MORE, Gorssel; Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Bozar, Brussels (BE) en Kunstmuseum Basel (CH). In 2009 won ze de Koninklijke Prijs voor Vrije de Schilderkunst en in 2019 werd ze genomineerd voor de Prix de Rome.

Snelwegen stonden ooit symbool voor de weg naar vooruitgang. Tegenwoordig worden ze ingenomen door mensen die zelden weten waar ze precies heen gaan, maar in de stroom meegevoerd worden zonder te stoppen. Tania Franco Klein (1990, Mexico) laat in de filmische fotoserie Proceed To The Route haar alter ego als reiziger ten tonele verschijnen: onderweg, maar nergens werkelijk thuis. De titel van de serie is ontleend aan het iconische zinnetje waarmee Google Maps elke route begint, en dat als dwingende herinnering verschijnt bij een verkeerd genomen afslag.

Als een filmster uit Hollywood doemt Franco Klein op in desolate, uitgestrekte landschappen, langs snelwegen en vliegvelden, in zwembaden en motelkamerinterieurs. Haar geënsceneerde, filmische tableaus vangen de psychologische onderstroom van het leven in het digitale tijdperk, en laten de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen. In ruimtevullende installaties onderzoekt ze de stress en eenzaamheid die onlosmakelijk verbonden zijn aan onze hedendaagse maatschappij.

Tania Franco Klein woont en werkt in Mexico Stad (MX). Ze studeerde Architectuur in Mexico Stad (MX) en Fotografie aan de Universiteit van Londen (VK). Haar werk is opgenomen in publicaties als The British Journal of Photography; The Guardian; Paris Review; Der Greif en Vogue Italia. Daarnaast zijn haar foto’s breed tentoongesteld in Europa, de Verenigde Staten en Mexico en ontving ze voor haar oeuvre uiteenlopende prijzen.

In dit majestueuze werk laat Joris Geurts (1958, Nederland) in een spel van cirkelvormige banen een zon opkomen boven een denkbeeldige horizon. Hoewel de schilderijen van Geurts veelal geen titel dragen, roepen zijn beelden associaties op met ruimtelandschappen, nachtelijke sterrenhemels en zeegezichten. Nu we vaker te maken krijgen met extreme weersomstandigheden, wordt het eens te meer duidelijk hoezeer we de zon als levensgever dienen te koesteren.

Geurts weet in zijn schilderijen en tekeningen – met een minimum aan beeldelementen – op een uitgebalanceerde manier het platte vlak en de illusie van ruimtelijkheid tegen elkaar uit te spelen. Hij gaat hierin grafisch te werk, laag over laag, waardoor er een wonderlijk evenwicht ontstaat tussen geometrische vormen, zwevende figuren en diepte. Het resultaat is een harmonieus samenspel van kleur, licht en textuur – een poëtisch eerbetoon aan de schoonheid van de natuur.

Joris Geurts woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij is afgestudeerd aan de Akademie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost, Breda en aan de AKI ArtEZ, Enschede (NL). Zijn werk is op uiteenlopende locaties in Nederland geëxposeerd, waaronder het Noordbrabants Museum, Den Bosch, Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam en het Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL).

Interieur No. 188 (2003) nodigt uit om plaats te nemen. In de oranjeroze huiskamer komt alles samen door de lijn van een dikke witte kwast die als een kindertekening alle buitenranden arceert. Anton Henning (1964, Duitsland) staat bekend om zijn ruimtevullende installaties van interieurs waarin handbeschilderde meubels, muurschilderingen en schilderijen een wereld op zich worden. Op de wanden van deze kamer prijken een portret van de negentiende-eeuwse schilder Courbet en De Dans (1909) van Matisse.

Henning maakt schilderijen, tekeningen, installaties, foto’s, collages en objecten. Zijn oeuvre laat een geheel eigen wereld zien; een eclectisch universum waarin uiteenlopende technieken, stromingen en disciplines in elkaar haken. Hij haalt zijn inspiratie uit fotografie, film, theater, popcultuur, kunstgeschiedenis en architectuur. Een veel voorkomend motief in het werk van Henning is de Hennling, een sierlijke lijn die kan opduiken in de vorm van een object, decoratie of als sieraad.

Anton Henning woont en werkt in Berlijn en Manker (DE). He is autodidact. Hennings werk is opgenomen in collecties van onder andere het Kunstmuseum Den Haag (NL); De Pont in Tilburg (NL); National Museum of Art in Osaka (JP); het LACMA in Los Angeles (VS); Museum für Moderne Kunst in Frankfurt am Main (DE) en het Hammer Museum in Los Angeles (VS).

Panchromatic (small proof) (2001) van John Hilliard (1945, Verenigd Koninkrijk) dwingt ons in de hoek van een kleine kamer. In de korrelige fotografische afdruk zijn net een stopcontact en een luchtrooster te onderscheiden. De buitenrand van verzadigde kleuren verandert de donkergrijze kamer in een abstracte compositie. Panchromatic betekent letterlijk ‘alle kleuren’, en refereert aan een sensor die het zichtbare spectrum combineert met niet-zichtbare golflengten, zoals ultraviolet of infrarood.

John Hilliard begon zijn carrière als beeldhouwer, maar stapte al gauw over naar de fotografie. In zijn zorgvuldig opgebouwde scènes wordt het fotografische proces zelf tot onderwerp gemaakt. Hij combineert close-ups, spiegeling, meervoudige verlichting of verandering van focus, allemaal in één enkele afbeelding. Zijn thema’s hebben betrekking op film en maatschappij, en een gevoel van angst en geweld zijn heimelijk maar sterk aanwezig. Hilliard dwingt de toeschouwer in de rol van een detective, die het geheim dat op de achtergrond sluimert moet ontrafelen.

John Hilliard studeerde aan de Saint Martin’s School of Art, Londen (VK). Zijn werk is breed tentoongesteld bij o.a. Tate Modern, Londen (VK); Seoul Museum of Art (KR); Centre Pompidou, Parijs (FR) en The Henry Moore Institute, Leeds (VK). Het werk maakt deel uit van de collecties van het Museum of Modern Art, New York (VS) en het Victoria & Albert Museum, Londen (VK).

De Snæfell, een afgelegen berg in IJsland, is een magische plek. Door de caleidoscopische luchten boven de top en de constant veranderende kleuren van het omringende landschap is de berg een drukbezochte attractie. In Skies over Snæfell, een lichtinstallatie van Allard van Hoorn (1968, Nederland), worden deze veranderende luchten gevisualiseerd. Een computer die continu het internet doorzoekt naar beelden van de Snæfell bestuurt de installatie van 1536 regenboogkleurige LED lampen in vluchtige tinten. Die internetbeelden worden geïndexeerd en de luchten en berg worden met speciale software van elkaar gescheiden. Dit mysterieuze werk van Van Hoorn toont via internet de abstracte realiteit van de luchten boven de Snæfell. Van Hoorn is een geluids -, installatie - en performancekunstenaar. Zijn werken zijn op te vatten als choreografieën voor de stedelijke omgeving en onderzoeken onze relatie tot de (publieke) ruimte en de natuur.

Skies over Snaefell is ontstaan als een samenwerking tussen Allard van Hoorn, de AkzoNobel Art Foundation, de Appel en het Mondriaanfonds.

Allard Van Hoorn was resident bij ISCP in Brooklyn, New York. Zijn werk is geëxposeerd in binnen- en buiten - land, waaronder in het Stedelijk Museum Amsterdam, Pinakothek der Moderne, München, Gasworks, London, Tate St. Ives, Cornwall en het Whitney Museum of American Art in New York.

Het kleed Pink Happy Sausages (2009) van Hans Hovy (1953, Nederland) heeft een speels partroon van uitvergrote worstjes aan touwtjes, die klaarblijkelijk alle kanten opgaan, waardoor het zicht van boven op het kleed wordt versterkt. Door de zachte en kleurrijke kracht geeft dit kleed een extra dimensie aan de salon inrichting van deze kamer.

Hovy maakt installaties, sculpturen, tekeningen maar ook tapijten en sieraden. Hij schakelt moeiteloos tussen de verschillende disciplines en kiest het medium dat het beste past bij zijn vraag of onderzoek. Het werk van Hovy staat vaak midden in het spanningsveld van tegenstelling; speels en streng tegelijkertijd en harde en zware materialen die zacht en licht overkomen.

Hans Hovy studeerde af aan de Academie voor Beeldende Vorming, Amsterdam en aan de Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk is o.a. tentoongesteld in Kunstmuseum Den Haag (NL); Museum Jan Cunen, Oss (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Rijksmuseum Twenthe, Enschede (NL) en Saatchi Gallery, Londen (VK).

Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt sculpturen waarin ze uiteenlopende materialen met glaskralen combineert. De kralen rijgt ze tot lange draden die ze vervolgens haakt of breit en verweeft met onder andere keramiek, gegoten aluminium of glas. Het organische karakter van de sculpturen doet denken aan de menselijke of dierlijke anatomie, en legt een kwetsbare en imperfecte lichamelijkheid bloot. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. ‘Zij maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan,’ zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Suntrap VIII van Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt deel uit van een grotere serie sculpturen waarmee zij de luminescente schoonheid van zonnestralen wil vangen. Het werk, gehuld in een felgekleurde gele gloed, is kenmerkend voor de werkwijze van Jiskoot, die uit­eenlopende materialen met glaskralen combineert. Die kralen rijgt ze tot lange draden om ze vervolgens in uiteenlopende vormen te haken of te breien. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. Zij “maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan”, zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden. Suntrap VIII vertoont overeenkomsten met een ouderwetse val die jagers gebruikten. De ribben worden gevormd door (of zijn doordrenkt met) zonnestralen. Dit werk belichaamt zowel de aspiratie als de onmogelijkheid om de kracht te beteugelen van een van de meest majestueuze hulpbronnen in de natuur: de zon.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Esther Jiskoot (1963, Nederland) maakt sculpturen waarin ze uiteenlopende materialen met glaskralen combineert. De kralen rijgt ze tot lange draden die ze vervolgens haakt of breit en verweeft met onder andere keramiek, gegoten aluminium of glas. Het organische karakter van de sculpturen doet denken aan de menselijke of dierlijke anatomie, en legt een kwetsbare en imperfecte lichamelijkheid bloot. De titels vormen een onlosmakelijk onderdeel van het werk van Jiskoot. ‘Zij maken deel uit van het zintuiglijk aspect ervan,’ zegt zij hier zelf over, en zijn essentieel om het werk te doorgronden.

De drie verschillende werken van Jiskoot in deze tentoonstelling tonen niet alleen haar kracht om in diverse materialen en formaten, een even grote poëtische zeggingskracht te leggen, maar vooral ook prikkelen ze op een onnavolgbare wijze de fantasie van de beschouwer.

Esther Jiskoot woont en werkt in Amsterdam. Ze is afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. Haar werk is op uiteenlopende locaties tentoongesteld, waaronder het Nationaal Glasmuseum, Leerdam (NL); Kunstenlab, Deventer (NL); Noordbrabants Museum, Den Bosch (NL); W139, Amsterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL) en Bornholms Kunstmuseum (DK).

Krijn de Koning (1963, Nederland) houdt zich bezig met de vraag hoe we architecturale ruimte beleven. Meestal maakt De Koning locatie-afhankelijke werken in musea, galeries en de openbare ruimte, die de karaktereigenschappen van een bepaalde ruimte bevragen. Daarnaast maakt De Koning sculpturen, zoals Box (2019), een veelkleurige architectonische ordening die als een puzzelkubus in elkaar lijkt te steken.

‘Mijn werk gaat altijd over kijken, over hoe je dingen onder de aandacht brengt. Ik werk vanuit het gegeven dat een ruimte zowel een fysieke als een mentale impact heeft,’ aldus De Koning. Zijn oeuvre is herkenbaar aan de sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Het werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum, Amsterdam (NL); Museum Booijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum, Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

Krijn de Koning (1963, Nederland) staat bekend om zijn tijdelijke installaties in musea, galeries en de openbare ruimte, waarbij de ervaring van de ruimte centraal staat. Daarnaast maakt De Koning ook kleinere sculpturen, zoals de werken uit zijn serie Tumbling Works. Het zijn veelkleurige achitectonische ordeningen die je kunt kantelennaar elke gewenste zijde.

Krijn de Koning houdt zich bezig met de vraag hoe we architecturale ruimte beleven. ‘Mijn werk gaat altijd over kijken, over hoe je dingen onder de aandacht brengt. Ik werk vanuit het gegeven dat een ruimte zowel een fysieke als een mentale impact heeft,’ aldus De Koning. Zijn locatie gebonden ingrepen zijn herkenbaar aan hun sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Zijn werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); De Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

Work, (Office Blocks) (2012) van Krijn de Koning (1963, Nederland) bestaat uit ruimtelijke elementen in heldere kleuren die een ruimte lijken te openen en tegelijkertijd te begrenzen. Hoewel de titel anders suggereert, zijn het onbruikbare constructies. De eenvoudige verzameling boxjes toont hoe vorm, volume, kleur en balans zich schikken in een opstelling die al snel architectonisch aandoet. De Koning zei ooit: ‘het organiseren van de ruimte is tevens het kaderen van de aandacht. De sculptuur geeft sturing aan onze blik en laat zien hoe groot de impact is van kleur op onze ruimtebeleving.’

Krijn de Koning staat bekend om zijn tijdelijke installaties in musea, galeries en de openbare ruimte, waarbij de ervaring van de ruimte centraal staat. Zijn locatie gebonden ingrepen zijn herkenbaar aan hun sterke beeldtaal van rechthoekige architecturale vormen en gekleurde vlakken. Zijn werk kan het beste omschreven worden als sculpturaal, maar bevat de kwaliteiten van zowel de schilderkunst als de architectuur.

Krijn de Koning woont en werkt in Amsterdam. Hij was resident aan De Ateliers en studeerde af aan de Rietveld Academie (NL) en de Institut Des Hautes Etudes En Art Plastique (FR). Zijn werk is onder meer tentoongesteld in De Nieuwe Kerk, Amsterdam (NL); De Vleeshal, Middelburg (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam (NL); Stedelijk Museum Schiedam (NL); Centraal Museum, Utrecht (NL) en FRAC Lorraine, Metz (FR). In 2007 ontving hij de Sikkensprijs.

In Floral Complexion (2024) laat Ana Navas (1984, Ecuador) verschillende beeldelementen in glas samensmelten tot één geheel. Haar glaswerken zijn technisch verwant aan brandschilderen, en de kleuren en vormen zijn ontleend aan details in de kleding en objecten uit historische vrouwenportretten. In dit werk onderzoekt Navas het thema van de sluier, die symbool staat voor de complexiteit van onze waarneming. Hoe we naar haar gelaagde assemblages kijken laat ons vooral zien dat onze blik op de wereld gekleurd is door onze persoonlijke geschiedenis, de tijd waarin we leven en onze omgeving.

In het multidisciplinaire werk van Navas spelen onderwerpen als transformatie, assimilatie en toe-eigening een belangrijke rol. Aan de hand van schilderijen, sculpturen, assemblages en videowerk onderzoekt ze hoe beelden veranderen wanneer ze van context wisselen – van kunst naar design, van hoge naar populaire cultuur. In haar werk brengt ze deze reizende motieven samen en maakt ze de transformaties zichtbaar die beelden ondergaan wanneer ze door de tijd en tussen disciplines bewegen.

Ana Navas woont en werkt in Rotterdam (NL). Ze studeerde aan de Staatliche Akademie der Bildenden Künste, Karlsruhe (DE), was Meisterschülerin bij Franz Ackermann en resident bij De Ateliers, Amsterdam (NL). Haar werk is tentoongesteld bij NEST, Den Haag (NL); Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Staatliche Kunsthalle Baden-Baden (DE) en Nixon, Mexico-Stad (MX). In 2018 ontving ze de Kalinowski Prijs en in 2020 de NN Group Art Award.

Het werk STACK gold-gold-yellow (2020) maakt deel uit van een serie ‘blobs’ die Hester Oerlemans (1961, Nederland) ontwikkelde tijdens een verblijf bij het Chinese European Art Center in Xiamen (CN). Gedwongen tot een langer verblijf door de pandemie, onderzocht Oerlemans een half jaar lang hoe ze met lucht driedimensionale beelden kon maken. Hoe vind je een vorm voor zoiets ongrijpbaars als lucht? Oerlemans’ ‘blobs’ komen tot stand door verschillende soorten ballonnen op te blazen. Deze gevulde ballonnen weet ze via een complex proces te fixeren tot een assemblage en overgiet ze met een dunne laag epoxy. Als de ballonnen zijn leeggelopen blijft er een leeg pantser van epoxy over, een gestolde herinnering aan lucht.

Het oeuvre van Oerlemans bestaat uit tekeningen, schilderijen, installaties, video’s en sculpturen. Hierin verweeft ze verschillende werelden, speelse interventies en een commentaar op onze alledaagse werkelijkheid. De beeldtaal die ontstaat is poëtisch en kritisch tegelijk.

Hester Oerlemans woont en werkt in Arnhem (NL) en Berlijn (DE). Ze is afgestudeerd aan de ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten, Arnhem. Het werk van Oerlemans is geëxposeerd op talloze locaties, waaronder Museum De Pont, Tilburg (NL), Club Solo, Breda (NL) en Haus der Kunst, München (DE). In 2025 ontving ze de Wilhelminaring.

In Perpetuum volgen we het hypnotiserende beeld van een figuur die als een trampolinespringer door een almaar veranderend land ­ schap stuitert. Lucht, water, aarde, vuur, het universum; de figuur springt het onbekende vol bravoure tegemoet. Perpetuum van Jacco Olivier (1972, Nederland) is een ode aan lichtheid en vrijheid. In al zijn aantrekkingskracht nodigt het werk uit om na te denken over ons eigen gevoel van vrijheid en de beperkingen ervan.

Door schilderijen eindeloos te bewerken en de tussenstadia systematisch vast te leggen, versmelten schilderkunst en film in het oeuvre van Olivier. De gefotografeerde stadia worden samengebracht tot raadselachtige animaties – bewegend tussen figuratie en abstractie ont ­ hullen ze sporen en beslissingen die tijdens het schilderproces genomen worden. Oliviers films zijn vensters op ogenschijnlijk simpele momenten, waarin niettemin een ongemakkelijke spanning besloten ligt, een gevoel dat er iets staat te gebeuren of al is gebeurd dat buiten onze macht ligt.

Jacco Olivier was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is wereldwijd tentoongesteld, waaronder in Kunstmuseum in Den Haag, Frans Hals Museum in Haarlem, Dordrechts Museum, ZKM in Karlsruhe, Sammlung Goetz in Munchen en de 56e Biennale van Venetië. In 2019 won Olivier de Jeanne Oosting Prijs voor figuratieve schilderkunst.

Zonder titel (1995) van Jan van de Pavert (1960, Nederland) doet denken aan de schaalmodellen die door architecten worden gebruikt. De sculptuur roept associaties op met architecten als Gerrit Rietveld, Frank Lloyd Wright en Le Corbusier, die binnen- en buitenruimte sterk met elkaar verbinden. Als het oog de gangen volgt door en rondom de sculptuur stuit het keer op keer op ondoordringbare muren en obstakels. Van de Pavert neemt ons spelenderwijs mee, zodat de fysieke ruimte langzaam samenvalt met een mentale ruimte om doorheen te dwalen.

Van de Pavert begon zijn carrière met ruimtelijke werken die zijn opgebouwd uit architectonische elementen, geïsoleerd van hun omgeving. Een terugkerend thema in dat werk is het theater: de tribune en het publiek. Vanaf 1994 begint hij computer-geanimeerde films te maken van deze architectonische ruimtes. Een laatste vertaalslag is de muurschildering, die initiaal in zijn computer-gemanipuleerde ruimtes zouden worden ingebed, maar inmiddels op zichzelf staan.

Jan van de Pavert woont en werkt in Rotterdam (NL). Hij studeerde aan de kunstacademie St. Joost en was resident aan Ateliers ’63, Haarlem. Zijn werk was te zien in Centraal Museum, Utrecht (NL); Museum Boijmans Van Beuningen, Roterdam (NL) en het Kröller-Müller Museum, Otterloo (NL). In 1988 won Van de Pavert de Prix de Rome.

Een paar spitzen zit nauwgesloten rond de takken van een Hedera helix (klimop). Als een levende sculptuur vormt de wirwar van takken een danser, de tafel het podium. In Dubbele Helix (II) (2025) van Bart Pols (1992, Nederland) dansen mens en natuur, onlosmakelijk verbonden, samen. Het werk is een viering van het leven zelf en raakt aan traditionele thema's van de beeldhouwkunst: evenwicht en balans, oprichting en zwaartekracht, ambacht en 'deskilling' – het bewust loslaten van technisch meesterschap. In zijn zoektocht naar de rol van de kluns flirt Pols met het amateuristische.

Het werk van Pols omvat tekeningen, collages, schilderijen, sculpturen en performances. Vanuit een autobiografisch startpunt vertaalt hij schijnbare tegenstellingen naar beeld: leven en dood, liefde en jaloezie, komedie en tragiek. Ook in zijn materiaalgebruik is deze fascinatie zichtbaar – hout, keramiek, kunststof, textiel en readymades worden samengebracht tot een samenhangend geheel. Humor speelt daarbij een subtiele rol, als middel om complexe thema's te benaderen en ruimte te scheppen voor relativering en hoop.

Bart Pols woont en werkt in Arnhem (NL). Hij studeerde aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten, Arnhem en werd in 2021 geselecteerd voor Best of Graduates bij Ron Mandos, Amsterdam (NL). Zijn werk is tentoongesteld in galeries en kunstinstellingen, waaronder Drawing Centre Diepenheim; KunstpodiumT, Tilburg en Omstand, Arnhem (NL).

Michael Raedecker (1963, Nederland) laat ons in dit meeslepende werk opgaan in een trip. De kamer die is afgebeeld houdt het midden tussen een werkelijke en een mentale ruimte, en de titel suggereert dat de verstuivende borduursels die in de kamer zweven, onderdeel zijn van een hallucinante ervaring. Als stille getuigen van een dagelijks leven – de ontelbare uren die we vergeten zijn, de kortstondige momenten die we voor altijd willen onthouden – vertonen de werken van Raedecker het karakter van rekwisieten in een onophoudelijk huiselijk verhaal.

Raedecker geeft in zijn oeuvre een nieuwe draai aan traditionele onderwerpen door methodes en processen toe te passen die gewoonlijk niet met het schilderen worden geassocieerd. Zijn werk wordt gekenmerkt door leegte en minimaal kleurgebruik. Vanaf het begin van zijn arrière als schilder verwerkt Raedecker borduursels in zijn schilderijen. Draad en verf vormen een visueel contrast en geven het werk een sculpturale kwaliteit.

Michael Raedecker studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam en Goldsmith College in het Verenigd Koninkrijk. Zijn werk werd veelvuldig tentoongesteld, onder andere bij het Kunstmuseum in Den Haag (NL); het Sprengel Museum, Hannover (DE), Tate Britain, Londen (VK) en Galeria Nazionale d’Arte Modern (IT). Raedecker ontving de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst (1993), de Prix de Rome (1994) en de prestigieuze Britse John Moore Painting Prize (1999).

In de betoverend kleine eitempera schilderijen van Heidrun Rathgeb (1967, Duitsland) worden de meest intieme alledaagse momenten vastgelegd. De stilte en de vreugde van een ogenblik sijpelen door in al haar werk. In een eigenzinnig en weerbarstig kleurenpalet zijn we getuige van fonkelend maanlicht, een slapend kind of een kaars die nog brandt naast het bed. De kleine diptieken en triptieken, op houten panelen die als boeken kunnen worden opengeslagen, doen denken aan vroege devotiebeelden die gelovigen bij zich droegen voor persoonlijke contemplatie.

Rathgeb is kunstenaar en avonturier. Haar werken ontstaan tijdens lange wandeltochten langs de meren en bergen van Europa, alleen of met haar kinderen. Onderweg maakt ze schetsen in kleine A6-boekjes, in zwart-wit; de kleuren dienen zich later in eitempera aan, vanuit herinnering en gevoel. Haar fijne penseelvoering en verzadigde kleuren herinneren aan de Siënese schilders uit de vroege renaissance. Het zijn werken om open te vouwen, om bij stil te staan.

Heidrun Rathgeb woont en werkt in Zuid-Duitsland. Zij studeerde aan de Byam Shaw School of Art en de Slade School of Fine Art in Londen (VK). Haar werk is breed tentoongesteld in galeries en kunstinstellingen, waaronder de Royal Academy Summer Exhibition, Londen (VK). In 2026 werd ze genomineerd voor de Hopper Prize.

Er is iets onwerkelijks aan dit paar dat vol overgave danst. Hun gelaatstrekken zijn vereenvoudigd, hun huid glad als porselein – het is alsof we naar poppen kijken. In Dans (2011) speelt Wouter van Riessen (1967, Nederland) met de spanning tussen het levende en het levenloze, tussen mens en pop. De heldere kleuren en gestileerde vormen geven het werk een speels, bijna kinderlijk voorkomen. Maar achter het spel schuilt de poppenspeler – en de vraag wie hier aan de touwtjes trekt.

Poppen fascineren Van Riessen. Hij vindt ze raadselachtig: het is onmogelijk ze te zien als enkel levenloze objecten, hoewel duidelijk is dat ze dat zijn. In verf zijn pop en mens gelijkwaardig – beide leven ze uitsluitend in de verbeelding van wie naar ze kijkt. Van Riessen wil lichtheid in zijn werk brengen, heldere beelden die grote kwesties in zich dragen maar toch een bijna kinderlijke nabijheid oproepen.

Wouter van Riessen woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde aan ArtEZ Arnhem en de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is tentoongesteld in Kunstmuseum Den Haag; Stedelijk Museum Schiedam; Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam; Museum Arnhem (NL) en Künstlerhaus Bethanien, Berlijn (DE). In 1994 won hij de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst.

Maria Roosen (1957, Nederland) staat bekend om haar glaswerken en aquarellen. In Droomhuis (2002) maakt Roosen een klein keramisch model, gebaseerd op het huis dat zij in 2000 in Noord-Frankrijk kocht. Terwijl zij de klei vormde, riep Roosen de ruimtes van het huis uit haar geheugen op. Zo ontstond een sculptuur met licht afwijkende verhoudingen. Het huis krijgt daardoor een dromerig karakter, maar voelt nog steeds als een thuis. Omhuld met bladgoud verandert het bescheiden gebouw in iets kostbaars en symbolisch.

In Roosens werk functioneren objecten vaak als wat zij “tools for feeling” noemt. In plaats van nauwkeurige weergaven roepen ze herinneringen, verlangens en emotionele associaties op. Droomhuis suggereert dat het idee van ‘thuis’ niet alleen verbonden is met een fysieke plek, maar ook met verbeelding en persoonlijke ervaring. De sculptuur balanceert tussen herkenning en fantasie en maakt van een eenvoudig huis een beeld van verlangen, geborgenheid en de innerlijke landschappen die we met ons meedragen.

Maria Roosen woont en werkt in Arnhem (NL). Zij studeerde aan het Moller Instituut in Tilburg en aan ArtEZ Hogeschool voor de Kunsten in Arnhem (NL). Haar werk is op verschillende locaties in Nederland tentoongesteld, waaronder Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam en het Stedelijk Museum Schiedam. Roosen vertegenwoordigde Nederland op de Biënnale van Venetië in 1995. in 2006 ontving zij de Wilhelminaring en in 2009 de Singerprijs.

Een stilte die valt aan een tafel, een adempauze tussen twee gedachten: Sabrina Rosenheim (1998, Verenigd Koninkrijk) brengt in zes kleine portretten de ruimte aan het licht tussen ons menselijk handelen in. De schilderijen belichamen de stilte tussen de actie, en onderzoeken hoe vormend die pauze is voor wat ervoor en na gebeurt. Haar intieme portretten begeven zich in een tussengebied: tussen talen, aanwezigheid en afwezigheid, beweging en stilstand.

Rosenheim beweegt in haar werk tussen traditionele schilderkunst en digitale animatie. Waar deze serie portretten een ode is aan de stilte, legt Rosenheim zich in haar bredere praktijk juist toe op thema's rond taal en vertaling. Haar meertalige achtergrond – Frans, Engels en Arabisch – vormt de basis van haar onderzoek naar wat het betekent om tussen talen en tradities te bewegen. Het idee van 'De Derde Ruimte' – de hybride tussenruimte die ontstaat wanneer culturen elkaar ontmoeten – ligt aan al haar werk ten grondslag.

Sabrina Rosenheim woont en werkt in Milaan (IT). Zij studeerde aan Goldsmiths, University of London (VK). Haar werk is tentoongesteld in de Royal Over-Seas League, Londen (VK) en OVADA Gallery, Oxford (VK).

Een monumentale close-up van gouden hakken – glimmend, reptielachtig – overschreeuwt alles om zich heen. Onderaan het billboard schuift een figuur in werkoverall het beeld letterlijk opzij. Marike Schuurman (1964, Nederland) registreert in High (2009) een botsing die zich in de stad dagelijks voltrekt, maar zelden opvalt: de confrontatie tussen de glanzende beloftes van reclame en de arbeid die deze infrastructuur in stand houdt.

Het werk maakt deel uit van de serie Plots, waarin Schuurman banners vastlegt die bedoeld zijn om leegte te verhullen maar juist nieuwe, hybride ruimtes creëren. Ze kadreert het billboard zoals het functioneert: als dominante fictie die de stedelijke ruimte inpakt en dirigeert. Tegelijk laat ze de breuklijnen zien – het metalen frame, de naden in het printmateriaal – waardoor de gelikte illusie wankelt. De reclame wordt sculptuur, de straat wordt coulisse.

Marike Schuurman woont en werkt in Berlijn (DE) en Amsterdam (NL). Zij studeerde aan de Gerrit Rietveld Academie en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten (NL). Haar werk is tentoongesteld in Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Foam, Amsterdam (NL); Haus der Kulturen der Welt, Berlijn (DE); Helmhaus, Zürich (CH) en KINDL Centre for Contemporary Art, Berlijn (DE).

Who allowed you to live beautifully? (2024) van Anton Shebetko (1990, Oekraïne) lijkt de toeschouwer persoonlijk aan te spreken. Het werk heeft echter een complexe betekenis. De zin werd aanvankelijk toegeschreven aan Russische bezetters die het op een verwoest gebouw in Kiev zouden hebben achtergelaten. Pas later werd duidelijk dat de graffiti al in 2016 in Rusland werd aangebracht en vastgelegd. De vergissing heeft ervoor gezorgd dat de zin symbool is komen te staan voor de impact van nepnieuws en de rol van informatieoorlogvoering in moderne conflicten.

Shebetko’s kunstpraktijk bestaat uit fotografie, video, installatie, neon, drukwerk, performances en interventies. Zijn werk is een voortdurend onderzoek naar de vergeten queergeschiedenis van Oekraïne. Door het opdiepen van archiefmateriaal en fotografie, hoopt hij verhalen te onthullen die anders verborgen zouden blijven, en de LGBTQIA+ gemeenschap een historische identiteit terug te geven. Een deel van deze geschiedenis is gepubliceerd in zijn boek A Very Brief and Subjective Queer History of Ukraine (2022).

Anton Shebetko woont momenteel in Amsterdam, waar hij zijn bachelor behaalde aan de Gerrit Rietveld Academie. Shebetko ontving de RM Residency Award en de Where Love Is Illegal Fellowship. Zijn werk is o.a. geëxposeerd bij FOAM Museum en Stedelijk Museum, Amsterdam; Frei_raum Q21, Wenen (AT); Photo Elysée, Lausanne (CH); CENTQUATRE-PARIS (FR); BWA Studio, Wroclaw (PL); Württembergischer Kunstverein, Stuttgart (DE) en Mystetskyi Arsenal, Kiev (UA).

Een vrouw staat tussen haar koopwaar op een brug, tegen een achtergrond van rijstvelden en een haast drooggevallen rivier. Boven de rijstvelden rijzen de kolossale pilaren van een brug op die twee steden met elkaar verbindt. De frictie tussen het oude landschap en de verstedelijking is scherp voelbaar. Berend Strik (1960, Nederland) maakte de foto op de grens van China en Vietnam en bewerkte het beeld met stof en draad – de figuur van de vrouw krijgt daardoor een tastbare aanwezigheid, terwijl de wereld om haar heen naar de achtergrond verdwijnt.

Strik onderwerpt zijn foto's aan een intensief bewerkingsproces – het borduren vertraagt ons kijken en intensiveert zowel beeld als inhoud. Door delen van de foto te bedekken creëert hij verschillende lagen van betekenis. De intieme, tijdrovende handeling van het borduren staat in contrast met de mechanische klik van de camera. In zijn werk bestaat hoge en lage cultuur naast elkaar – beelden die hij vindt of maakt tijdens zijn reizen krijgen door de bewerking een nieuwe, fysieke laag.

Berend Strik woont en werkt in Amsterdam (NL). Hij studeerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Zijn werk is tentoongesteld in het Stedelijk Museum Amsterdam; Museum Boijmans Van Beuningen, Rotterdam; Fries Museum, Leeuwarden; Frans Hals Museum, Haarlem (NL) en Museum of Arts & Design, New York (VS). In 1987 ontving hij de Prix de Rome (2e prijs) en in 1990 de Charlotte Köhler Prijs.

Ze heeft iets heldhaftigs, dit verstilde wezen van Johan Tahon (1965, België). De mythische Sedna, Moeder van de Zee in de Inuit-mythologie, voedt onze fascinatie voor de diepzee, en smeekt ons om wat we amper kennen nog minder kunnen vatten te beschermen. Niet geheel mens, niet geheel wonder, toont ze grote wilskracht en een sterke geest, eenstemmig met de natuur. Tahon verbeeldt in Sedna de kracht van het verborge en de waarde van de diepte waarin een kans ligt om de oppervlakkigheid te overstijgen.

Alleen, en in de stilte van zijn eigen atelier, bewerkt Tahon de materialen waaruit zijn sculpturen zijn opgebouwd. Hij giet klei af en maakt met de mallen van deze gietsels weer nieuwe werken. De gietmallen zijn in het eindresultaat terug te vinden als de dikke naden die over het beeld lopen. Het glazuur dat hij uitgiet over zijn verstilde figuren, creëert een raadselachtig spel van druipers en poelen.

Johan Tahon woont en werkt in Sint-Denijs-Boekel (BE). Hij studeerde aan de KASK, Gent (BE) Zijn werk is veelvuldig en internationaal tentoongesteld, waaronder tijdens de Biënnale van Istanbul (TR), in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten, Brussel (BE); Bonnefantenmuseum, Maastricht (NL); en in het Stedelijk Museum Amsterdam (NL). Zijn werk maakt onderdeel uit van uiteenlopende nationale en internationale collecties.

Wanneer je naar de foto kijkt, zie je een ruimte opgebouwd uit witgrijs plaatmateriaal. De platen zijn gesneden in een patroon van onregelmatige vormen en gestapeld tot kolommen. Het is een rafelige constructie die zowel bekend als vreemd aanvoelt. Het lijkt een gebouw, maar tegelijkertijd ook niet, want in dit beeld is niets meer wat het ooit was.

Grootschalige architectonische installaties in vervallen gebouwen die rijp zijn voor de sloop, vormen de kern van het werk van Marjan Teeuwen (1953, Nederland). Teeuwen breekt eerst de plafonds, muren en vloeren af; daarna maakt ze van het puin een architectonisch beeldhouwwerk, waarmee ze nieuwe perspectieven en ritmes binnen de bestaande structuren creëert. Het enige spoor van de artistieke activiteiten van Teeuwen nadat de sloophamer zijn werk heeft verricht, zijn series afzonderlijke foto’s. Ze fungeren als een soort gedenktekens, verwijzend naar de dialectische krachten van bouwen, afbreken, orde en chaos die volgens Teeuwen intrinsiek bij het ‘mens-zijn’ horen.

Marjan Teeuwen is afgestudeerd aan de Academie voor Beeldende Vorming, Tilburg en de Academie voor Beeldende Kunsten St. Joost, Breda (NL). Haar vrije fotowerk is tentoongesteld op talrijke locaties, waaronder Museum De Lakenhal, Leiden (NL); Nederlands Fotomuseum, Rotterdam (NL); Cobra Museum, Amstelveen (NL) en verscheidene nationale en internationale kunstevenementen. Teeuwens werk is opgenomen in particuliere en openbare collecties, waaronder Centraal Museum, Utrecht (NL) en Stedelijk Museum Amsterdam (NL).

Dit sprekende portret van een jonge koningin Beatrix maakt deel uit van de serie Reigning Queens (1985), een van de laatste grote projecten van Andy Warhol (1928-1987, Verenigde Staten). In de serie legt Warhol de enige vier destijds regerende koninginnen vast: Elizabeth II van het Verenigd Koninkrijk, Margrethe II van Denemarken, Ntombi Twala van Swaziland en Beatrix van Nederland. Warhol baseerde de portretten op officiële staatsfoto's, beelden die massaal circuleerden op postzegels en munten. Met kenmerkende kleurcontrasten en gestileerde contouren transformeerde hij ze tot iconen van de populaire cultuur.

Warhol staat synoniem voor Pop Art. Vanuit zijn achtergrond in reclame wist hij artistieke avant-garde te koppelen aan zijn gevoel voor commercie. Zijn zeefdrukken van massaproducten als Campbell's soepblikken en Coca-Cola-flesjes maakten hem wereldberoemd. Met dezelfde techniek portretteerde hij beroemdheden als Marilyn Monroe en Elizabeth Taylor – en koninginnen. In zijn handen werd de industriële zeefdruk een eigen kunstvorm.

Andy Warhol woonde en werkte in New York (VS). Hij studeerde aan het Carnegie Institute of Technology in Pittsburgh (VS). Zijn werk bevindt zich in de collecties van Museum of Modern Art, New York (VS); Tate Modern, Londen (VK); Centre Pompidou, Parijs (FR) en het Andy Warhol Museum, Pittsburgh (VS).

De schilderijen van Markus Weggenmann (1953, Duitsland) ogen als gestolde penseelstreken – vergroot, verstild, ontdaan van elk toeval. Wat begint als een vluchtige beweging in gouache op papier, ondergaat een zorgvuldig proces van digitale bewerking: structuren worden opgelost, contouren gedeeltelijk rechtgetrokken, motieven gestapeld, kleuren gecorrigeerd. De laatste stap is de blow-up naar groot formaat, uitgevoerd door een autospuiter. Het resultaat is een perfect industrieel oppervlak in hoogglanslak op aluminium, waarin het handschrift van de kunstenaar toch helder leesbaar blijft.

Weggenmann kijkt met een afstandelijke, analytische en ironische blik naar zijn medium. Zijn werk verwijst naar de abstract-expressionisten, maar hij vergelijkt zijn schilderijen tegelijk met de perfectie van een splinternieuwe auto. Het spiegelende oppervlak kaatst de blik van de toeschouwer af – echt doordringen tot het werk lukt niet. Toch roepen de beelden associaties op met de werkelijkheid: een slingerende bergweg, een racecircuit, of simpelweg de gestolde beweging van een hand.

Markus Weggenmann woont en werkt in Berlijn (DE) en Zürich (CH). Hij is autodidact. Zijn werk is tentoongesteld in Kunstmuseum Bonn; Kunstmuseum Singen; Kunsthalle Bremerhaven (DE); Haus Konstruktiv, Zürich; Kunsthalle Zürich en Museum Liner, Appenzell (CH).

De schilderijen van Markus Weggenmann (1953, Duitsland) ogen als gestolde penseelstreken – vergroot, verstild, ontdaan van elk toeval. Wat begint als een vluchtige beweging in gouache op papier, ondergaat een zorgvuldig proces van digitale bewerking: structuren worden opgelost, contouren gedeeltelijk rechtgetrokken, motieven gestapeld, kleuren gecorrigeerd. De laatste stap is de blow-up naar groot formaat, uitgevoerd door een autospuiter. Het resultaat is een perfect industrieel oppervlak in hoogglanslak op aluminium, waarin het handschrift van de kunstenaar toch helder leesbaar blijft.

Weggenmann kijkt met een afstandelijke, analytische en ironische blik naar zijn medium. Zijn werk verwijst naar de abstract-expressionisten, maar hij vergelijkt zijn schilderijen tegelijk met de perfectie van een splinternieuwe auto. Het spiegelende oppervlak kaatst de blik van de toeschouwer af – echt doordringen tot het werk lukt niet. Toch roepen de beelden associaties op met de werkelijkheid: een slingerende bergweg, een racecircuit, of simpelweg de gestolde beweging van een hand.

Markus Weggenmann woont en werkt in Berlijn (DE) en Zürich (CH). Hij is autodidact. Zijn werk is tentoongesteld in Kunstmuseum Bonn; Kunstmuseum Singen; Kunsthalle Bremerhaven (DE); Haus Konstruktiv, Zürich; Kunsthalle Zürich en Museum Liner, Appenzell (CH).

De schilderijen van Markus Weggenmann (1953, Duitsland) ogen als gestolde penseelstreken – vergroot, verstild, ontdaan van elk toeval. Wat begint als een vluchtige beweging in gouache op papier, ondergaat een zorgvuldig proces van digitale bewerking: structuren worden opgelost, contouren gedeeltelijk rechtgetrokken, motieven gestapeld, kleuren gecorrigeerd. De laatste stap is de blow-up naar groot formaat, uitgevoerd door een autospuiter. Het resultaat is een perfect industrieel oppervlak in hoogglanslak op aluminium, waarin het handschrift van de kunstenaar toch helder leesbaar blijft.

Weggenmann kijkt met een afstandelijke, analytische en ironische blik naar zijn medium. Zijn werk verwijst naar de abstract-expressionisten, maar hij vergelijkt zijn schilderijen tegelijk met de perfectie van een splinternieuwe auto. Het spiegelende oppervlak kaatst de blik van de toeschouwer af – echt doordringen tot het werk lukt niet. Toch roepen de beelden associaties op met de werkelijkheid: een slingerende bergweg, een racecircuit, of simpelweg de gestolde beweging van een hand.

Markus Weggenmann woont en werkt in Berlijn (DE) en Zürich (CH). Hij is autodidact. Zijn werk is tentoongesteld in Kunstmuseum Bonn; Kunstmuseum Singen; Kunsthalle Bremerhaven (DE); Haus Konstruktiv, Zürich; Kunsthalle Zürich en Museum Liner, Appenzell (CH).

De schilderijen van Markus Weggenmann (1953, Duitsland) ogen als gestolde penseelstreken – vergroot, verstild, ontdaan van elk toeval. Wat begint als een vluchtige beweging in gouache op papier, ondergaat een zorgvuldig proces van digitale bewerking: structuren worden opgelost, contouren gedeeltelijk rechtgetrokken, motieven gestapeld, kleuren gecorrigeerd. De laatste stap is de blow-up naar groot formaat, uitgevoerd door een autospuiter. Het resultaat is een perfect industrieel oppervlak in hoogglanslak op aluminium, waarin het handschrift van de kunstenaar toch helder leesbaar blijft.

Weggenmann kijkt met een afstandelijke, analytische en ironische blik naar zijn medium. Zijn werk verwijst naar de abstract-expressionisten, maar hij vergelijkt zijn schilderijen tegelijk met de perfectie van een splinternieuwe auto. Het spiegelende oppervlak kaatst de blik van de toeschouwer af – echt doordringen tot het werk lukt niet. Toch roepen de beelden associaties op met de werkelijkheid: een slingerende bergweg, een racecircuit, of simpelweg de gestolde beweging van een hand.

Markus Weggenmann woont en werkt in Berlijn (DE) en Zürich (CH). Hij is autodidact. Zijn werk is tentoongesteld in Kunstmuseum Bonn; Kunstmuseum Singen; Kunsthalle Bremerhaven (DE); Haus Konstruktiv, Zürich; Kunsthalle Zürich en Museum Liner, Appenzell (CH).

The Society Architect Ponders the Golden Gate Bridge (1997) verwijst naar een opera waarvoor kunstenaar Lawrence Weiner (1942-2021, Verenigde Staten) het stage design en libretto verzorgde. De plot van de opera is gebaseerd op een waargebeurde rechtszaak: op de Golden Gate Bridge wordt een kunstenaar aangereden door een auto die wordt bestuurd door een dronken architect. De rechtszaak krijgt echter een paradoxale wending: de kunstenaar wordt de gedaagde tijdens het verhoor van een reactionaire rechter. Het resultaat is een doodgewoon ongeluk dat verandert in een politiek debat over de rol en waarde van de kunstenaar in de maatschappij.

Hoewel Lawrence Weiner zichzelf eerder als beeldhouwer dan als conceptueel kunstenaar zag, behoorde hij tot de pioniers van de jaren zestig die kunst als taal begonnen te presenteren. Zijn oeuvre bestaat uit taal en de materialen waarnaar de taal verwijst, met de taal zelf als een sculpturaal gegeven. Naast zijn sculpturen produceerde Weiner muziek, films en video’s, maar ook kunstenaarsboeken en edities.

Lawrence Weiner werkte grotendeels in New York (VS) en sinds de vroege jaren ’70 ook veelvuldig in Amsterdam (NL). Vanaf de jaren ’60 werd hij een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de conceptuele kunst. Weiner had solotentoonstellingen in o.a. Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Museu d’Art Contemporani de Barcelona (ES); Whitney Museum, New York (VS) en MoCA, Los Angeles (VS). Zijn werk was onderdeel van documenta 5, 6, 7, en 13 evenals de 36e, 41e, 50e en 55e editie van de Biënnale van Venetië. Weiner won talloze internationale prijzen, waaronder de Roswitha Haftmann Foundation Prize (2015) en postuum de Oskar Kokoschka Award (2022).

In zijn werk verkent Måns Wrange (1961, Zweden) de grenzen van kennis en nieuwsgierigheid, waarbij hij speelt met de manier waarop we met informatie omgaan. The Unfinished Book (1998) biedt een antwoord op al uw prangende vragen. Roept u maar! Het boek reageert op geluidsgolven die via een hoorn binnenkomen, waarbij een verfijnd mechanisme het boek doet draaien en willekeurig opent op een tekst van een bekende filosoof. Dit onverwachte moment brengt de kijker in contact met nieuwe ideeën en concepten. De interactie fungeert als metafoor voor de eindeloze beweging van vragen en antwoorden in de filosofie, waarbij elke ontdekking altijd nieuwe vragen oproept. The Unfinished Book (1998) herinnert ons eraan dat kennis nooit volledig is, maar voortdurend in ontwikkeling blijft: een continu proces van reflectie en verwondering.

Måns Wrange woont en werkt in Stockholm (SE). Wrange studeerde aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Stockholm en aan het Berghs School of Communication in Stockholm. Zijn werk is internationaal geëxposeerd, onder andere bij MoMA PS1, New York (VS); Moderna Museet, Stockholm (SE); het Santa Monica Museum of Art (VS); Manifesta, in De Kunsthalle Wien, Wenen (AT) en The Museum of Contemporary Art, Chicago (VS). Zijn werk is opgenomen in Malmö Konstmuseum en het Moderna Museet, beiden in Zweden.

Robert Zandvliet (1970, Nederland) staat bekend om zijn tempera schilderijen, waarin de grenzen tussen abstractie en figuratie worden afgetast. In deze compositie is de snelheid van de kwast voelbaar, en openbaart zich in de contrasterende kleurvlakken een beeld dat we herkennen. Het vertrekpunt van de kunstenaar voor Zonder titel (1994) was een ouderwetse poffertjeskraam. In zonnig geel kunnen de luifel en de plint van de kraam worden opgemaakt. De donkere, gedeeltelijke 'omlijsting' van het beeld en zijn scheve perspectief dragen bij aan een gevoel van gewichtloosheid; van een object drijvend in een onbepaalde ruimte.

In de schilderijen van Zandvliet smelten compositie en toeval, abstractie en figuratie, ruimte en oppervlak samen. Hij neemt veelal het landschap als uitgangspunt, maar kiest in plaats van een realistische weergave voor een uitgekiend spel van licht en schaduw, lijn, kleur en diepte. Hierdoor schuiven voor- en achtergrond in elkaar, en kantelt ons gevoel voor ruimte.

Robert Zandvliet woont en werkt in Haarlem (NL). Hij studeerde aan de Hogeschool voor de Kunsten Constantijn Huygens, Kampen en was resident aan De Ateliers in Amsterdam (NL). Zijn werk is o.a. tentoongesteld bij Kunstmuseum Den Haag; De Pont, Tilburg; Stedelijk Museum Amsterdam (NL); Kunstmuseum Luzern (CH) en Kunstmuseum Bonn (DE). Voor zijn werk ontving hij de Prix de Rome (1994), de Charlotte Köhler Prijs (1998) en de Wolvecamp Prijs (2004).

In een keuken die baadt in paars licht, zit een man gehurkt op de vloer. De geopende koelkast biedt geen eten, maar een nachtelijke sterrenhemel. Op het aanrecht heeft een groep duiven bezit genomen van de ruimte. In Chores (2025) transformeert Bo Zhang (1988, China) een alledaags huishoudelijk tafereel tot een surreëel droombeeld, waarin de grens tussen het vertrouwde en het onwerkelijke geruisloos vervaagt.

Zhang haalt inspiratie uit haar directe omgeving en persoonlijke ervaringen. In haar schilderijen legt ze onderhuidse spanningen vast tussen mens, dier en omgeving. Door het alledaagse te vervreemden, vluchtige momenten uit te vergroten en een kleurenpalet te hanteren dat geïnspireerd is op dierlijk zicht, lopen droom en werkelijkheid in elkaar over. Vogels vormen een terugkerend motief – als levenslang vogelhouder kent Zhang hun intelligentie en eigenzinnigheid van dichtbij. In haar werk worden ze ingezet als metafoor voor een vollediger waarneming van de wereld.

Bo Zhang woont en werkt in München (DE) en Amsterdam (NL). Ze studeerde Expanded Painting (DOGtime) aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam en promoveerde in de cognitieve psychologie aan de Universiteit Twente in Enschede (NL). Eerder behaalde ze een MSc in Human Factors Engineering aan de Technische Universität München (DE) en een BSc in Industrial Design aan het Harbin Institute of Technology in Harbin (CN). In 2025 werd haar werk geselecteerd voor Best of Graduates bij Ron Mandos, Amsterdam.

Yellow Dots #01 (2017) van Daan Zuijderwijk (1974, Nederland) is een intrigerende foto die de grens tussen natuur en verbeelding vervaagt. Het beeld, gemaakt tijdens een van zijn nachtelijke tochten door afgelegen Europese landschappen, toont een bergvallei waarin gloeiende gele bollen verspreid liggen, alsof mysterieuze hemellichamen op aarde zijn geland. Yellow Dots #01 stelt vragen over hoe wij onze omgeving zien en ermee omgaan. Door subtiele, kunstmatige elementen in ongerepte landschappen toe te voegen, verstoort Zuijderwijk de natuur niet maar onthult hij haar verborgen poëzie. Het resultaat is zowel surrealistisch als meditatief: een visuele uitnodiging om onze plaats binnen de meer-dan-menselijke wereld opnieuw te verbeelden.

De werken van Zuijderwijk ontstaan na vele uren wandelen, rennen en klimmen door Europese landschappen in de nacht. Door lijnen, cirkels, kleur of licht toe te voegen aan zijn beelden “manipuleert” hij het landschap om verborgen aspecten zichtbaar te maken en te laten zien dat onze waarneming van landschap een samenspel is van zintuigen en verbeelding. In 2017 begon hij met zijn gezin een nomadisch bestaan, op zoek naar een leven dichter bij de natuur met een kleine ecologische voetafdruk. Zuijderwijks werk weerspiegelt zijn wens om via deze levenswijze opnieuw verbinding te maken met de natuur.

Daan Zuijderwijk woont en werkt nomadisch door Europa. Hij studeerde af aan de St. Joost School of Art & Design in Breda (NL). Sinds 2006 vormt hij een kunstenaarsduo met Maaike Vergouwe en in 2019 publiceerden zij samen het boek Mapping. Zijn werk is wereldwijd in galerieën tentoongesteld.