All Eyes 2
De AkzoNobel Art Foundation viert al meer dan vijfentwintig jaar kunst verzamelen met de feestelijke Jubileumtentoonstelling ALL EYES | We Are The Collection!
All Eyes toont werken uit de collectie van toen en nu met een eigentijdse blik op de wereld om ons heen. Jong en bewezen talent hangen zij aan zij. De tentoonstelling ontvouwt zich als een rijke waaier van beelden en verhalen, die steeds weer aanleiding geeft tot nieuwe verbindingen.
All Eyes deelt bijzondere kunstschatten uit de collectie; kunstwerken die kakelvers uit het atelier komen en vroege aankopen die als bakens in de tijd fier overeind blijven in de veranderende tijdsgeest.
Sinds het ontstaan van de collectie in 1995 is ons leven in razend tempo veranderd. Onze wereld is globaal en digitaal geworden, en onze leefomgeving wordt door menselijk handelen steeds vaker zichtbaar bedreigd. Zo lang als de collectie bestaat verzamelt de AkzoNobel Art Foundation werken van kunstenaars die deze veranderingen zichtbaar maken, bevragen en transformeren. Soms kritisch, vaak vol verlangen en hoop.
Een collectie is, behalve een verzameling kunstwerken, een ecosysteem. En in dat ecosysteem staat de mens – kunstenaar, curator, werknemer, bezoeker –centraal. Iedereen verrijkt de collectie met zijn/haar blik.
In de hoofdgalerij van All Eyes staat de mens dan ook letterlijk centraal. Je kunt je ogen uitkijken, maar zult onvermijdelijk ook bekeken worden. Niemand is alleen toeschouwer. Als een boulevard voor de echte flaneur – die pas in de menigte in zijn element is – loopt deze galerij door de tentoonstelling en laat de mens in al haar facetten zien. Via zijstraten en pleinen kom je terecht bij kunstwerken uit de collectie die nooit eerder naast elkaar getoond werden en verrassende verbindingen in de tijd leggen, of kunstwerken die thematisch bij elkaar horen en werken die kleine oeuvres vormen.
In de tentoonstelling kruisen uiteenlopende kunstwerken elkaars blik. De aarduitwrijvingen van herman de vries delen een muur met Luciana Magno’s hypnotiserende film Trans Amazônica (2014), en ook in de VR ervaring The Arched Garden (2021) van Sophie Steengracht is de natuur een onuitputtelijke bron van inspiratie. Kunstenaars als Pieter Paul Pothoven, Otobong Nkanga en Buhlebezwe Siwani gebruiken een poëtische beeldtaal om op hun beurt een aanklacht te doen tegen de uitbuiting van de aarde.
Voor het maken van de sculptuur VOICES OF BABEL (2013) haalt Remy Jungerman zowel inspiratie uit de stoffen die de Surinaamse Marrons in hun rituelen gebruiken als uit het abstracte werk van de 20e -eeuwse modernisten van De Stijl, een stroming waar de vibrerende schilderijen van Willem Hussem ook nauw aan verwant zijn. In dezelfde ruimte dwingt Natasja Kensmil’s indringende Zelfportret met kruis (1999) ons om na te denken over de impact van Nederlands’ koloniale verleden in Suriname.
Kunstenaars als Emma Talbot, Patricia Kaersenhout en Afra Marciel Eisma laten hun maatschappijkritische kracht verbeeld zien in textiel, en sculpturen uit de collectie zijn te vinden op alle looplijnen. Centraal in de vleugel zwiept het pastelkleurige zelfportret van Vera Gulikers, The Model (Hush and Hurl) (2021), vol bravoure de ruimte in. Deze eigentijdse muze ligt niet roerloos te wachten op een aanblik, maar is zelf tot krullende kwaststreek verworden.
Van schilderij tot textiele kunst en van sculptuur tot Tabor Robak’s digitale avant-garde werk Skypad (2016); de kunst is veelvormig en wordt in al haar verscheidenheid gevierd.
Niets is ooit nieuw, niets ooit hetzelfde. De collectie laat zien dat krachtige kunstwerken de tijd trotseren en zelfs door een veranderende tijdsgeest aan urgentie kunnen winnen. Door de collectie te delen en presenteren in onze Art Space, kantoren en online gemeenschap proberen we elke dag ruimte te bieden aan de verhalen die in deze kunstwerken besloten liggen en telkens aanzetten tot nieuwe verbindingen. Hoe beter en krachtiger de kunstwerken die we verzamelen, hoe waardevoller de ontmoetingen zijn die we choreograferen.
De AkzoNobel Art Foundation nodigt je uit om deel uit te maken van dit ecosysteem, want zoals John Donne sprak; ‘No man is an island entire of itself’.
