Ricardo van Eyk
‘De dingen die me opvallen in de openbare ruimte hebben gemeen dat ze door toeval beschadigd zijn, of het nu het weer is, of een luie, geïmproviseerde reparatie: het biedt eindeloos inspiratie voor mijn werk’,
Ricardo van Eyk (1993, Nederland) zichzelf als een schilder. Zijn werk ontstaat uit een verwondering met betrekking tot de stedelijke omgeving en de manier waarop de stad functioneert als een 'ondersteuning' die de sporen draagt van menselijke aanwezigheid, het verstrijken van de tijd en tekenen van verval. Beelden uit zijn omgeving die hij betekenisvol vindt, worden geïsoleerd en gebruikt binnen zijn eigen werk om de logica van die beelden te ontdekken. Van Eyk werkt op basis van houten constructies: planken die tegen elkaar worden geplaatst, waarbij de zaagsnede een visueel element wordt, terwijl verf wordt aangebracht, geschuurd en opnieuw wordt aangebracht. Gevonden voorwerpen, evenals het gebruik van alledaagse huishoudmaterialen, benadrukken zijn speelse manier van werken.
