Nazif Lopulissa
Ik vraag me af of het doek het gewicht van dit erfgoed kan dragen, of dat het moet worden ondersteund door iets sterker.
Stel je voor dat kunst een speelveld is, met alle elementen als blokken uit een blokkendoos. Elke vorm, kleur, textuur, techniek en context vrij om naar eigen inzicht te worden gecombineerd. Om te buigen, rekken, scheuren, te herschikken, ontmantelen en assembleren, totdat de blokken niet langer vast zijn en het onzeker wordt of ze nog wel blokken genoemd kunnen worden.
Zoals verhalen migreren, kunnen ook beelden vervagen, versneden en terug aan elkaar gehecht, met elke handeling een nieuwe wereld scheppend. Kan het doek het gewicht van erfgoed dragen, of is er een steviger fundament nodig? Het vinden van nieuwe vormen en technieken zorgt altijd voor meer dan één uitdaging. Wat is het eind van een schilderij en het begin van iets sculpturaal? Wanneer wordt oppervlakte een object?
Het ontrafelen van één draad ontmantelt het geheel. Een lappendeken van samengesmolten wereldbeelden, tradities en perspectieven die niet verenigbaar maar desondanks onderling verbonden zijn.
