Leon Adriaans
Die ramen, dat beeld dat altijd maar terug komt, dat is het interieur van de ziel.
Begonnen in de jaren ‘70, een periode waarin het schilderen door de kunsttheoretici weer eens passé was verklaard, schilderde Leon Adriaans (1944–2004, Nederland) zichzelf – de schilder die zichzelf ziet schilderen. Steeds weer zien we de schilder die met bezem of borstel het schilderij weg verft, of het licht zelf schildert. Existentiële en universele onderwerpen waren waar het hem werkelijk om ging: de levensader zelf, zoals hij schreef, de onbereisde gebieden van de ziel, de zoektocht naar inzicht. Dit zoeken uitte zich in bonte, directe schilderijen met maximale zeggingskracht over euforie, troost en vergeving, over het scheppende vuur en de schildershel. Adriaans' kunst is een meeslepende uitdrukking van alles wat het leven en de natuur in zich heeft.
