Karel Appel
Ik schilder als een barbaar in deze barbaarse tijd
Karel Appel (1921–2006) was schilder, beeldhouwer en dichter, en een van de meest toonaangevende Nederlandse kunstenaars van de twintigste eeuw. Zijn vroege werk is geïnspireerd op tekeningen van kinderen en psychiatrische patiënten, wat hem destijds de spottende bijnaam 'dat kan mijn kind ook'-kunst opleverde: een stigmatisering die zijn veelzijdige en intrigerende oeuvre geen recht doet. In de jaren die volgden onderging zijn werk vele ontwikkelingen: van de rauwe, felgekleurde figuratie van CoBrA tot een latere, sterk pasteuze periode waarin de verf zelf onderwerp wordt ('de materie', zoals Appel het zelf noemde), mede gevoed door zijn fascinatie voor jazzmuziek en vriendschappen met musici als Miles Davis, Dizzy Gillespie en Count Basie. Appel bleef zijn hele leven experimenteren met nieuwe materialen en technieken en voelde zich vooral aangetrokken tot klassieke thema's als landschappen, portretten, naakten en dieren; in plaats van zijn repertoire te verbreden, koos hij ervoor dit steeds verder te verdiepen.
