Julius Stibbe

Julius Stibbe (1995) is een echte schilder. In een totale vrijheid bouwt hij zijn schilderijen op vanuit het proces van het schilderen zelf. Er zijn geen vooraf bedachte schetsen of concepten. Werkend aan de eerste vorm dient de volgende zich al schilderend aan, de ene kleur vloeit voort uit de andere. In deze vrijheid onstaan schilderijen vanuit incidenten, verrassingen die zich voordoen en door Julius worden gekoesterd. Schilderkunstige elementen als compositie, ritme en licht worden in dit vrije proces wel degelijk scherp in de gaten gehouden. Kleuren worden uitgebalanceerd en weloverwogen naast elkaar, soms complementair tegenover elkaar gezet. Het oog zoekt houvast in de werken, maar krijgt dat pas als het zich overgeeft aan de constatering dat niets op iets lijkt. Soms ontwaart het brein even een bekend beeld, maar dat kun je niet vasthouden, het moment van herkenning is zo weer voorbij. Daardoor raak je zelfs op het kleinste werk (20x 30 cm.) niet snel uitgekeken, de kracht van het werk zet je er toe het met volle aandacht te bekijken, te onderzoeken. En die aandacht verdienen deze schilderijen. Hoewel de werken veelal een titel hebben, valt die moeilijk te rijmen met het visuele beeld. Misschien speelt een gebeurtenis in zijn leven even een rol, als startpunt, het prille begin van het ontstaan van het werk (komen daar de titels vandaan?). Al schilderend verdwijnt die aanleiding naar de achtergrond: de zoektocht naar vorm en kleur wist de concrete herinnering. Julius Stibbe bekommert zich niet over wat wij in zijn werken moeten zien, hij laat ons vrij in onze interpretatie. Hij deelt met ons zijn verwondering over het resultaat van die zoektocht die steeds weer begint met een leeg doek, verf en een paar kwasten en misschien een alledaagse ervaring.