Julika Rudelius
Ik ben het gelukkigst als ik een camera in mijn hand heb. Dan verdwijnen veel vragen en twijfels, denk en werk ik instinctiever, val ik samen met wat ik zie en doe.
Julika Rudelius (Duitsland, 1971) maakt video’s en geënsceneerde foto’s over alledaagse ontmoetingen die worden gevormd door afkomst, macht en sociale verschillen. In werken zoals Your Blood Is as Red as Mine (2004) filmde zij bewoners van de Amsterdamse Bijlmer en stelde hun directe vragen over wat het betekent om zwart te zijn. Haar beelden lijken op het eerste gezicht eenvoudig, mensen die samen staan, tegen muren leunen, wachten, praten, maar kleine details verstoren het beeld. Kleding past niet bij culturele verwachtingen, gebaren voelen net niet kloppend, of één hand geeft aan dat er iets mis is. Deze bewuste “fouten” laten zien hoe snel we oordelen vormen op basis van huidskleur, houding of omgeving. De scènes tonen mensen naast elkaar, maar toch subtiel van elkaar gescheiden.
Rudelius’ praktijk vertrekt vanuit haar eigen twijfels en ongemakkelijke momenten. Ze gebruikt ongemak om thema’s als vooroordelen, racisme en erbij horen aan te snijden. In plaats van de samenleving als harmonieus voor te stellen, legt ze spanningen en blinde vlekken bloot. Door scènes te ensceneren in plaats van de werkelijkheid te documenteren, laat ze zien hoe gemakkelijk beelden stereotypen bevestigen en hoe kwetsbaar die aannames zijn. Haar werk vraagt kijkers om te vertragen, aandachtig te kijken en individuen te zien in plaats van categorieën.
