Isabelle Borges
Ik zie de leegte niet als leeg, maar als een energieruimte.
Isabelle Borges (1966, Brazilië) onderzoekt hoe ruimte ontstaat, wordt waargenomen en ervaren. Door structuren uit de natuur nauwkeurig te bestuderen, richt zij zich op de geometrie van de ruimtes tussen vormen, waarbij lege ruimte niet als afwezigheid wordt gezien, maar als een actieve kracht. Haar schilderijen balanceren tussen intuïtie en structuur en maken gebruik van lijnen, rasters en kleur om composities te creëren die voor het oog lijken uit te zetten, samen te trekken en voortdurend te verschuiven. Geïnspireerd door de Braziliaanse neoconcrete kunst en de naoorlogse abstractie ontwikkelt Borges een beeldtaal waarin ritme, verbinding en transformatie centraal staan.
Schilderkunst vormt de kern van Borges’ praktijk, maar zij werkt ook met keramiek, fotografie, muurschilderingen en sculpturale objecten. Haar schilderijen bouwt zij op uit vele transparante kleurlagen, waardoor diepte ontstaat en subtiele veranderingen in licht zichtbaar worden. Aan de hand van foto’s van een meer nabij haar atelier in Berlijn abstraheert zij natuurlijke structuren geleidelijk tot geometrische vormen. Recent heeft zij dit onderzoek uitgebreid naar keramiek, waarin zij haar fascinatie voor leegte, vorm en ruimtelijke spanning vertaalt naar sculpturen die zich bewegen tussen architectuur en de organische wereld.
