Henk Visch
De enige wijze waarop een beeld in het kijken kan blijven bestaan is, wanneer het ontsnapt aan classificaties en kwalificaties; onbegrepen houdt het de aandacht vast en kan het niet vervangen worden.
Henk Visch via De Volkskrant, 1996
De poëzie in Henk Visch (1950, Nederland) zijn tekeningen en sculpturen is voor een groot gedeelte afhankelijk van hun, slechts schijnbare, absurditeit. We kennen deze figuren, hoe vreemd in detail en daad dan ook. Hun lichaam spreekt de taal van een dagelijks moment, iets kleins, persoonlijks en zelfs verscholens. Alsof ze zonder het te weten gefotografeerd zijn, en een gedestilleerde vorm van het mens-zijn weergeven, vrij van alle context. Het levert bijzonder toegankelijk werk op dat pas bij benadering zijn complexiteit toont.
