Heike Kabisch
Een figuratief beeld roept vaak meteen een emotionele reactie op omdat we onszelf erin herkennen. Maar als we er dieper op ingaan, beginnen we te begrijpen dat het niet zo eenvoudig is als het op het eerste gezicht lijkt.
Geïnspireerd door archiefmateriaal, familie-erfstukken en objecten die dreigen te verdwijnen, gebruikt Heike Kabisch (1978, Duitsland) fragmentatie als een poëtisch middel tot vernieuwing. Haar artistieke praktijk omvat figuratieve sculpturen, installaties, tekeningen en collages. Om kwetsbaarheid tastbaar te maken, verwerkt Kabisch in haar sculpturen vaak materialen als draad, barsten en ruw afgewerkte oppervlakken. Deze onvoltooide uitstraling weerspiegelt haar streven om het werk open te houden voor herziening, toeval en de invloed van tijd.In het vegen, afdrukken en zorgvuldig uit elkaar halen van materialen wordt zichtbaar hoe zij probeert grip te krijgen op de vergankelijkheid van het bestaan. Dit proces zet zich voort in haar tekeningen, die elk worden getiteld naar een fictief archiefsysteem dat zij zelf heeft ontwikkeld. Deze titels verduisteren of ‘verouderen’ het werk, waardoor het zich onttrekt aan een eenduidige lezing. Kabisch onderzoekt via haar uiteenlopende media de grillige tijdlijnen van een voortdurend in beweging zijnd oeuvre.
