Emma Segregts
De publieke ruimte is voor mij een belangrijk onderzoek-platform binnen dit veld, als een plaats waar mensen de immateriële netwerken opbouwen die het gevoel van “behoren tot” creëren.
Emma Segbregts (1996, Nederland) onderzoekt hoe een gevoel van thuis niet alleen wordt gevormd door fysieke ruimtes, maar ook door herinneringen, routines en gedeelde ervaringen. Haar werk draait om wat zij “immateriële architectuur” noemt: de onzichtbare structuren die bepalen hoe wij ons verbonden voelen met een plek. In haar installaties toont Segbregts afgietsels van bewoonde interieurs - fragmenten van muren, objecten en kamers die ooit samen een thuis vormden. Deze holle, fragiele vormen doen denken aan lege omhulsels, die sporen van leven dragen maar de warmte ervan missen.
Door de opstelling telkens opnieuw te veranderen, suggereren de sculpturen dat een thuis niet vaststaat, maar voortdurend wordt opgebouwd door beweging en herinnering. Fijne afdrukken in verpakkingspapier proberen deze momenten vast te leggen, al vervagen en verkruimelen ze geleidelijk. Segbregts praktijk reflecteert op verbondenheid als iets vloeiends en persoonlijks, gevormd door zowel aanwezigheid als afwezigheid, en altijd in beweging.
